Meningen

Nogal een uitdaging om een actiekomedie/drama over misstanden in de bio-industrie te willen maken en Boon faalt dan ook behoorlijk, maar toch had het wel wat. Had zo een half uur korter gekund en de over the top komedie momenten van o.a. Gyllenhaal en Swinton voegen weinig toe, maar Okja zelf en de toffe actie en fx maken veel goed.

Het wordt af en toe wel heel erg zwartgallig en duister, dus als middagmatinee voor de kids niet zo geschikt terwijl andere momenten dat bij uitstek weer wél zijn; wat Boon nu precies wil zeggen? Ik denk dat ie ‘t zelf ook niet helemaal weet, behalve wees een beetje lief voor elkaar en als je beesten maar goed behandelt, mag je ze best fucking lekker vinden om op te eten!

Voldoende.

Een halfje erbij voor deze (laatste?) QT. Het duurde voor mij even voordat de film op gang kwam, maar het werd uiteindelijk steeds beter, met een heuse horrorfinale als uitsmijter (wel erg ‘donker’ gefilmd, zodat het voor een groter publiek door de beugel kon, neem ik aan). DiCaprio is niet een favoriete acteur van mij, ik ga niet speciaal een film met hem erin kijken, maar hij doet het verder prima. Pitt speelt hem eigenlijk behoorlijk van het scherm, maar dat komt vooral door het sympathieke personage dat hij neerzet - misschien wel iets té, bijna een engel, maar met genoeg nuchterheid en bravoure om ermee weg te komen.

Het plot, of beter gezegd de twist op het einde, is eigenlijk te zot voor woorden en ik heb werkelijk geen idee wat Tarantino daar nou mee wilde zeggen…? Heel erg vind ik deze ‘artistieke’ keuze echter niet, maar vraag me niet waarom. Verder veel losse scènes die idd aanvoelen als odes aan de film en Hollywood. Ook wat betreft de Bruce Lee scène heb ik geen idee of daar enige waarheid in zit, maar grappig is ie wel. Dan is er nog de verwijzing naar Pitts personage die ooit wegkwam met de moord op zijn vrouw, dat doet wel een belletje rinkelen… Natuurlijk moet Polanski’s personage ook aan bod komen, gek genoeg wordt aan hem gerefereerd als een zeer getalenteerd iemand met het uiterlijk van een 12-jarig jongetje!

Heb me er goed mee vermaakt.

P.s.: Charlie en de zijnen geen (echte) hippies natuurlijk…

"What a strange way to make a buck(!)"

Interessant voor mij, wist hier niet veel van. Wat lijkt Robbie Robertson op Robert Palmer, dat was het eerste wat ik dacht. Verder is het jammer dat het zo'n beetje ophoudt na 'The Last Waltz'; ik had nog wel iets meer willen weten hoe het Robbie en de anderen verging dan alleen één of twee regeltjes op het einde.

Maar het ontstaan van de 1e plaat incl. het hele Woodstock gebeuren, de gang van Robbie naar Malibu of de tour(s) met Bob is allemaal erg interessant. Een bijzondere band met een bedenkelijk einde. Het kan nog maar weer es verkeren.

Heb de debuutplaat ook maar even opgezet. 'The Weight' is mij uit 'The Big Lebowski' altijd al in zeer positieve zin bijgebleven, wat een fantastisch nummer. -edit- dat was kennelijk 'The Man in Me' van vriend Bob...

-edit- en dan moet ik maar op wiki lezen dat de band na 'The Last Waltz' 'gewoon' verder ging, zonder Robbie. En dat bv. Richard Manuel dus zelfmoord pleegde. En dat Robbie later alle rechten opkocht, behalve van Levon Helm - die hem indertijd ook echt beschuldigde van het stelen van songwriting credits, en dat het dus niet alleen om arrangeren zou draaien... Ontspannen kijkt de 76-jarige Robbie Robertson terug op zijn leven en dat van The Band (synopsis)... Hm.

Vrij bizarre prent van Bo Widerberg, die ik ken van de goede verfilming van een Beck detective (Mannen på Taket - het boek heb ik, maar nog niet gelezen). Het schippert hier ergens tussen iets wat lijkt op een bijbelse (her)vertelling, een volksverhaal en een gitzwart deprimerend drama met wat verrassende uitspattingen. Ik kan me voorstellen dat sommigen het saai vinden, het is vormgegeven als rechttoe rechtaan drama met bepaald geen vrolijke personages zo gemiddeld, maar ik hou van dit sfeertje. Met de ‘tekstkaarten’ tussendoor lijkt Widerberg voort te willen borduren op Zweedse filmklassiekers van weleer over sociale drama’s en dat doet ie met verve wat mij betreft.

Ik weet niet waarom, maar ik had niet verwacht dat Stellan Skarsgard een slechterik zou spelen, maar hij doet dat zeer, eh… gemoedelijk… (voor zover mogelijk dus)

Eén van de fijnere films die ik de laatste tijd zag, typisch weer dat het bepaald geen recente is. Wel dankzij Netflix, dus die mag een maandje extra blijven!

De Grateful Dead (niet The Grateful Dead dus). Natuurlijk geen onbekende naam in mijn jeugd, maar ik heb me nooit in ze verdiept en wat ik hier voorbij hoorde komen, nodigt ook niet heel hard uit. Maar vanwege de loftuitingen over o.a. het gitaarwerk van Weir, ga ik nog wel even checken.

De docu vertelt een bijzonder verhaal over het samen met Jerry Garcia het belangrijktste bandlid en voor Deadheads zal het zeker een pareltje zijn. Bob Weir was de knapperd tussen de rest en was in elk geval in dat opzicht lange tijd het gezicht van de band, maar in de jaren ‘80 veranderde dat ten faveure van de meer charismatische Garcia, waarmee het helaas tamelijk vroegtijdig slecht afliep.

Het is echter wel vooral de levensreis van Bob Weir, die nogal zweverig uit de hoek kan komen, maar sympathiek is ie zeker. Absoluut de moeite eens gezien te hebben.

3,5*.