Meningen

Ook hiervan de blu-ray in mijn trotse bezit en al verscheidene keren bekeken.

Pinky Rose (gespeeld door een adembenemende Sissy Spacek ) gaat werken in een soort seniorenspa en leert zo Millie kennen, die haar de fijne kneepjes van het vak moet bijbrengen. Pinky staat waarschijnlijk voor de jonge onbevangen- en maagdelijkheid van de vrouw, waar Millie de wereld / het wereldlijke al danig verkend heeft.
Niet veel later trekt Pinky bij Millie in in een motel, waar ene Edgar Hart, een man's man (of dat wil ie toch graag voorstellen) de scepter zwaait. De derde vrouw in deze, Willie die getrouwd is met Edgar, die de laatste fase van het vrouwelijk leven zal voorstellen, zien we enkel in stilte werken aan bijzondere kunstwerken in en om het motel, als een soort harmonieuze en rituele voorbereiding op het onherroepelijk naderende einde.
Voor dat einde komen alle drie samen in een soort voltooiing van de cyclus en acceptatie van elkaar. Maar da's enkel my two cents, en er zit natuurlijk ook nog veel meer in (is het bv. nog significant dat Edgars achternaam Hart - heart - is? Anyway, goeie smoes om de film snel maar es weer te gaan zien.

Nog meer dan bij 'That Cold Day in the Park' is de fotografie van zo'n ongekende schoonheid, dat de film los van het verhaal al de moeite waard is. Het verhaal is, ondanks wat ik er wel van kon maken, toch nog erg ongrijpbaar en haast esoterisch, al weet ik niet precies wat esoterisch betekent (dat is namelijk voor de ingewijden), maar ik vind zweverig zo'n negatief woord.
En vanwege Sissy alleen is ie ook al aan te raden, hè, niet vergeten.


Volle mep vanzelfsprekend.

Ik kan me nog goed herinneren dat we in de jaren ‘90 in de plattelandsvideotheek een VHS videoband konden huren voor 7 gulden en 50 cent per dag. Dat waren de nieuwste titels die binnen waren, de zgn. dagfilms, en voor 5 gulden kon je een oudere titel huren die je vijf dagen mocht houden. Nu is er dan Netflix, waar ik voor 10 euro per maand als ik zou willen tientallen films (en series) kan bekijken, zoveel eigenlijk als ik maar tijd voor heb. En dan zeggen ze dat alles alleen maar duurder wordt.

Nu dus eindelijk ‘L’Etoile du Nord’ (de benaming voor een bepaalde nachttrein, vrij vertaald ‘De Ster van het Noorden’ of misschien wordt wel ‘De Poolster’ bedoeld, het gaat in elk geval om de trein die van Parijs naar Amsterdam rijdt) kunnen zien. Ik had een veel grauwere, serieuzere en kleinere film verwacht, ik weet niet precies waarom, zeker niet na het nogmaals lezen van de recensie van Fransman, die al vrij goed weergeeft wat men kan verwachten. User david bohm slaat eveneens de spijker op z’n kop wanneer hij zegt dat de film niet erg meeslepend of spannend is (maar als drama is het heel aardig).

Ik heb me best vermaakt met het heen en weer gaan in tijd en locaties, het sympathieke acteren van Signoret en Noiret en de sfeervolle filmerij en settings.

Een dikke zes.


P.s.: de geloofwaardigheid van Édouards geheugenverlies komt niet erg sterk uit de verf.