Het eerste deel van de film grotendeels verplicht kijken en luisteren naar een (kinder) concert die ook in kleine flarden getoond had kunnen worden, zonder dat het rammelende verhaal zou veranderen.
Een concert waarin grote minachting wordt getoond naar de artiest, door meerdere malen een grote drukte op de gangen terwijl het concert in volle gang is, heel apart.
Hele irritante camerabeelden, waarbij de spelers kijkend in de camera met elkaar spreken.
Wekt eerder de indruk van een comedy, zeker met de "niet serieuse" gezichtsuitdrukking van Hartnett.
Mede ook hierdoor totaal geen spanning.
Hele vreemde keuzes in de opbouw, het lijkt alsof je halverwege de film binnen komt en geen idee hebt over het hoe en waarom.
Vreemde keuze in bepaalde spelers, o.a. zijn vrouw, de oudere dame/profiler (Een hoog bejaarde, mag, maar waarom?), zijn zoontje, voegen niets toe.
Tevens erg slecht acteerwerk van een ieder.
Films zijn onwaarschijnlijk, daarvoor zijn het films en voor entertainment, leuk en geen probleem, maar zo erg onwaarschijnlijk... Dat kan echt niet.
Gewapende FBI bij een concert en iedereen vind dat normaal en heeft niet het idee"ik moet hier pleite"? Zogenaamd personeel mag koffie komen halen bij een FBI bespreking? De wereld artiest rijd zonder bewaking in de opvallende limousine weg en komt zelfs bij fans thuis zonder dat het de straat echt op valt? Een teaser pistool werkt pas na meerdere stroomstoten? Een agent met ingedrukte ogen laten ze gewoon op de grond liggen? Een blijkbaar hele grote gearresteerde moordenaar mag even rustig een totaal onbelangrijk fiets in alle rust oppakken om er een spaak uit te wrikken binnen enkele seconden, en met die spaak kan hij handboeien openen?
En dan ook nog de toevoeging na de aftiteling...
Er was nog wat seconde over voor de totaal onbelangrijke man van de merchandise artikelen?
Nou dat heeft echt geholpen om de film nog te redden.... Niet spannend, niet grappig, niet nodig!
