Gokudô Daisenso (2015)

Heb de 115 minuten versie gezien, misschien dat er ooit een festival-versie was?

Vond het een fenomenale Miike. Hij is echt één van die weinige regisseurs die grote bugdetten kunnen losweken voor wat eigenlijk niche-projecten zijn. Yakuza Daisenso is één en al camp (Minoru Kawasaki kijkt z'n ogen uit denk ik), maar dan met een mooi budget in elkaar gedraaid.

Dat zal allicht niet iedereen even leuk vinden, maar het is nét dat hoekje van de cinema waar ik mij graag begeef. Het begint allemaal relatief gewoontjes, paar gekke momentjes (zoals het breiclubje), maar eens de kikker ten tonele verschijnt kan deze film wat mij betreft niet meer stuk.

Ondertussen is zo'n beetje het verhaal (narrative) ontstaan dat Miike wat van z'n wilde veren is kwijtgeraakt, ik denk dat de voortzetters van die quote zélf vooral wat ouder zijn geworden. Deze film toont dat Miike nog steeds even weird en freaky uit de hoek kan komen als in z'n beginjaren, alleen heeft hij nu wél een voldoende groot budget om dit op een meer-dan-functionele manier te doen.

Bijna z'n 100e langspeelfilm, hopelijk maakt hij daar een echt feestje van, want aan talent en creativiteit ontbreekt het hem nog steeds niet.

4.5* en een uitgebreide review

Tegenvaller dit......ik kreeg er een beetje een highschool horror gevoel bij,slappe hap dus.

Ik bedoel de film heeft zeker potentie maar er word nergens raak geschoten.

Kwa humor weten we dat de japanners een beetje weird zijn maar serieus? sommige grappen/scenes zijn te flauw en daarbij moet volgens mij eerst een dikke joint opgestoken worden voordat er om gelachen kan worden........erg kinderachtig.

Een film die zoals verdiend niet hoog in de rankings staat.

Lijkt alsof het een pretproject van Miike en consorten is geweest. Terug naar de dagen van knullige speciale effecten en willekeurige onzin. Eigenlijk had ik verwacht dat deze surreële trip veel hoger gewaardeerd zou worden om de creatieve onzin die het op het scherm tovert. Het is namelijk de soort film waar je echt geen flauw idee hebt waar het heen kan gaan. Elke scène opent weer nieuwe onzinnige situaties die nergens op slaan, maar die toch hoogst bevredigend uitpakken met vreemd serieus acterende acteurs tegenover vampiers, een goblin en een kikkerman (met meerdere verrassingen aan het einde). Waarschuwing: gooi wel alle logica overboord, dus verwacht geen karakterontwikkeling, logisch verloop van het verhaal of diepere lagen.

Maffe film. Het uitgangspunt van yakuza-vampieren is natuurlijk al behoorlijk bizar, maar toch ook diverse leuke andere vondsten. Het breiclubje, het dynamiet. Alleen de kappa vond ik wat minder. Zag er erg mooi vormgegeven uit, maar echt grappig was hij niet. Hoogtepunt is ook voor mij de kikker. Op de een of andere manier zijn kikkers vaak goed te gebruiken voor absurdistische situaties, zie bijvoorbeeld Magnolia of Jodorowsky's Holy Mountain. De kikker hier doet daar zeker niet voor onder!

Wel af en toe een beetje slepend. De film gaat duidelijk nergens over, en met dat gegeven in het achterhoofd wordt er toch wat veel gesproken. Zo gek als in zijn perverse films (Gozu, Visitor Q) maakt Miike het ook weer niet, maar veel meer absurdisme dan je in menig andere film kan verwachten. Verder visueel ook aangenaam, dat is tegenwoordig bij Miike ook geen probleem.

Uiteindelijk zit het geheel tussen 3,5* en 4* in, maar vanwege enkele maffe momenten krijgt de film toch het voordeel van de twijfel. 4* dus.

[Yakuza Apocalypse is] een chaotische trip waarin vreemde humor een overdaad aan ideeën moet ondersteunen. En het is leuk, op momenten. Je kunt bijna niet anders dan met een glimlach het rariteitenkabinet van Miike op het scherm gadeslaan. Wel is elke verwachting van logische plotontwikkeling of zelfs enigszins acceptabel acteerwerk uit den boze. Dit ongeleide projectiel duurt met zijn twee uur veel te lang en wanneer het tempo uit het verhaal valt is er ook werkelijk waar geen bal meer aan. Maar charmant, gek, geestig en creatief, dat is ook dit werkje van Miike bij vlagen wel.

Lees verder: Cinema Interruptus

Zo veel ik kan genieten van de films van Sono, zo weinig kan ik genieten van de films van Miike. Misschien komt dat omdat vrouwen in de films van MIIke een ondergeschikte rol spelen, dit i.t.t. de films van Sono. Verder is dat vampier gedoe ook niet direct mijn ding. Wat deze film enigszins redt zijn die "Kermit the Frog" scènes. Dat was af en toe echt wel lachen geblazen. Een van die kikker scènes was ook te vinden in een MM contest van user Cikx. Die scène was voor mij ook de aanleiding om deze film te bekijken die helaas toch niet in de schaduw kan staan van Tokyo Tribe van Sono, een soortgelijke film die ook ging over de Yakuza.

2.0*

De film opent met een scene die zo past in elk ander gangster-epos. We zien namelijk Akira Kagayama verklaren dat hij altijd al lid van de Yakuza wilde zijn. Niet voor de indrukwekkende tatoeages maar voor de trots en macht. Echter Miike zal Miike niet zijn als deze film verder niet totaal anders verliep. En in dit geval compleet ontspoort in knotsgekke ideeën en maffe figuren. Want Kagayama's baas en voorbeeld is niet zomaar een Yakuza-godfather, nee hij wordt door de bevolking op handen gedragen maar is ook een vampier. En als deze door een vampierenjager-priester, die eruit ziet als een kruising tussen een inquisitor en Django, wordt gedood ontploft de film in één grote orgie van krankzinnigheid. Een stad vol met Yakuza-vampieren, een stinkende Kappa goblin, een braaf schoolmeisje en verpleegstertje waarbij hun slechtste zelf naar boven komt, een vrachtwagen waar Knight Rider bij verbleekt, en last but not least een man in een Kermit de Kikker-pak die zijn beste Bruce Lee imitatie weggeeft en iedere Yakuza kan verlammen En later groeit een maatje zelfs uit tot Godzilla-proporties. En dit alles eindigt in een maf gevecht tussen Kagayama en The Raid‘s Yayan ‘Mad Dog’ Ruhian. En dit is nog maar de helft van alle bizarre gebeurtenissen. Charmant, gek, geestig en creatief, dat is dit werkje van Miike zeker! Elk dorp heeft zijn gek en die van de filmwereld heet Takashi Miike.

Wat mij betreft Miike in topvorm, genoten vanaf de eerste tot laatste seconden. Op het moment dat je denkt nu hebben we het wel gehad trekt Miike het rariteitenkabinet nog maar eens open, met de kikker als hoogtepunt..

Bijzonder.

Maar dat had ik ook kunnen verwachten van een film waar Takashi Miike aan heeft meegewerkt. Al vanaf het begin, de daadwerkelijke openingsscene, is het duidelijk te zien dat deze film maar moeilijk serieus te nemen valt als geloofwaardige film. Lijkt me ook zeker niet de centrale focus van Miike met deze film.

Het opmerkelijke begin wordt die scene daarna even opzijgezet om het verhaal op opvallend vreemde wijze te introduceren. Ondanks dat de tweede helft vol zit met allerlei weirde elementen lijkt Miike zich toch even te willen focussen om het plot wat humaner te maken. Het zorgt voor een 20 kleine minuten die er behoorlijk onuitstaanbaar mee zijn.

Acteerwerk vind ik verder niet zo briljant. Voor een film waarin er zoveel vreemde figuurtjes rondlopen, vond ik er maar weinig aanslaan, hoe wanhopig Miike ook mag proberen om er wel icoontjes van te maken. De enige die ik een beetje geslaagd vond, was het kikkerpak. Maar ook dat wezen wordt bij lange na niet zo leuk uitgewerkt als je zou denken. Ik snap dat het wellicht de humor is. Ik noem het alleen liever lui.

Zo zit de film verder vol met scenes waarvan ik verdenk dat ze gewoon niet de potentie hebben door een terughoudende regisseur. Zelfs de mooie locaties zien er lelijk uit. Vrijwel elke scene ziet er kaal uit. Het voelt allemaal aan als een makkelijk en snel in elkaar gestoken film met wat leuke en aparte humor, die alleen uit te kijken valt omdat er zo'n enorme hoop onzin in wordt gemixt.

Het kijkt aardig weg. Er zit wel een narratief in, maar deze bestaat vooral uit het verzamelen van allerlei ideeën die vervolgens met elkaar worden vermengt. Wat ik nog geslaagd kon noemen binnen deze film, waren de vuistgevechten en het mixen van geluid. Daarnaast zit er wel een creatief brein achter de film, die alleen zijn ideeën op een te makkelijke wijze op het scherm visualiseert.

Van het plot moet deze Miike het niet hebben. Het is vooral een chaos waar je de weg al snel in verliest. Dat is op zich niet erg, integendeel haast. Helaas zit de film vol dwarse ideeën waar vervolgens maar weinig mee gedaan wordt. En vaak enorm flauwe grappen. Daardoor komt de centrale drijvende kracht achter de film nauwelijks uit de verf. een kersverse Yakuza wordt vampier en veroorzaakt een vampirisme epidemie, waardoor de gewone burgers haast opraken, wat de Yakuza bende niet kan hebben, want aan wie moeten ze dan verdienen?. Het laatste deel (een minuut of veertig) is best leuk maar de weg er naar toe vond ik zelfs saai. Niet mijn Miike