The Spy Who Loved Me (1977)

Misschien ook wel mijn favo bondfilm.

Heerlijk overdreven, best een hoop humor & Barbara Bach..

Ik vind dit een geweldige James Bond film. Roger Moore is geweldig en Barbara Bach ook. Mooie opnames in Egypte. De man met de stalen tanden Jaws vind ik meer een grap dan iemand die akelig uitziet leuk dat hij terugkeerde in Moonraker.

Waarom ik deze als een van de mindere had onthouden? Vind the Man With the Golden Gun veruit de minste tot nu toe (ben ze allemaal opnieuw aan het kijken) maar verder is de reeks opvallend constant tot nu toe. Allemaal redelijk goed. Goldfinger en OHMSS steken er bovenuit, maar dit is ook weer uitermate vermakelijk, net als de rest. 3,5 sterren. Prima vermaakt door de afwisseling in de setting en actie en de humor was ook weer leuk. Vind Jaws wel een van de leukere badguys eigenlijk en dit vreemde bond nummer eigenlijk stiekem ook.

Een geweldige Comeback van Lewis Gilbert, die zijn eerste intrede deed in de vijfde James Bondfilm ‘You Only Live Twice’; een zeer aardige Bondfilm die net te langdradig was om een goede Bondfilm te zijn. Ditmaal heeft hij zijn fouten goed gemaakt met The Spy Who Loved Me, volgens vele de beste Moorefilm en op dit moment kan ik dat alleen maar beamen.

Ookal lijkt het verhaal enorm veel op dat van You Only Live Twice (het ruimtegedoe heeft nu plaatsgemaakt voor kapingen onder water) begint The Spy Who Loved Me veelbelovend. James Bond komt voor de tweede keer op de ski’s terecht en dat levert een prachtige achtervolginsscène op met een geweldige salto en een heerlijke sprong naar de afgrond. Bijgestaan met enorm aparte, maar passende muziek (met een zeer leuk tempo) is dit één van de beste introscènes die ik ooit heb gezien. En ze houden het vol met de intro af te sluiten met een heerlijke titelsequence. Het lied beschrijft de film direct en Roger Moore speelt zelf in de titelsong mee. Iets dat de makers ervoor nog nooit hebben gedaan.

Roger Moore heeft eindelijk de kans om zich te bewijzen als Bond. Hij speelt uitermate goed in deze film en zorgt voor de nodige humor met zijn pakkende oneliners. Maar niet alleen hij komt in de spotlight te staan, ook Barbara Bach die agent Triple X speelt is een prachtige Bondgirl. The Spy Who Loved Me is de EERSTE Bondfilm die gebruik maakt van zo’n pienter meisje. Op sommige momenten overtreft ze zelfs James Bond. Dit maakt de scène in het geheime lab van Egypte dubbel zo leuk. Triple X en Bond beginnen dan te stoefen tegen hun overste om met de pluimen te gaan lopen en dit levert spetterende beelden op. Een zeer groot pluspunt is ook dat de agente er zeer goed uitziet en je van de kijker kan genieten van haar ‘vormen’ aangezien ze meestal verleidelijk is gekleed. De slechterik is er eentje uit de duizend. Zeer zeker niet memorabel want het enige wat Stromberg doet is neerzitten en op knopjes drukken. Ook is er weinig aandacht besteed aan zijn dood. Toch wordt dit goedgemaakt door het hulpje. Richard Kiel maakt zijn intrede als de supersterke Jaws. Een beer van een vent en daar hebben de makers enorm gebruik van gemaakt. James Bond maakt alleen met snelheid kans tegen deze lompe spiermassa. Een geweldig personage dat op sommige momenten iets belachelijk wordt gemaakt.

The Spy Who Loved Me heeft iets groots. Net als You Only Live Twice is er een geweldige basis aanwezig waar één van de strijden worden geleverd. Ook hier heeft Ken Adam voor gezorgd. Dit maakt van de tiende Bondfilm een ware mix van ongelooflijk leuke explosies en geweerschoten. Ook een enorm pluspunt is dat het nu niet zo langdradig is als in You Only Live Twice. Ook hebben de makers voor nog iets extra’s gezorgd, namelijk een eigen thuisbasis voor de slechterik. Dit maakt het allemaal nog grootser. Voor de rest kunnen we weer smullen van de prachtige scènes die we soms krijgen voorgeschoteld. De scène wanneer ze bijvoorbeeld door een moto, auto’s EN helikopter worden achtervolgd in de Lexus is de moment de gloire van de film. Om dan te eindigen in een prachtige onderwaterscène. Episch gewoon.

Ook wil ik het gebruik van bestaande muziek in deze film eventjes vermelden. Eén van de prachtige scènes ooit in een Bondfilm gebruikt is waar de slechterik zijn secretaresse laat voederen aan een haai met op de achtergrond het geweldig rustige Air On The G-string van Bach. Dit combineert het rustige met het spannende. Een ongelooflijk moment is ook als de thuisbasis van Stromberg uit het water komt met op de achtergrond Adante From Piano Concerto Nr 21 van Mozart. Heerlijk!

Toch wil ik deze film niet helemaal de hemel inprijzen. Hij is namelijk niet zo goed als mijn twee favorieten From Russia With Love en Goldfinger. Ookal is de film niet zo langdradig is twee uur toch wel een lange zit. Ook is de slechterik niet zo memorabel. Maar al bij al ben ik zeer blij dat The Spy Who Loved Me weer een Bond is met een ongelooflijk sterke scènes en een goed recept. Hij krijgt van mij dan ook een welverdiende 3.5*.

Op naar de film waar ik het meest naar uitkijk omdat ik hem jaren zo slecht heb gevonden… Moonraker.

roger moore blijft toch wel een absoluut favoriete bond van mij.
hij speelt toch wel het leukste van allemaal.
en tja ik blijf jaws toch een geniale villain vinden in zowel the spy who loved me als de volgende moonraker.
coole actie en naar mijn mening ook een best wel goed verhaal. we kennen spectre onderhand wel.
en ik vind anya amasova toch wel een lekkere bondgirl spelen.
heerlijk geacteerd!
ook moonraker is naar mijn mening een geniale bondfilm.

Geweldige film met een schitterende schurk (JAWS) die deze Bond-film tilt naar een hoger niveau dan het gebruikelijk van Bond. Jaws, wie kent 'm niet? En ook de Lotus is memorabel.
Aardige muziek, passend bij die tijd.
Desondanks is TSWLM wel gedateerde dan mijn andere favoriet Thunderball.

Deze had 'k al meermaals op tv gezien. 'k Vond dit zeker geen slechte film met de legendarische Jaws (eindelijk komt hij er in voor), de onderwaterauto en het "zeegebouw".
Een grappige Bond met heel wat on liners en nog een mooie titelsong. De rest van die liedjes/deuntjes hoorde je wel duidelijk dat het jaren '70 was. Toch een van de betere met Roger Moore.