Meningen

Minder dan het eerste deel. Met name de sfeer gaat achteruit. In het eerste deel had elke tape wel sfeer, dat is hier wel anders.

'Tape 49', de hoofdlijn, is goed, spannend en sfeervol. De beste tape is 'Safe Haven'. Heerlijke spanningsopbouw en geweldige gebeurtenissen. 'Phase I Clinical Trials' is aardig. Sfeer is goed. Het eindigt wel wat plotseling en te makkelijk. Had hier wat anders willen zien. Met 'A Ride in the Park' wordt het al wat minder. Natuurlijk is dit komisch bedoelt, dat kan niet anders. Vrij amateurisch, maar ik kon er om lachen. Tenslotte het vreselijke 'Slumber Party Alien Abduction' met lachwekkende aliens. En chaotisch is niet erg, maar dit was té.

Al met al wel weer een leuke kijkervaring.

Mijn broer, the pope, die hiervoor een bericht heeft geplaatst raadde mij deze film aan. Het is een zeer aparte film maar ik heb begrepen dat het Kronenberg's stijl is. Het is echter niet aan mij voorbestemd. Dat deze film zijn tijd voor is mag duidelijk zijn. De special effects zien er goed uit en het hele verhaal is erg origineel. Dat het allemaal nogal vaag en onduidelijk is vond ik niet zo erg. De film was met een beetje goed opletten makkelijk te volgen. Toch vond ik het hele verhaal iets te raar en niet geheel vermakelijk. James Woods doet het overigens wel goed. Het einde vond ik zeer tegenvallen. Het is gewoon niet mijn filmpje.

Grappig, aandoenlijk en ongeloofwaardig. Het zijn drie woorden waarmee ik eigenlijk al genoeg heb gezegd.

Het eerste deel van de film is super flauw, maar wat heb ik gelachen. Roberto Benigni, voor mij verder totaal een vreemde acteur, had het perfecte hoofd voor deze Laurel & Hardy-achtige grappen. Gelukkig draaide heel de film niet om deze flauwe grappen want dan had het waarschijnlijk averechts gewerkt.

Eenmaal aangekomen in het concentratiekamp is het best wel aandoenlijk. Zo zonde voor Giosué, die echt een schattig koppie heeft. Toch zorgt de manier waarop Guido met hem omgaat wel voor een glimlach.

Tenslotte is het verhaal totaal ongeloofwaardig. In het eerste deel gebeuren er al onwaarschijnlijke dingen, maar in het concentratiekamp gaat het eigenlijk te ver. Het gemak waarmee ze het hele kamp doorlopen is echt onmogelijk.

Ondanks laatstegenoemde puntje heb ik toch genoten van La Vita è Bella. Het concept, de mooie relatie tussen vader een zoon, is wat hier het meeste telt.

Ik zeg: Buon giorno, Principessa! en 3,5*.

Sterke scenes, goed geacteerd, visueel heel mooi en een sterk einde. Een drama met een heel mysterieus tintje. Je blijft met vragen achter die je op je eigen manier mag invullen. Dit zijn allemaal pluspunten die voor mij de film maken, die voor een 3,5 zorgen. Het verhaal zelf en alle gebeurtenissen is niet voor mij bestemd. Ik kon mijn aandacht er goed bijhouden maar er gebeurde vrij weinig en het verhaal was vrij simpel. Ik snap al die hoge waarderingen maar ik kom echt niet hoger.

Die doos, heel vreemd. Daar vind ik het wel beetje jammer dat we er niet meer over te weten krijgen.

Net niet..

De toon wordt goed gezet. Het gezin wordt verbannen van de gemeenschap. Ze strijken neer op een stuk grond aan de rand van een groot bos. Een duistere setting. Helse muziek klinkt. Al snel verdwijnt hun pasgeboren zoon. Wat volgt is een trage opbouw naar de finale. De film wilt constant spannend zijn en je een onderbuik gevoel geven. Dat er elk moment wat kan gebeuren. De sfeer is goed, maar daar slaagde het bij mij helaas niet helemaal in. Net voor het einde leek veel goed te maken, maar wordt vervolgens met de eindscène weer teniet gedaan. Wat mij betreft hadden ze het einde open mogen laten. Dat zou op mij meer indruk hebben gemaakt.

2,5*