Meningen

Met eenmaal een eerste blik werpend in The Darjeeling Limited wordt de kijker meteen overspoelt met een gigantische selectie aan kleuren. The Darjeeling Limited ziet er van binnen uit als een groot kinderparadijs. De rijke kleuren, de drukte en het interieur van de trein trekken onmiddellijk de aandacht. De sfeer die gecreëerd wordt is vrolijk, fris en levendig en ik raakte als kijker dan ook in majeur.

De Indiase landschappen waar de drie broers doorheen reizen zijn ook een groot genoegen voor het oog. De totale chaos die heerst op de Indiase markten wordt afgewisseld met de rustgevende zandvlaktes en adembenemende berglandschappen van India.

De subtiele humor van Wes Anderson is weer om je vingers bij af te likken. Dit recept is alleen niet voor iedereen weggelegd en je moet hier dan als kijker ook echt van houden om het te kunnen waarderen.

Een 4.5* met een diepe buiging voor Adrien Brody

In 'The Life Aquatic' speelt Wes Anderson met een poppenhuis. Andersons' lievelingspop heet Bill Murray maar staat in dit verhaal beter bekend als Steve Zissou.

Het lijkt haast onmogelijk om niet enthousiast te worden bij het zien van de eerste beelden van The Life Aquatic. De keuze voor bepaalde kleurencombinaties in de film brachten meteen weer dat typische sfeertje dat Anderson met zijn films weet te creëren. Het was als vanouds, fris, levendig en vrolijk. Het frisse decor blaast het verhaal bijna vanzelf leven in. De omgeving wekt namelijk een vrolijke en chaotische indruk waarbij veel lijkt te gebeuren. Hierdoor wordt het verhaal vanaf het begin al interessant om te volgen. De boot Belafonte, waarop het verhaal zich grotendeels afspeelt, is ouderwets en kitscherig ingericht. Nergens is iets van hightech te bekennen, al vindt Zissou zelf wel dat hij met de tijd is meegegaan.

Het schip heeft de gekste dingen en kamertjes aan boord. Van een helemaal tot in het plafond blauw betegelde sauna tot een klein schattig klassiek ingericht bibliotheekje. Er is werkelijk over elk detail nagedacht. Van de verschillende soorten kleuren blauw van de overhemden van de bemanning met de bijpassende rode mutsjes tot de ouderwetse duikpakken met gele flessen en luchthelmen.

Het pronkstuk van de film, de boot, wordt vaak in een 'poppenkastperspectief' vertoond. De kijker krijgt een blik op de zijkant van een doorsnede van de boot waardoor er in elk kamertje gekeken kan worden. Dit is erg leuk gedaan en je hebt als toeschouwer op die manier een goed overzicht waar zich bepaalde kamers op de boot bevinden. Ook geeft deze manier van filmen een apart effect als de personages al pratend zich door het schip heen bewegen. Anderson weet op deze manier goed en origineel gebruik te maken van de ruimte door de scènes vaak af te laten spelen op verschillende locaties op de Belafonte.

Het verhaal is stompzinnig, maar in een vrolijk jasje gestoken. Mede dankzij de aparte cast die zichzelf uiterst interessant weet te profileren. De humor is niet nadrukkelijk aanwezig. The Life Aquatic moet het dan ook hebben van de droge scènes met subtiele humor als ondertoon. De constant aanwezige Steve Zissou zet een zeer vermakelijk personage neer. Toch weet Murray de aandacht niet helemaal goed vast te houden. Anderson heeft ervoor gekozen een grote rol voor Bill Murray weg te leggen en deze is misschien net iets té groot. De film draait om Steve Zissou en dat wordt iets te duidelijk naar de voorgrond gebracht en zorgt ervoor dat het verhaal een tikkeltje eentonig wordt.

De enige vraag die bleef hangen was wat Willem Defoe precies te zoeken had in een film als deze. De acteur voor wie de badguy rol meestal is weggelegd, wordt nu in een lichtblauw zeemanspak gehesen met een rood mutsje op zijn hoofd. De vooroordelen werden al snel onderuitgehaald en blijkbaar heeft Defoe nog wel meer in zich dan het spelen van de slechterik. Zo nu en dan dook hij op en vertolkte de hilarische rol van de hard werkende zeeman 'Claus'. De man die meestal als 'bazige badguy' wordt neergezet kreeg nu een rol toegewezen waarin hij zelf onderdanig was aan zijn baas. Hij deed dit geloofwaardig en veroorzaakte dan ook geen moment van twijfel voor zijn rol als Claus. Kortom, het rode zeemansmutsje stond hem goed.

Naast de vreemde en afwisselende personages biedt de film ook een ruim scala aan scènes. Deze volgen elkaar snel op en zijn af en toe van korte duur. Dit vraagt wel de nodige aandacht van de kijker maar zorgt er tegelijkertijd ook voor dat de film niet langdradig wordt. De reis met de Belafonte is een avontuur met vele hoogtepunten en een grote reeks van amusante momenten. Het concept van het verhaal is simpel maar op een hele originele manier uitgewerkt. De humoristisch ondertoon wordt ook vaak genoeg afgewisseld met serieuze gesprekken en gevoelens van de personages. Ondanks het humoristische concept van deze avontuurlijke komedie wist de drama op de een of andere manier toch wel te raken. Met dit bijzondere aspect wist de film zich goed te onderscheiden van de doorsnee komedie. Knap staaltje werk.

Het is een prachtige zomerse namiddag in Barcelona. De zon schijnt en een zacht briesje zorgt voor de nodige verkoeling. Op de terrasjes wordt dure wijn gedronken en terwijl een man op zijn Spaanse gitaar zijn laatste noten van die dag speelt, gaat de zon langzaam onder.

Dit dromerige beeld werd bij mij gecreëerd nog voordat ik de film gezien had. Mijn verwachtingen waren hoog, maar werden helaas niet helemaal waargemaakt.

Het gaat al mis bij de eerste scène. Deze scène speelt zich af in een taxi waarin de twee vriendinnen Vicky en Christina worden geïntroduceerd door de nogal slap klinkende voice-over. Zijn stem is te neutraal en het lijkt net of er een audio-boek wordt voorgelezen. De stem sluit niet goed aan bij de beelden en is saai om naar te luisteren. Er wordt veel informatie over de personages in de eerste minuut weggegeven aan de kijker. Hij/zij krijgt hierdoor totaal niet de kans om zelf te ontdekken wie de personages zijn en wat hun achtergronden zijn. Hun eigenschappen en geschiedenis worden te makkelijk blootgelegd en lokken de toeschouwer meteen al niet meer uit om ‘moeite’ in de film te steken. Ook raast de vertelstem de informatie er met een sneltreinvaart doorheen waardoor het voor de kijker moeilijk wordt om al deze informatie in één keer op te slaan.

Met Barcelona als decor staat Juan Antonio sterk in zijn schoenen en kan blijkbaar alles maken. Juan kan doen wat hij wilt en alles lijkt zonder slag of stoot geaccepteerd te worden. Bijna alles in het verhaal toont zo makkelijk en vanzelf te gaan. Dit gaat naar mijn mening ten koste van de geloofwaardigheid.

Ook de eentonigheid is in Vicky Christina Barcelona niet ver te zoeken. De eindeloze dialogen waarin liefde keer op keer de hoofdrol speelt beginnen na verloop van tijd toch wel te vervelen. Het element humor ontbreekt dan ook en had de film absoluut naar een hoger level gedragen. De personages hebben stuk voor stuk geen greintje humor in zich meegekregen en dat is jammer. Net als de voice-over die elke keer weer zijn zelfde serieuze praatje houdt. Subtiele grapjes en een beetje sarcasme hadden de film wat grappiger en frisser kunnen maken in plaats van dat het nu overkomt als een veel te serieuze liefdesfilm.

De beelden van de film schieten daarentegen niets te kort. De kijker krijgt een prachtige rondleiding door Barcelona en de beelden zijn zeer sfeer bepalend voor de film. Er wordt een echt vakantiegevoel opgewekt en de je wordt meegetrokken naar een stad waar alles een grote roes lijkt. Allen heeft ervoor gekozen om op veel verschillende locaties te filmen en hiermee heeft hij een goede keuze gemaakt. De beelden blijven de kijker verbazen over de schoonheid van de stad. Het camerawerk is prima gedaan en de omgeving van Barcelona komt dan ook zeer goed tot haar recht. Toch zijn de beelden alleen niet voldoende om de film tot een groot succes te maken. Het valt tenslotte niet onder de categorie natuurfilm, documentaire of reisverslag.

Misschien moet ik deze film binnenkort dan nog maar eens een keertje kijken. Maar dit keer wel in het zonnetje en met een lekker glaasje wijn erbij.