Meningen

In anticipatie van Noé’s ‘Enter the void’ #1

In Altered States probeert een wetenschapper met behulp van drugs zijn bewustzijn te onderzoeken. Hij komt erachter dat we in onze genen de bewustzijns van alle vorige generaties, tot de eerste ‘mens’ toe, bevatten en dat deze te ontsluiten zijn.

Klinkt goed? Dit gegeven is dan ook minstens 3 keer zo interessant als de film zelf. Eerst de hoogtepunten: de hallucinaties. Deze zijn aardig, vooral die in Mexico. Ze zijn een mengsel van slechte effecten, en best goede (dat vloeibare gebeuren, de zandstorm). Gek genoeg voelen ze alleen eerder bewustzijnsvernauwend, dan –verruimend aan. Net als de hele film, die bovenstaand gegeven misbruikt om er in de tweede helft een goedkope weerwolfhorror en een goedkope romcom mee te maken. Het is alsof de regisseur één stap in de zee zette en toen snel terugkeerde naar zijn badhanddoek, omdat het ‘veels te koud’ was (‘Ken didn't really understand the movie. Paddy Chayefsky understood the movie. It's Paddy Chayefsky who's the hero of that film.’ Aldus Hurt onlangs. De schrijver, Chayefsky, begreep de film inderdaad zo goed, dat hij zijn naam er niet mee verbonden wilde zien).

Het acteerwerk en de afstandelijke houding van Hurt zijn in het begin intrigerend, maar blijken alleen een setup te zijn voor de laatste (bespottelijke) scène, waarin Hurt zijn afstand laat varen en voor de liefde kiest, toch maar. Hij bereikt aan het eind van zijn ‘innerlijke reis’ een conclusie die hij ook gewoon van een wandtegel had kunnen halen, maar goed, dat is misschien ons aller lot.

2*

'In anticipatie van Noé’s ‘Enter the void’ #2

In tegenstelling tot ‘Altered States’ is dit op zijn minst een film uit één stuk. Jacob’s Ladder is vrij sober gefilmd, en verliest zichzelf maar af en toe in clichés. Verder moet deze film het niet echt van sterke vondsten hebben. De ‘visioenen’ zijn vooral op schrikeffect gebaseerd, niet op verontrustende beelden. De afwisseling van werkelijkheden werkt in eerste instantie wel vervreemdend, maar je kan al snel zelf bepalen hoe dit afloopt, en vanaf dat moment voelde ik me niet echt meer betrokken. Het verwerd een beetje tot een portret van een psychiatrisch patiënt. Kan interessant zijn, maar er had denk ik meer in deze film gezeten. Ook jammer, dat Jacob’s Ladder eindigt als een soort pamflet. Waarom eigenlijk überhaupt dat deus-ex-machinale medicijngegeven? Is een film over iemand die gestorven is, en zijn leven nog één door moet lopen om het op een rijtje te zetten niet interessant genoeg? Kennelijk niet. Maar dan kan Lyne mijn voldoende ook vergeten.

2,5*