Meningen

Deze film is een gemiste kans. Het verhaal is fascinerend maar de uitwerking had veel beter gekund. De makers hebben een dappere poging gedaan en ik zou de film zeker niet mislukt willen noemen, zelfs niet slecht, maar het hoge Hollywood-gehalte, ook al is het geen zuiver Amerikaanse film, doet flink afbreuk aan het geheel. Het is allemaal veel te groots opgezet, te theatraal. Ook het zoetsappige einde vond ik een flinke afknapper. En dan vraag ik me af: voor wie is deze film gemaakt? Voor het Amerikaanse publiek dat filosofische thema’s alleen wil zien als er voldoende sentiment uit de kast wordt gehaald? Is er om die reden ook een sterrencast ingehuurd? Het resultaat is in ieder geval een film die vlees noch vis is, een glad compromis om iedereen maar tevreden te stellen.

Cloud Atlas bestaat uit zes afzonderlijke verhalen die steeds in elkaar grijpen en met elkaar samenhangen.

Het eerste verhaal dat zich in de 19de eeuw afspeelt, gaat over de slavernij. Het is erg oppervlakkig en loopt over van de clichés.

Het tweede verhaal speelt in de jaren 1930, en is het meest subtiele uit de hele film. Er wordt op een goede manier omgegaan met emoties zonder dat het zoetsappig wordt..

Dan volgt een stuk dat zich afspeelt in 1973. Dit is zeker niet slecht, er zit de nodige spanning en humor in maar het mist wat diepgang. Hugh Grant speelt hier een amusante rol als gladde directeur van een kerncentrale. Het beste van dit stuk vond ik dat een personage uit het vorige verhaal hier verder (op latere leeftijd) wordt uitgewerkt.

Het verhaal dat zich afspeelt in 2012 is ronduit hilarisch, maar wel leuk om naar te kijken. Het vergroot echter niet de samenhang in de film, die er soms een beetje met de haren bijgesleept wordt.

Het verhaal in de toekomst in Neo Seoul is erg interessant. Het is een mix van kille afstandelijkheid en SF-geweld a la The Matrix. Dat geweld spreekt mij persoonlijk minder aan, voor mij had het allemaal veel subtieler gemogen. De stadsbeelden van Neo Seoul vond ik daarbij niet echt geloofwaardig, met transparante snelwegen en vliegende voertuigen. Knap gemaakt, dat wel, maar net iets te gladjes.

Tenslotte het verhaal in de toekomst na “The Fall”. Dit verhaal was ronduit belachelijk en totaal ongeloofwaardig. En ook dit liep liep over van de clichés.

Wat ik goed vond aan Cloud Atlas was dat er steeds van het ene verhaal naar het andere werd gesprongen. Het is heel fragmentarisch opgezet, maar het gaf wel vaart aan de film. De overgangen waren daarbij erg knap gemaakt. Nadeel van zes verschillende verhaaltjes (ieder verhaal an sich duurde niet langer dan een half uur) is dat ze afzonderlijk niet zo goed uit de verf komen. Dat zou op zich niet zo’n probleem moeten zijn geweest, als er maar niet die vette Amerikaanse saus overheen was gegoten. Hoe filosofisch de boodschap dan ook mag zijn, op mij kwam het toch ook over als een schreeuwerige sensatiefilm met te felle kleuren. Een veelbelovend thema dus, maar met een bij vlagen drakerige uitwerking.

Inmiddels drie keer gezien. De eerste keer vond ik hem prachtig, maar met veel vraagtekens. Daarom een tweede keer bekeken, maar er zat me iets dwars, ik wist niet precies wat. Bij de derde kijkbeurt begon ik me te ergeren aan de oppervlakkige, karikaturale personages, met name de hoofdrolspeler. De Grote Decadentie had de film beter kunnen heten. Een snobistisch schrijvertje dat in een weelderig penthouse woont tegenover het colosseum. Het geld kan blijkbaar niet op. Drie keer per dag wisselt hij van de ene smaakvolle designer outfit in de andere. Hij windt iedere van vrouw om zijn vingers, en dat alles omdat hij veertig jaar geleden één meesterwerk heeft geschreven en nu teert op dat succes? Ja, Duh! Zelfs Mulisch was niet zo decadent, laat staan zo rijk. Dit is een en al oppervlakkige filosofie en mooifilmerij. Prachtige beelden, zeker, mooie muziek, en ook humor, zeker met die fantastische rol van die bisschop. Maar verder niets dan oppervlakkigheid. Die bisschop redt uiteindelijk de film waardoor ik er toch nog drie sterren voor wil geven.