Tokyo Tribe (2014)

Enige minpuntje is inderdaad dat het middenstuk wat sleept. Had best 20 minuten korter gemogen, had het geheel wat krachtiger en intenser gemaakt.

Verder weer een heerlijk bizar zooitje. Heel eigen, ken eigenlijk niet echt een film die in deze stijl en muziek met dit soort gangs aan de slag gaat. Het wordt tamelijk hilarisch als je van die Japanners af en toe een Engelstalig woord hoort rappen (zijn ze sowieso al erg goed in, Engels).

Daarnaast heeft de film ook een bijzonder sterke en afgewerkte uitstraling. Doorgaans ogen dit soort maffe films wat goedkoop, maar Sono doet het toch een stuk fraaier dan anders. De film heeft ook een bijzonder goed ritme, jammer dat het iets korter had gemogen, dan had het ritme nog een stuk beter kunnen zijn.

4*

De film waar de wereld altijd al naar uitgekeken heeft: de Japanse gangsterkomedie geheel in rap!

Het is moeilijk te weerstaan. Dit is zo'n komedie waarin minstens zo veel grappen slecht als goed zijn, maar waarin zelfs de meest slechte grap met zo'n overgave wordt gebracht dat het nauwelijks de pret kan drukken. Dat gezegd hebben vond ik Riki Takeuchi als Elvis-stijl gangsterbaas net een stapje te ver in overacting vond gaan, al had dat misschien er ook wat mee te maken dat zijn wat tragere stijl van acteren wat vloekte met het hoge tempo waarop de rest van de cast te werk ging.

Het is een extravagant feestje verder. Veel lange takes, maar er gebeurt zoveel in dat het effect bijna is zoals bij snelle montage: het gevoel van een rush wordt gecreëerd. Vooral fijn tijdens de actiescènes, maar het extra lange openingsshot stal wel de show. Daar wordt het milieu meteen op indrukwekkende en gedetailleerde wijze geschetst, met meerdere miniverhaaltjes in een keer. Ook voor humor werkt dit goed: Sono weet steeds precies wanneer hij dingen in beeld moet brengen voor maximaal komisch effect.

Voor mij werkte de lengte wel. Er zitten genoeg frisse, kleine ideeën in om het scène na scène leuk te houden, zelfs al is de strekking van veel momenten hetzelfde. Wat dat betreft vind ik Sono wat fijner dan bijvoorbeeld Miike, wiens wat meer gekke films vaak minder consistent zijn. Wat ik wel jammer vond is dat die grote propeller snel gebruikt wordt om de meeste schurken uit te schakelen, om vervolgens de laatste twee overgebleven bad guys te verslaan in weinig zeggende gevechten. Daar had meer ingezeten.

Als laatste, ik weet niet of ik ooit compleet zal wennen aan Japanse rap, zeker omdat sommige nogal een baby face hebben en proberen dreigend over te komen. Is het fout als ik dat als een onderdeel van de humor zie?
4*

Musicals.

Ik háát musicals: het melige zingen, de verschrikkelijke popnummers, de musical-clichés. En Sono weet helaas niet geheel aan die stoorzenders te ontsnappen. Er zijn meerdere momenten dat ik het zingen echt niet vond werken. De eerste vijftien minuten, waarin de gangs geïntroduceerd worden, vond ik bijvoorbeeld erg duf, en ook later in de film vond ik het soms een beetje uit de toon vallen.

Maar uiteindelijk kan ik toch niet anders dan Sono feliciteren, want ondanks mijn musical-afkeer heb ik me grotendeels erg goed met Tokyo Tribe vermaakt. De hiphop is niet van hoge kwaliteit, maar wel best vermakelijk, en de beats zijn heerlijk swingend. Dat zorgt voor een lekker opgewekte en energieke sfeer, en daar hou ik erg van. Het verhaal en de personages zijn bovendien weer aangenaam over the top en het typische Sono-geweld blijft wrang maar fascinerend. Alles bij elkaar zorgde dat ervoor dat ik tijdens deze film een aantal van de beste filmmomenten heb beleefd van de afgelopen paar maanden.

Er zijn echter twee dingen die ik me toch van de 4* afhouden: het begin en het einde. De film begint relatief traag, matig en melig, waardoor het even duurde voordat ik er goed in kwam. Maar belangrijker nog is het einde. Het gebeurt niet vaak dat ik een film van bijna twee uur te kort vind duren, maar dit is er één van. De afronding van het verhaal werd nu mijns inziens echt afgeraffeld. De bad guys krijgen geen memorabel einde (met als dieptepunt die ventilator), de good guys krijgen geen memorabele overwinning: in plaats daarvan winnen de good guys zeer plotseling en zeer cheesy, zonder grote verliezen en zonder grote moeite. Het overdreven happy ending vond ik bovendien niet goed in de film passen. En de puberale humor vond ik soms nogal storend. Met penishumor hoef je bij mij niet aan te komen.

Sono heeft kortom een zeer vermakelijke en energieke hiphop-musical afgeleverd, en daarvoor verdient hij lof. Maar hij heeft er mijns inziens niet het maximale uitgehaald: de film komt wat langzaam op gang en het einde vond ik zeer underwhelming (zeldzaam bij Sono). Meer dan een dikke 3.5* zit er daarom niet in.

Edit: dit nummer ligt trouwens ook buiten de film best lekker in het gehoor.

Beste Sono wat mij betreft.

Al heeft het er ook wel wat mee te maken dat Sono hier sterk de Miike toer opgaat. De atypische musical, het functioneel én komisch gebruik van CG, de gangwars, de gestoorde alles-kan humor en natuurlijk Riki Takeuchi ... geen best acteur maar in de juiste rol onaantastbaar.

Visueel erg mooie en sfeervolle film. De hip-hop esthetiek is duidelijk een uitgangspunt, maar het geweldige tracking shot in het begin maakt duidelijk dat Sono zich daar niet door laat vastpinnen. De muziek zelf is goed, de raps wel iets minder. Al hebben die mindere raps dan vaak ook wel een wat komischere inslag, waardoor het allemaal makkelijk te verteren blijft. Kan me alleen wel indenken dat echte hip-hop liefhebbers er iets meer van verwachten.

Verder gewoon fun fun fun. 2 uur overheerlijk escapisme, dat geen minuut te lang of te kort duurt, nergens verveelt en tot op het einde toe met leuke verrassingen blijft uitpakken. Al blijft het wat raar voelen dat Sono zich op Miike terrein begeeft ... Sono heeft toch andere kwaliteiten en Miike bewijst ook nog steeds niet afgeschreven te zijn, dus ergens voelt het een klein beetje overbodig aan. Gelukkig straalt dat niet echt af op de kwaliteit van de film zelf.

Puur genieten, 4.5* en een uitgebreide review

Geweldige flow in deze film en barstensvol creativiteit. Het grootste pluspunt is dat desondanks het dunne verhaaltje en de overdreven elementen de personages gewoon heel erg authentiek overkomen in hun eigen universum. Er wordt met een hoop de draak gestoken, zo moest ik vreselijk lachen met de parodie op de bouncende lowrider ergens onopvallend achterin een scène en tal van andere grapjes, maar het plaatje klopt wel. Ik heb niks met musicals of gelijkaardige films, maar dit was helemaal top. Een stuk in het midden is inderdaad helaas wat minder.

Leuk. Ergens doet het een beetje denken aan Burst City van Ishii, alleen dan met hiphop in plaats van punk. Visueel alleen stukken beter, wat dat betreft jammer dat hiphop toen niet hip was en punk nu.

Het ziet er allemaal erg hip, kleurrijk en futuristisch uit. Toen ik zelf in Tokyo was ben ik niet verder gekomen dan het portiek van het Robotmuseum, maar wat ik ervan gezien heb zou het me niets verbazen als het een van de belangrijkste decors in deze film was. Verder natuurlijk af en toe muren met passende graffiti als "Fuck da world". Kortom, de decors passen goed bij de hiphopsfeer.

Sono kan het natuurlijk niet laten om even Beethoven te laten horen, in dit geval de vijfde symfonie, maar voor de rest is het louter hiphop. Niet helemaal mijn ding, de beats zijn vaak wel aardig, maar de teksten zijn dikwijls van het niveau Star Wars Gangsta Rap. De lol spat er wel vanaf, en dat is het belangrijkste. Veel absurditeiten, misschien vond ik het levend meubilair nog het gaafste. Na een wat trage aanloop mag het eindgevecht er ook zijn, waarbij met name de vechtstijl van het breakdance jochie me het meest kon bekoren.

Sono lijkt tegenwoordig de enige binnen Japan te zijn, die nog met echt interessante experimenten komt, zeker nu Miike wat meer richting de commercie is afgedreven. Muzikaal had het sterker gemogen, maar voor de rest is dit een interessant gedurfd project. 4*.

Japanse hiphop.

Om eerst met het positieve te beginnen. Dit is een van de meest visuele dynamische films die ik de laatste tijd heb gezien en het is gewoon erg tof in beeld gebracht. Erg veel beweging op het beeld, toffe kleurrijke locaties en dynamische cameravoering.

Ook een futuristische hiphop musical actie komedie (moeilijk om het anders te beschrijven) vind ik een geweldig idee. Ik ben een liefhebber van hiphop maar de muziek in deze film is toch echt wel belachelijk slecht. Allemaal van die typische verwaarloosbare raps, iedereen rapt ook over hetzelfde en soms is het allemaal zo stoer dat het ontzettend belachelijk wordt. Behalve dan één gang die rapt over vriendschap en liefde, ontzettend slecht en lame.

Eigenlijk is heel de film gevuld met slechte Japanse kinderachtige hiphop en dat dendert 2 uur lang door. Veel te veel van hetzelfde op het scherm waarbij ik na een uur er eigenlijk wel helemaal genoeg van had. Als het nou goede teksten waren dan was het allemaal wat beter te verteren.

Er zitten ook teveel rare momenten in de film die zogenaamd morele boodschappen aan kinderen moet doorgeven, zoals: fruit eten, vriendschap en liefde is beter dan haat en nijd enzo. Heel raar terwijl er ook hele onnodige upskirt close-ups inzitten. Nou ja goed, Japan en upskirts is dan wel redelijk populair ofso, gaat hand in hand, heeft iets met cultuur te maken denk ik maar is wel tegenstrijdig.

Een ontzettend psycho eindbaas die overacting nieuw leven inblaast. Ik begrijp wel dat het origineel een manga strip is en dat hij daarom zo overdreven acteert maar die kerel is toch wel erg belachelijk.

Behalve matige morele boodschappen, ontzettend veel slechte raps is er eigenlijk wel veel te genieten. Een ontzettende dynamische film, hier en daar wel coole gevechten, twijfelachtige humor, een origineel concept en alleen al om het visuele is dit wel een aanrader maar voor de rest is dit toch wel een film met ontzettend veel herhaling en extreem kinderachtig. Ik moest heel hard lachen toen zo'n dikke kerel met zijn mond vol spaghetti tegen een muur aanliep waar hij nooit van zijn leven doorheen kon komen.

Ik kijk niet heel veel Japanse films maar deze is wel te vergelijken met Crows Zero. Apart dat in die film(s) en in deze film scenes bevatten van voortijdig klaarkomen. Is dat Japanse humor?

Een film die je totaal niet helemaal zou verwachten van Sono, maar wel eentje die perfect in zijn filmografie past.

Alleen mensen als Sono en Miike kunnen een bizar iets als dit laten slagen. Tokyo Tribe bevat veel elementen die er in oudere musicals als Singin' in the Rain en West Side Story zijn te vinden, maar is toch ook iets heel unieks. Zoals in de trailers al wordt aangegeven is dit 's werelds eerste rap battle musical. De muziek en de teksten zijn geweldig om aan te horen. Dit is op een geweldige manier gemixt met een bende oorlog en wat drama. Daarnaast zijn er ook nog eens een aantal erg leuke actie scenes in verwerkt en zit de film vol met geweldige personages. Designs zijn verder erg gaaf en de manier waarop alles gefilmd is, is fantastisch. Erg mooie shots komen er voorbij. Heerlijk hoe alles aanvoelt als lange shots. Tempo ligt aardig hoog en hoewel de film zo'n twee uur duurt verveelt het een moment.

Een erg leuke ervaring en een film vol creativiteit, deze Sono. Een must see.

Voor een verhaal moet je bij de films van Sono niet zijn. Lui achterover in de stoel en gewoon al die heerlijke onzin over je heen laten gaan. Zo ervaar ik de films van Sono die ik op audiovisueel vlak stuk voor stuk allemaal goed vind. Ook deze film waar je ook nog eens getrakteerd wordt op veel schaars geklede mooie jonge vrouwen. Ja, ik houd daar wel van. Ster van de film is voor mij dan ook de mooie slaande en schoppende kick-ass girl Erika. Geweldig! De rap muziek is niet direct mijn ding maar past wel goed in deze flitsende film waarbij de tijd voorbij vliegt. In het kort gezegd; prima amusement dus deze zoveelste film van Sono die ik heb mogen aanschouwen.

4.0*

Wat een flauwe en kitscherige bende. Zag tnt van Sono slechts Why Don't You Play in Hell en die beviel me prima.

Eerste half uur is een zooitje en niet op de goede manier, al bevalt het camerawerk me wel. Daarna duurt het allemaal veel te lang en valt er niks te lachen ondanks verwoede pogingen van het uitgedoste rariteitenkabinet op het scherm. Dat personage Buppa is niet eens op een meta-ironische manier leuk. Verder werkt de hiphop voor geen meter. Ik zat me voortdurend af te vragen of dit de Japanse versies zijn van Lil Kleine en Mister Polska.

Van Sono wil ik Love Exposure nog graag zien. Wat ik verder met het oeuvre van de beste man aan moet weet ik niet.. Welke titels moet ik zien als ik WDYPIH goed vind en dit slechts een matig rommelwerkje?

Wat een fijne bizarre hiphop musical over Yakuza-gang's in Tokyo volgepropt met seks en kung-fu actie. Nadat de verschillende gang's en karakters met heerlijk boom-bap rap zijn geïntroduceerd neemt de film iets gas terug maar krijgen we daarvoor in de plaats wat meer gekte. Een echt verhaal moet je bij deze film trouwens niet zoeken want die is tussen alle visuele en gekke scenes in waarschijnlijk kwijtgeraakt. Echter is dat in zijn geheel niet erg! Je krijgt er genoeg voor terug! De muziek waar het in deze film toch vooral om draait is zeer goed. Pompende beats en rappers met ieder een eigen stem en stijl. Die Japanse flow was zeer aangenaam en ik vond het veel diverser dan de Amerikaanse Hiphop van heden ten dage.(uitzonderingen daargelaten) Alsof de leerlingen van de KRS-One- hiphopschool, Japans zijn geweest! Nu spreek ik de Japanse taal niet en was afhankelijk van de Engelse ondertiteling, echter om een sluitend verhaal te maken werd die niet altijd goed in rijm vertaald en vermoedelijk was het soms ook meer een interpretatie. Maar tjonge wat is dit een heerlijke mengeling van genres! Prachtig!

It ain’t dick size, it’s the size of a man’s heart that makes him great!

Mijn eerste Sono! Maar hoe dan? In hoeverre dit representatief is voor zijn oeuvre (ik herken hier veel Miike-gekkigheid in) weet ik niet, maar hier heb ik toch aardig van genoten. Sono buit de machocultuur rondom hiphop perfect uit en neemt het tevens flink op de hak. Wist ik veel dat dit een musical zou zijn: ik had me niet ingelezen.

Hoogtepunt vormt voor mij dan toch het geweldige tracking shot aan het begin, waar de kennismaking met de mix van genres een schokkend aangename verrassing is en het kleurenpalet, strakke editing én satirische humor op je in kunnen werken. Als er een zwarte SUV met kristallen kroonluchters aan de zijkant aan komt rijden, is de verwachting inmiddels aangepast en kan het feestje los.

Jammer dat het door de lange speelduur toch een beetje outplayed raakt op een gegeven moment. Je went aan de gekkigheid en Sono schakelt niet gek veel versnellingen bij. De grote maalventilator bijvoorbeeld doet een poging, maar die blijft wat beperkt qua impact (Poef! Wat bloedspatjes en weg zijn de lichamen die erin verdwijnen). Ook zijn de gevechten wat wisselend van niveau, zeker als het eindgevecht eenmaal losbarst.

Voor een Japanse street-gang-rapmusical had ik - naast wat betere (gevechts)choreo - ook wel wat meer moddervette beats willen hebben. Het valt allemaal perfect samen met de cadans van de film, maar an sich blijven ze toch wat generiek. Ook de raps zijn soms wat lichtgewicht in delivery, zeker gezien de toon van het geheel.

Maar ik zeur. Dit is gewoon twee uur rariteitenkabinet met leuke vondsten, visueel juiste verzadiging en craaazy humor. Ik kan hier zeker wel iets mee. 4*

Weer eens wat anders, zo'n bendeoorlog gegoten in een muzikaal jasje. Voor een Yakuza-film ben ik altijd wel te porren en ik was wel benieuwd wat Sono hiermee zou doen in combinatie met een musical-achtige setting. Vanaf de eerste minuut neemt Tokyo Tribe je mee in een daverend tempo en remt ook nauwelijks meer af.

Wat volgt is een audiovisueel spektakel met een erg kleurrijke setting, markante characters gegoten in een hiphop-soundtrack. Het verhaal is dun en niet eens interessant genoeg om echt te volgen. Het is verstand op nul en genieten geblazen van het vrouwelijk schoon, de bizarre wereld en de muziek. Hoewel, de muziek zelf knalt bij vlagen lekker uit de speakers maar bij de rap ben ik twijfelachtig. Geen enkel nummer springt er tussenuit en ik had vaak het idee of de rappers maar half gas gaven. Ik heb ook geen verstand van Japanse rap dus ik weet ook niet wat wél goed zou moeten zijn. Dit viel een beetje tegen.

Maar ook de rest van de film begon me na een uur een beetje tegen te staan wanneer je er achter komt dat de beats enorm op elkaar lijken en het geheel steeds meer wegheeft van een MTV musicvideo. Druk, chaotisch en het gaat maar door. Uiteindelijk vond ik de humor niet echt om te lachen, Takeuichi is een opperbaas maar zelfs zijn staaltje overacting kon me niet echt bekoren. Gelukkig is er nog wel de sexy Erika die asskickt.

Het einde haalt de film wel weer uit het slop met wat strakke actie, maar uiteindelijk mocht de film een half uur korter duren. Ik zie dan toch liever de Yakuza in een serieuzere rol.

Energieke film wisselt kinderachtige onzin af met geniale gekte, begeleid door een leuke soundtrack- op een of andere manier is die Japanse hiphop zowel ontwapenend corny, met name als er Amerikaanse krachttermen met Japans accent uitrollen, als ook best tof. Met de beats was sowieso weinig mis, de flow liep niet bij iedereen even vlotjes.

Fraai camerawerk ook, het knappe openingsshot deed me enigszins denken aan Soy Cuba, al is dat misschien net iets te veel eer. Even goed valt er wel het een en ander aan te merken op Tokyo Tribe. Zo moet je niet zoeken naar coherentie (het hele verhaal over het overnemen van Tokyo gaat nergens over, uiteindelijk vecht iedereen tegen die gevreesde Waru-bende, inclusief hun opdrachtgevers), de humor is vaak flauw zoals de verwijzingen naar penisnijd en wie gevoelig is voor een ongegeneerde male gaze kan deze film maar beter overslaan. Maar het entertaint wel de pan uit en dat maakt heel veel goed.