The Living Daylights (1987)

Die film heb ik precies nog niet gezien

Na een aantal mindere films, krikt deze het niveau van de franchise weer wat op.

Dalton is overigens een acteur die naar mijn mening de rol zeer goed vervult. Hij heeft die erudiete uitstraling die Connery ook wel had en die je associeert met James Bond, maar tegelijk is belichaamt hij ook dat aspect van Bond dat meedogenloos kan zijn.

Met dezelfde regisseur aan het roer, maar een andere acteur die James Bond speelt, slaat de serie onmiddellijk om. We wuiven Roger Moore goeiedag en we verwelkomen de nieuwe stijl van Bondfilms. Minder humor en meer rauwe kost. The Living Daylights mag zichzelf een zeer goede thriller noemen en staat zeker in mijn top tien van James Bondfilms.

Aan de introscène ontdekt je direct het grote verschil met de Moorefilms. Waar Moore ongelooflijke introscènes had die soms wat over de top waren , is het hier een zeer realistisch gevecht aanwezig met de voortreffelijke bonus dat het zeer spannend is. We zeggen ook gedag tegen John Barry, want dit is zijn laatste score, maar hij sluit af in stijl. Dit is samen met On Her Majesty’s Secret Service zijn beste score. De jaren 80 deuntjes met de trompetten erbij zetten meteen de toon en het tempo aan van de film. Na de titelsong zitten we als kijker meteen in de film dankzij heel de situatie met Koskov. De scène waarin Bond de sniper gebruikt om een KGB agent neer te schieten is prachtig en is amper ooit gezien in menig andere Bondfilms.

Dalton doet zijn intrede als James Bond en de jongen doet het goed. Het is wel even wennen als je zeven films lang naar Roger Moore hebt gekeken, maar ik vind het een geslaagde Bond. Ik kan me wel vinden in het feit dat mensen deze acteur wat minder vinden, maar moest hij wat meer films hebben gedaan zou hij zeker en vast meer lovende reacties hebben gehad. We zijn het allemaal niet meer gewoon; een harde James Bond die geen opmerkingen klaarheeft als Q iets misdoet, een Bond waar andere meisjes niet meer naar kijken (bij Roger Moore was dat wel het geval), maar zijn koel gedrag en jeugdige uitstraling vind ik een groot pluspunt. Agent Saunders is geweldig als medeagent en de opmerkingen tussen hem en Dalton zijn vermakelijk te noemen. Ookal komt hij een beetje over als een klier, heeft Bond hem ongelooflijk graag gemogen, en dat zien we in de voortreffelijke scène waar Saunders het loodje legt en Bond in alle woede een ballon kapotknapt met zijn nagels. Ook Necros verdient een dikke pluim want samen met Red Grant is hij de beste blonde bodyguard van heel de serie. De rest van de blonde spiermassa’s hadden maar weinig tekst (vooral Hans in You Only Live Twice) en omdat Necros af en toe eens zijn mond opendoet en net als Dalton ongelooflijk koel is, verdient hij de tweede plaats.

Buiten de usual staff (behalve Moneypenny) heeft de film een probleempje met de cast. Zoals al gezegd vind ik Moneypenny totaal niet passen in de film. Het moet eerder een charmante dame zijn en geen blonde babe die James Bond niet kan krijgen (moest ik James Bond zijn en ik zou kiezen tussen de celliste en Moneypenny , had ik het wel geweten). Daarom vind ik de Moneypenny ten tijde van Pierce Brosnan toch wel beter. De Bondgirl is niet dom , maar wel naïef en doet niet veel. Het is niet de slechtste Bondgirl van de reeks, maar ik heb er al veel betere gezien. Ook komen de Bad guys (buiten Necros) niet zo goed uit de verf. Koskov speelt geen al te realistische generaal door de belachelijke opmerkingen die hij soms maakt. En Brad Whittaker is gewoon te ‘slijmerig’ om een slecht personage te spelen. Waarom ze hem in Godsnaam hebben teruggebracht in Pierce Brosnan’s era is voor mij een raadsel.

Ondanks het castprobleem blijft The Living Daylights een geweldige Bondfilm. De actiescènes zijn (bijna) realistisch te noemen zodat dit meer een thriller wordt dan een actiespektakel. Er zitten scènes tussen die je nooit eerder hebt teruggezien in het Moore era bijvoorbeeld het spannende gevecht tussen Necros en een bodyguard in de keuken, of wat dacht je van de melkbommen. Zeer stijlvol[/spoiler, ook de scène met de Aston Martin blijft een klassieker. De makers hebben gewoon een andere draai gegeven aan de serie en dat is ze zeer goed gelukt. Soms is de film iets te langdradig en een zit van 130 minuten blijft lang (vooral voor een Bondfilm) , maar de stijlvolle muziek, een paar geweldige scènes en een goeie Dalton maakt van The Living Daylights een geweldige Bondfilm.

Licence To Kill vond ik dan weer te serieus en in mijn herinneringen was deze toch één van de mindere Bondfilms. Ik ben benieuwd want ik ga hem gauw bekijken. Toch heeft de regisseur met The Living Daylights bewezen dat hij goed op zijn plaats zit als Bondregisseur. Knap werk!

3.5*

Vind de reeks consequent redelijk goed tot nu toe. Bijna allemaal van die 3,5 sterren gevallen. Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. Valt me op dat elk plot bijna hetzelfde is en de films allemaal ontzettend op elkaar lijken. Was in mijn herinnering toch wat gevarieerder allemaal.

maar goed dit is dus eigenlijk gewoon een erg goed gemaakte bond met sterke scenes. Dalton is niet slecht, maar Moore (de humor) en vooral Connery (op eigenlijk elk punt) zijn eenvoudigweg een stuk beter. Verder doet deze film niets onder voor de eerdere films.

3,5 sterren dus weer.

Niet de meest memorabele Bondfilm. Een nogal voorspelbare verhaal.
Wel enkele nieuwe dingen. Ten eerste natuurlijk een nieuwe Bond. Timothy deed dit zeker niet slecht, maar ook niet waw. Ook een nieuwe en jongere Moneypenny. M vond 'k ook verdacht goedgeluimd. Meestal komt hij nogal stijf over, maar in deze film zat hij zelfs te lachen. Ook leuk dat Jeroen Krabbé meedeed al hoorde je toch een Nederlandse tongval.
Het verhaal vond 'k in het begin wel in orde, maar het duurde me wat te lang en m'n aandacht verslapte toch net als het verhaal.