Tokyo Tribe (2014)

Heeft Sono de goeie lijn weer te pakken?

Die heeft hij nooit verloren Maar dit lijkt inderdaad in de lijn van Why Don't You Play in Hell? te liggen. Actie lijkt me als genre ook meer toepasselijk dan de twee die er nu staan, maar daarvoor wachten we nog even tot er meer bekend wordt gemaakt.

nog wat geduld oefenen

de poster ziet er veelbelovend uit.

trailers bekijk ik enkel NA de film

Full Trailer For Sono's TOKYO TRIBE Pushes The Crazy To Epic Levels | Twitch - twitchfilm.com

http://www.filmdivider.com/wp-content/uploads/2014/06/tokyo-tribe.jpg

mooie poster om toe te voegen?

Dit kan alleen maar goed aflopen. Zin in!

6 januari is de dvd-release als het goed is. Ik kijk er naar uit!

Gangnam Style the movie!

Een film waar een hoop op aan te merken is, maar de enorme creativiteit en energie overwinnen de minpuntjes ruimschoots.

Eerst de minpunten. Japanse hip hop muziek is niet helemaal mijn ding en ook het introduceren van zes of zeven verschillende gangs in het eerste half uur was van te veel het zelfse soort informatie. Ook is het allemaal erg rommelig in beeld gebracht, waardoor je er toch wel met je aandacht bij moet blijven.

Als na een half uur het verhaal eindelijk op gang komt en de fantastische gangsterfamilie meer centraal komt te staan is het een groot feest. Geweldige kostuums, aankleding en gangsterlol. De levende kamer was echt super! Maar de show wordt gestolen door Buppa, hoofd van de familie. Een heerlijk schmierende gangster in goud pak.

Film eindigt in een groot gangsta gevecht vol met kleurrijke figuren. Jedi's, Kill Bill, Bruce Lee, Scarface, er wordt volop geciteerd uit moderne gangstercultus en waarschijnlijk mis ik nog de helft.

De muziek begint ook steed beter te klinken, zeker wanneer je niet meer focust op de rapteksten, die eigenlijk weinig informatie bevatten. Gewoon mee met de flow en je hebt een geweldig energiek visueel spektakel.

Ik vond het een erg leuke film. Een 4 vind ik te laag voor zo veel creativiteit, dus beoordeel ik m met een krappe 4,5. Loop ook een beetje vooruit, want ik vermoed dat de film met herziening beter wordt, omdat de muziek dan herkenbaarder wordt, wat meestal een pre is.

Een half uur korter en er had een meesterwerkje in gezeten, al vermoed ik dat dit zeker niet aan iedereen besteed zal zijn.

Enige minpuntje is inderdaad dat het middenstuk wat sleept. Had best 20 minuten korter gemogen, had het geheel wat krachtiger en intenser gemaakt.

Verder weer een heerlijk bizar zooitje. Heel eigen, ken eigenlijk niet echt een film die in deze stijl en muziek met dit soort gangs aan de slag gaat. Het wordt tamelijk hilarisch als je van die Japanners af en toe een Engelstalig woord hoort rappen (zijn ze sowieso al erg goed in, Engels).

Daarnaast heeft de film ook een bijzonder sterke en afgewerkte uitstraling. Doorgaans ogen dit soort maffe films wat goedkoop, maar Sono doet het toch een stuk fraaier dan anders. De film heeft ook een bijzonder goed ritme, jammer dat het iets korter had gemogen, dan had het ritme nog een stuk beter kunnen zijn.

4*

Mijn interesse is gewekt, ik ben benieuwd.

Aangezien nu iedereen het toch over Lubezki heeft... Grootste verdienste van de film vond ik dat Sono erin is geslaagd de indruk te wekken hier in een continu shot te werken (wat natuurlijk helemaal niet zo is), maar er zit een organische flow in, die heel goed werkt. De opening is gelijk al erg goed. De MC vond ik trouwens sowieso wel een sterk karakter.

Jammer genoeg - vond ik dan - is de film verschrikkelijk monotoon en ik was er op een gegeven moment wel klaar mee. Het hele gang-gebeuren is inhoudelijk natuurlijk 0 relevant dus de ene gekkigheid volgt al snel op de andere gekkigheid - maar 80/90 minuten doldwaze gekkigheid had ik genoeg gevonden. Want toegegeven er is een hoop gekkigheid hier en een aantal zijn erg leuk. Riki Takeuchi - in de Nederlandse remake gaat hij worden gespeeld door Lee Towers begreep ik - maakt het wel heel bont. Opvallend vond ik onder meer dat deze figuur dan zo'n twintig minuten voor het einde vrij makkelijk wordt geslachtofferd - wel weer op bizarre wijze. En zo blijven we met Kai en Mera over en ik zal nu niet verklappen wie de langste heeft.

Als Sono dit in 80 minuten had uitgewerkt was ik blij geweest.

De flow is inderdaad heel opvallend, riep voor mij vooral een toepasselijk musical gevoel (west side story, singing in the rain) op. Had Birdman toen nog niet gezien, maar ook nu denk ik dat dit meer gedaan is voor de muzikale flow dan om een gevoel op te roepen van cinema verite zoals dat wellicht bij Birdman de bedoeling is. Net zoals de meeste van dit type Japanse films is de film inderdaad aan de lange kant en inhoudelijk is alles niet bepaald serieus te nemen inderdaad, maar toch zat ik de gehele speelduur op het puntje van mijn stoel. Bij films als Mayonaka no Yaji-san Kita-san (2005) of Naisu no Mori: The First Contact (2005) heb ik ook altijd wel gezegd dat de film beter zou worden als ze een half uur korter was, maar voor deze voelde de eerste kijk-ervaring iig qua lengte perfect aan. Zou deze ook graag in de collectie hebben om vaker te zien. Kreeg er een heel erg 80's vibe bij (moest vooral denken aan jeugdfavorieten als Big Trouble in Little China (1986) en The Last Dragon (1985) die ik nog stééds met groot plezier kan herzien). Als je nu 15 bent en Tokyo Tribe ziet, heb je volgens mij een klassieker voor het leven te pakken!

Dit soort epische onzin films werkt bij mij juist beter als ze een lange lengte hebben (pun intended). Voelde bij mij juist aan de korte kant aan, terwijl iedereen dus het tegenovergestelde lijkt te vinden.

Voor wie op zoek is naar een real life 'Tokyo Tribe' check Anthony Bourdain's Parts Unknown, Season 2 Episode 7. Sommige scene's uit de film zijn opgenomen in een 'club' die hij ook bezoekt.

Anthony Bourdain: Tokyo after dark - YouTube

Een waar feest voor de ogen!

De film waar de wereld altijd al naar uitgekeken heeft: de Japanse gangsterkomedie geheel in rap!

Het is moeilijk te weerstaan. Dit is zo'n komedie waarin minstens zo veel grappen slecht als goed zijn, maar waarin zelfs de meest slechte grap met zo'n overgave wordt gebracht dat het nauwelijks de pret kan drukken. Dat gezegd hebben vond ik Riki Takeuchi als Elvis-stijl gangsterbaas net een stapje te ver in overacting vond gaan, al had dat misschien er ook wat mee te maken dat zijn wat tragere stijl van acteren wat vloekte met het hoge tempo waarop de rest van de cast te werk ging.

Het is een extravagant feestje verder. Veel lange takes, maar er gebeurt zoveel in dat het effect bijna is zoals bij snelle montage: het gevoel van een rush wordt gecreëerd. Vooral fijn tijdens de actiescènes, maar het extra lange openingsshot stal wel de show. Daar wordt het milieu meteen op indrukwekkende en gedetailleerde wijze geschetst, met meerdere miniverhaaltjes in een keer. Ook voor humor werkt dit goed: Sono weet steeds precies wanneer hij dingen in beeld moet brengen voor maximaal komisch effect.

Voor mij werkte de lengte wel. Er zitten genoeg frisse, kleine ideeën in om het scène na scène leuk te houden, zelfs al is de strekking van veel momenten hetzelfde. Wat dat betreft vind ik Sono wat fijner dan bijvoorbeeld Miike, wiens wat meer gekke films vaak minder consistent zijn. Wat ik wel jammer vond is dat die grote propeller snel gebruikt wordt om de meeste schurken uit te schakelen, om vervolgens de laatste twee overgebleven bad guys te verslaan in weinig zeggende gevechten. Daar had meer ingezeten.

Als laatste, ik weet niet of ik ooit compleet zal wennen aan Japanse rap, zeker omdat sommige nogal een baby face hebben en proberen dreigend over te komen. Is het fout als ik dat als een onderdeel van de humor zie?
4*

Wat een prachtige review!

Musicals.

Ik háát musicals: het melige zingen, de verschrikkelijke popnummers, de musical-clichés. En Sono weet helaas niet geheel aan die stoorzenders te ontsnappen. Er zijn meerdere momenten dat ik het zingen echt niet vond werken. De eerste vijftien minuten, waarin de gangs geïntroduceerd worden, vond ik bijvoorbeeld erg duf, en ook later in de film vond ik het soms een beetje uit de toon vallen.

Maar uiteindelijk kan ik toch niet anders dan Sono feliciteren, want ondanks mijn musical-afkeer heb ik me grotendeels erg goed met Tokyo Tribe vermaakt. De hiphop is niet van hoge kwaliteit, maar wel best vermakelijk, en de beats zijn heerlijk swingend. Dat zorgt voor een lekker opgewekte en energieke sfeer, en daar hou ik erg van. Het verhaal en de personages zijn bovendien weer aangenaam over the top en het typische Sono-geweld blijft wrang maar fascinerend. Alles bij elkaar zorgde dat ervoor dat ik tijdens deze film een aantal van de beste filmmomenten heb beleefd van de afgelopen paar maanden.

Er zijn echter twee dingen die ik me toch van de 4* afhouden: het begin en het einde. De film begint relatief traag, matig en melig, waardoor het even duurde voordat ik er goed in kwam. Maar belangrijker nog is het einde. Het gebeurt niet vaak dat ik een film van bijna twee uur te kort vind duren, maar dit is er één van. De afronding van het verhaal werd nu mijns inziens echt afgeraffeld. De bad guys krijgen geen memorabel einde (met als dieptepunt die ventilator), de good guys krijgen geen memorabele overwinning: in plaats daarvan winnen de good guys zeer plotseling en zeer cheesy, zonder grote verliezen en zonder grote moeite. Het overdreven happy ending vond ik bovendien niet goed in de film passen. En de puberale humor vond ik soms nogal storend. Met penishumor hoef je bij mij niet aan te komen.

Sono heeft kortom een zeer vermakelijke en energieke hiphop-musical afgeleverd, en daarvoor verdient hij lof. Maar hij heeft er mijns inziens niet het maximale uitgehaald: de film komt wat langzaam op gang en het einde vond ik zeer underwhelming (zeldzaam bij Sono). Meer dan een dikke 3.5* zit er daarom niet in.

Edit: dit nummer ligt trouwens ook buiten de film best lekker in het gehoor.

Beste Sono wat mij betreft.

Al heeft het er ook wel wat mee te maken dat Sono hier sterk de Miike toer opgaat. De atypische musical, het functioneel én komisch gebruik van CG, de gangwars, de gestoorde alles-kan humor en natuurlijk Riki Takeuchi ... geen best acteur maar in de juiste rol onaantastbaar.

Visueel erg mooie en sfeervolle film. De hip-hop esthetiek is duidelijk een uitgangspunt, maar het geweldige tracking shot in het begin maakt duidelijk dat Sono zich daar niet door laat vastpinnen. De muziek zelf is goed, de raps wel iets minder. Al hebben die mindere raps dan vaak ook wel een wat komischere inslag, waardoor het allemaal makkelijk te verteren blijft. Kan me alleen wel indenken dat echte hip-hop liefhebbers er iets meer van verwachten.

Verder gewoon fun fun fun. 2 uur overheerlijk escapisme, dat geen minuut te lang of te kort duurt, nergens verveelt en tot op het einde toe met leuke verrassingen blijft uitpakken. Al blijft het wat raar voelen dat Sono zich op Miike terrein begeeft ... Sono heeft toch andere kwaliteiten en Miike bewijst ook nog steeds niet afgeschreven te zijn, dus ergens voelt het een klein beetje overbodig aan. Gelukkig straalt dat niet echt af op de kwaliteit van de film zelf.

Puur genieten, 4.5* en een uitgebreide review

Een absurde, extravagante, kitscherige glitter-rapsical (musical waarin gerapt wordt) over een toekomstig Tokyo, dat opgedeeld was in een zevental gangsterbendes, die tegen elkaar op oorlogspad gingen. De productie werd getoond in felle neonkleuren en leek geïnspireerd te zijn door computerspelen. In ieder geval was alles hyper: de stad, de mensen, de bendes en de rapmuziek. Ik denk dat met wat minder personages (het werd er niet overzichtelijker op, eerder rommelig) deze film me beter was bevallen.

Geweldige flow in deze film en barstensvol creativiteit. Het grootste pluspunt is dat desondanks het dunne verhaaltje en de overdreven elementen de personages gewoon heel erg authentiek overkomen in hun eigen universum. Er wordt met een hoop de draak gestoken, zo moest ik vreselijk lachen met de parodie op de bouncende lowrider ergens onopvallend achterin een scène en tal van andere grapjes, maar het plaatje klopt wel. Ik heb niks met musicals of gelijkaardige films, maar dit was helemaal top. Een stuk in het midden is inderdaad helaas wat minder.

Hiphop-musical gang-war actiekomedie, nooit eerder zoiets gezien. Bijna alles is in de studio gefilmd met opgebouwde decors, wat het geheel een erg gestileerde (fake) uitstraling geeft, die ergens doet denken aan klassieke musicals.

De kracht van deze film ligt voor een groot deel in het ontdekken van alle verschillende bendes en hun excentrieke leden (net als bijv. The Warriors). Verder over-the-topness alom, van het ene gekke idee naar het andere. De liedjes vond ik vaak nogal brak, maar ook daar kon ik wel om lachen.

Sowieso een erg leuke film, vol ideeën.

Leuk. Ergens doet het een beetje denken aan Burst City van Ishii, alleen dan met hiphop in plaats van punk. Visueel alleen stukken beter, wat dat betreft jammer dat hiphop toen niet hip was en punk nu.

Het ziet er allemaal erg hip, kleurrijk en futuristisch uit. Toen ik zelf in Tokyo was ben ik niet verder gekomen dan het portiek van het Robotmuseum, maar wat ik ervan gezien heb zou het me niets verbazen als het een van de belangrijkste decors in deze film was. Verder natuurlijk af en toe muren met passende graffiti als "Fuck da world". Kortom, de decors passen goed bij de hiphopsfeer.

Sono kan het natuurlijk niet laten om even Beethoven te laten horen, in dit geval de vijfde symfonie, maar voor de rest is het louter hiphop. Niet helemaal mijn ding, de beats zijn vaak wel aardig, maar de teksten zijn dikwijls van het niveau Star Wars Gangsta Rap. De lol spat er wel vanaf, en dat is het belangrijkste. Veel absurditeiten, misschien vond ik het levend meubilair nog het gaafste. Na een wat trage aanloop mag het eindgevecht er ook zijn, waarbij met name de vechtstijl van het breakdance jochie me het meest kon bekoren.

Sono lijkt tegenwoordig de enige binnen Japan te zijn, die nog met echt interessante experimenten komt, zeker nu Miike wat meer richting de commercie is afgedreven. Muzikaal had het sterker gemogen, maar voor de rest is dit een interessant gedurfd project. 4*.

Check Miike's 'The Mole Song' van vorig jaar... Experimentele films zijn het alle twee niet, maar die is zeker gewaagd aan deze qua creativiteit & gekkigheid.

Check. Staat bij dezen op de kijklijst, bedankt voor de tip!

Japanse hiphop.

Om eerst met het positieve te beginnen. Dit is een van de meest visuele dynamische films die ik de laatste tijd heb gezien en het is gewoon erg tof in beeld gebracht. Erg veel beweging op het beeld, toffe kleurrijke locaties en dynamische cameravoering.

Ook een futuristische hiphop musical actie komedie (moeilijk om het anders te beschrijven) vind ik een geweldig idee. Ik ben een liefhebber van hiphop maar de muziek in deze film is toch echt wel belachelijk slecht. Allemaal van die typische verwaarloosbare raps, iedereen rapt ook over hetzelfde en soms is het allemaal zo stoer dat het ontzettend belachelijk wordt. Behalve dan één gang die rapt over vriendschap en liefde, ontzettend slecht en lame.

Eigenlijk is heel de film gevuld met slechte Japanse kinderachtige hiphop en dat dendert 2 uur lang door. Veel te veel van hetzelfde op het scherm waarbij ik na een uur er eigenlijk wel helemaal genoeg van had. Als het nou goede teksten waren dan was het allemaal wat beter te verteren.

Er zitten ook teveel rare momenten in de film die zogenaamd morele boodschappen aan kinderen moet doorgeven, zoals: fruit eten, vriendschap en liefde is beter dan haat en nijd enzo. Heel raar terwijl er ook hele onnodige upskirt close-ups inzitten. Nou ja goed, Japan en upskirts is dan wel redelijk populair ofso, gaat hand in hand, heeft iets met cultuur te maken denk ik maar is wel tegenstrijdig.

Een ontzettend psycho eindbaas die overacting nieuw leven inblaast. Ik begrijp wel dat het origineel een manga strip is en dat hij daarom zo overdreven acteert maar die kerel is toch wel erg belachelijk.

Behalve matige morele boodschappen, ontzettend veel slechte raps is er eigenlijk wel veel te genieten. Een ontzettende dynamische film, hier en daar wel coole gevechten, twijfelachtige humor, een origineel concept en alleen al om het visuele is dit wel een aanrader maar voor de rest is dit toch wel een film met ontzettend veel herhaling en extreem kinderachtig. Ik moest heel hard lachen toen zo'n dikke kerel met zijn mond vol spaghetti tegen een muur aanliep waar hij nooit van zijn leven doorheen kon komen.

Ik kijk niet heel veel Japanse films maar deze is wel te vergelijken met Crows Zero. Apart dat in die film(s) en in deze film scenes bevatten van voortijdig klaarkomen. Is dat Japanse humor?

Sono's morele boodschappen zijn in ieder geval gewoonlijk zeker niet letterlijk op te vatten, zit altijd wel een laagje achter of dient gewoon meer als humor. Sono maakt ook gewoon rare films, maar kan regelmatig daarmee ook heel verontrustend en wat al niet meer uit de hoek komen. Niet te onderschatten die man.

Luister nog regelmatig nummers van de soundtrack en daar zitten toch echt wel sterke nummers tussen (maar ook enkele draken). Vooral qua beats en sfeer vaak doeltreffend (enkele sterke instrumentals van Jashwon), maar ook een geweldig anthem (Hope met de vrouwelijke chorusvocalen).

Het einde van de film dat die een kerel verslagen is en ergens in het puin ligt en dan met zijn hoofd knikt op het liedje van 'Tokyo Tribe' en zegt: dit klinkt eigenlijk wel heel goed! Dat soort dingen vind ik wel heel slecht. Het was ook totaal onnodig. Ook een hele slechte manier om een film te eindigen. Het kan bijna niet slechter dan dat.

De morele boodschap 'vriendschap en liefde' overwint alles of zoiets vind ik helemaal niet nodig in zo'n film. Het kleine mannetje dat constant fruit eet vind ik dan nog wel grappig al is de boodschap daarin wel weer heel simpel: van fruit eten word je groot en sterk. Dat zijn hele kinderlijke boodschappen. Maar wel (onnodige) upskirt close-ups en weer iemand die in zijn broek klaarkomt.

Rare tegenstrijdigheden vind ik dat allemaal. Ik snap dat niet goed, waarom dat er allemaal in moet zitten. Zonder deze dingen was de film imo veel beter geweest. Niveau van de raps en de boodschappen is overduidelijk bedoeld voor kinderen. Deze film heeft dat helemaal niet nodig. Ook al is het puur voor kinderen bedoeld, voor hun is het ook escapisme, die hebben dan ook geen geforceerde morele boodschappen nodig maar puur vermaak.

Doe mij maar Crows Zero. Veel overeenkomsten met deze film maar die heeft geen morele boodschappen nodig en geen typische onderscheid tussen goed en kwaad.

De raps zijn wel slecht hoor. Hele letterlijk en eenzijdige teksten. Nergens wordt er echt een thema aangekaart. Ook al zijn het alleen maar raps die gaan over braggen en boosten en 1 EO-jongeren clan die rapt over vriendschap en liefde, dan had er veel meer variatie en stijl in mogen zitten, zowel in teksten als beats.

Cold Fish (4) en Love Exposure (3,5) heb ik gezien van Sono en dat vond ik goede films hoor maar een overduidelijk verschil dat die voor volwassenen bedoeld zijn en deze meer voor kinderen.

Kan me wel vinden in wat Fortune zegt, alleen die tegenstrijdigheden maken me niet veel uit. Erg rommelige film met vrij slechte raps en ergerlijk acteerwerk. Toch nog 3* omdat de film er wel prachtig uitziet.

Een film die je totaal niet helemaal zou verwachten van Sono, maar wel eentje die perfect in zijn filmografie past.

Alleen mensen als Sono en Miike kunnen een bizar iets als dit laten slagen. Tokyo Tribe bevat veel elementen die er in oudere musicals als Singin' in the Rain en West Side Story zijn te vinden, maar is toch ook iets heel unieks. Zoals in de trailers al wordt aangegeven is dit 's werelds eerste rap battle musical. De muziek en de teksten zijn geweldig om aan te horen. Dit is op een geweldige manier gemixt met een bende oorlog en wat drama. Daarnaast zijn er ook nog eens een aantal erg leuke actie scenes in verwerkt en zit de film vol met geweldige personages. Designs zijn verder erg gaaf en de manier waarop alles gefilmd is, is fantastisch. Erg mooie shots komen er voorbij. Heerlijk hoe alles aanvoelt als lange shots. Tempo ligt aardig hoog en hoewel de film zo'n twee uur duurt verveelt het een moment.

Een erg leuke ervaring en een film vol creativiteit, deze Sono. Een must see.

amaai, wat een zever die film... te belachelijk voor woorden.

Dikke 0.5* sterren film.