Meningen

Dit is een absoluut meesterwerk van de Mexicaanse regisseur Inarritu die ons al films als 'Amores Perros' en ' Babel' afleverde.In '21 Grams' komen de grote thema's aan bod:leven en dood,schuld en boete,liefde en eenzaamheid.Inarritu verweeft de levens van de drie hoofdpersonages op zo'n ingenieuze wijze aan mekaar dat dit een parel van een film, een gitzwart drama oplevert.Nergens wordt de film larmoyant of stroperig.Inarritu wil de kijker een boodschap meegeven:leven en dood zijn met mekaar verbonden en het leven schuilt vol tragiek.Dit werkt hij op zo'n magistrale wijze uit dat je verstomd achterblijft.Jack,een ex-bajesklant wil zijn leven beteren en wijdt zijn leven nu aan Jezus die voor hem zijn redding betekent.Maar op een dag slaat het noodlot toe.Hij veroorzaakt een ongeval waarin twee kinderen en een man om het leven komen. Christina,de moeder en echtgenote blijft verweesd achter en kan haar verdriet niet verwerken.Ze stort zich op de drank en drugs om de pijn te verzachten.Als laatste is er de terminaal zieke wiskundeleraar Paul die nog maar een maand te leven heeft.Hij heeft dringend een donorhart nodig.Zijn relatie zit al even in het slop, temeer omdat zijn vriendin van hem een kind wil en hij daar is hij pertinent tegen.De levens van deze drie raken verstrengeld daar de wiskundeleraar het hart krijgt van Christina's man en wanhopig op zoek gaat naar de donor.Hij raakt verliefd op Christina maar durft aanvankelijk zijn geheim niet prijs te geven.Ondertussen zit Jack in de gevangenis waar hij zijn innerlijke demonen probeert te verdrijven.Hij was clean van drank en drugs en was terug op het rechte pad,waarom moest dan uitgerekend hem dit overkomen?Hij worstelt dag en nacht met zijn geloof.Paul geeft zijn geheim prijs en Christina is aanvankelijk verbouwereerd maar sluit hem toch in haar armen.Als ultieme wraak wil zij Jack vermoorden.Ondertussen heeft Paul ook nog maar kort te leven daar hij opnieuw afstotingsverschijnselen krijgt.Als ultieme daad van liefde wil hij Christina's wens inwilligen, maar hij heeft het lef niet.Jack wordt verteerd door een zo' immens schuldgevoel dat hij Paul en Christina terug opzoekt en wil boetedoen.In de finale schermutseling schiet Paul zichzelf dood, hij offert zijn leven op want hij is toch terminaal ziek.

Postpunkmuziek is laatste jaren aan serieuze revival toe.Bands als The Editors, Interpol, The Rakes enz....scheren hoge toppen binnen de alternatieve muziekscéne.Joy Division kan gezien worden als één van de baanbrekende bands die als inspiratiebron fungeerde voor hen.Ik was helemaal niet zo vertrouwd met hun muziek totdat ik de film ' Control' zag.Samen met mijn zoontje die een ernstige infectie had verbleef ik vorig jaar vier dagen in het ziekenhuis.Om de tijd wat te doden huurde ik enkele films waaronder dit zeldzame pareltje.Van meetaf aan was ik in de ban van deze film en dat is te wijten aan verschillende factoren.Ten eerste geven de zwart-witkleuren heel goed de tijdsgeest weer van het toenmalig Thatcheriaanse Engeland :verpauperde sociale woonwijken vol mensen op zoek naar een beter leven in land geteisterd door hoge werkloosheid en inflatie.Komt daar nog eens de schitterende soundtrack bij.De muziek is weergaloos goed en dat is grotendeels de verdienste van de acteur die Ian Curtis vertolkt in de film:ene Sam Riley .Ian Curtis was de charismatische frontman van de band die zelfmoord pleegde.Hij werd een icoon van een verloren generatie..Niet alleen zijn de fysieke gelijkenissen treffend ,er is ook de voortreffelijke stem.De vertolking is zo authentiek dat het bijna beangstigend wordt. Lang geleden dat ik nog zo ontroerd was door een film

Een drankverslaafde outcast meets een jonge Turkse vrouw die onder het juk van haar familie wil uitgeraken.Ze verbinden beider lot met mekaar door een schijnhuwelijk aan te gaan.Wat volgt is een aaneenschakeling van bruut geweld, mishandelingen en bittere wanhoop. Het relaas van een onmogelijke liefde die niet alle tegenslagen overwint.

Absoluut meesterwerk van Scorcese over een vereenzaamde zonderling die met lede ogen toeziet hoe de maatschappij verloedert.Hij ontwikkelt een finale strategie om alle verderf uit de wereld te helpen en schuwt daarbij geen geweld.Een visionaire film over de teloorgang van het sociale weefsel.

Over de skinheadcultuur bestaan er heel wat vooroordelen; Wat veel mensen niet weten is dat deze arbeideristische jongerencultuur zwarte roots heeft, nl in de skamuziek.Vanaf einde jaren 70-begin jaren 80 wordt deze cultuur door extreem-rechtse groupuscules misbruikt voor politieke doeleinden.Zo is de film ook opgedeeld.Aanvankelijk heerst er een wat gemoedelijke sfeer en kameraadschappelijkheid voert de boventoon.Maar dit verandert wanneer ene Combo uit de gevangenis komt en zijn racistisch wereldbeeld zorgt voor verdeeldheid onder de skinheads.Wat volgt is een bijna dramatische afloop

Bij mijn bibliotheekbezoek daarstraks was ik verrast deze film aan te treffen bij de uitgestalde films.Wassup Rockers is een zedenschets die gaat over het reilen en zeilen van een groepje latinoskaters uit South Central LA.Homies noemen ze zichzelf en ze doden hun tijd door te skaten en wat rond te hangen.Vandaag de dag noemt men dat hangjongeren. Ze veroorzaken echter geen overlast en doen niemand kwaad.De titel is ontleend aan de manier waarop ze door anderen worden aangesproken:What's up Rockers.Naast skaten spelen ze immers in een punkbandje en vallen ze een beetje uit de toon met strakke broeken, hun lang haar en zwarte t-shirten.Ze komen ongewild steeds in hachelijke situaties en dat lijkt een beetje de moraal van het verhaal:een onschuldige groep tieners die scheef bekeken worden door de goegemeente raakt in de nesten.Deze film is van de hand van Larry Clark, een beetje een eigenzinnige regisseur die eerder al ophef veroorzaakte door films als 'Kids' en 'Ken Park'.Beide films gaan over de seksuele losbandigheid en zedenverwildering bij Amerikaanse jongeren.Hij toont alles expliciet zonder te willen moraliseren.Hij gebruikt hiervoor geen professionele acteurs maar gewoon jongeren die van de straat geplukt worden.Dat geeft aan zijn films een realiteitsgehalte wat je zelden aantreft.Wassup Rockers is dus een uit het leven gegrepen film die nergens verbloemt of heroïriseert, een actuele zedenschets over het leven in het getto.

'Die Welle'is een Duitse remake van de oorspronkelijke film ' The Wave' uit einde jaren 60. Deze nieuwe film is zeer goed en ophefmakend omdat ze aantoont hoe makkelijk het is via groepsdynamica mensen te conditioneren en in het gareel te doen lopen. Een geëngageerde leerkracht start een experiment in de klas over autocratie.De leerlingen blijken zich steeds meer te identificeren met het hele gebeuren en de situatie loopt uit de hand.De beweging is zijn eigen leven gaan leiden en de leerkracht ziet zich genoodzaakt op het experiment een halt toe te roepen.In de klas bespreek ik de kenmerken van ' Die Welle' en trek ik de parallel met de jaren 30 van Hitler, en er zijn frappante gelijkenissen.