Meningen

Heerlijke film. De eerste maal dat ik Boris Karloff in een 'normale' rol aan het werk zie en ik vond hem wel goed gecast in deze film als maniakale generaal die het noorden langzamerhand verliest.. Wanneer zijn personage in de eindscene doodziek door de kamer strompelt, roept hij herinneringen op aan het wereldberoemde monster dat hij voor Universal voordien neerzette: leuke referentie. Behalve goeie acteerprestaties zit de sterkte van de film voor mij vooral in de prima b& w fotografie van Jack MacKenzie die blijkens zijn cv eerder tot de tweede garnituur behoort maar hier toch wel een sterke prestatie neerzet met schimmige nachtelijk verlichte taferelen en binnenhuisscènes. Zo bevindt de zieke vrouw des huizes St. Auby zich dikwijls in haar slaapkamer waar schaduwen van de lamellen zich steevast aftekenen tegen de muur, in de beste expressionistische/noirtraditie traliewerk suggererend.
Heel de film moet het trouwens hebben van een psychologisch dreigende sfeer die gevoed wordt door het bijgeloof van de eilandgasten. Prachtig hoe regisseur Mark Robson en zijn producer Val Lewton een beklemmende sfeer weten neer te zetten, en dit louter op basis van suggestie. De horror bevindt zich in de verbeelding van de mensen. Op dat vlak deed de film me ook wel denken aan I Walked with a Zombie binnen het verdere oeuvre van Lewton. Ten laatste wil ik zeker de prachtig majestueuze maar toch ingehouden muziekscore van de gelauwerde Leigh Harline benoemen die de perfecte gezel is voor dit stukje cinema.

Knappe roadmovie van Marc Didden waarin een in Oostende aangespoelde Oostduitser, Martin Klamski (Brad Dourif) en local Willy (Dominique Deruddere) vertrekken naar - een mythische proporties aannemend - Istanbul. De hele film speelt zich weliswaar af in alle landsdelen van België. Achtereenvolgens zien we plaatjes van Oostende, Gent, Brussel, Seraing en eindstation Luxemburg. Het gaat om een drama, af en toe gekruid met goeie humor die het geheel vlot kijkbaar maakt. Istanbul bevat een gewaagde subcontext. Klamski blijkt na verloop van tijd een internationaal geseinde moordenaar en pedoseksueel te zijn. Hoogtepunt is dan ook de ontvoering van het jonge meisje Corinne, die het duo in opdracht van haar gescheiden vader - die ze toevallig ontmoet hebben op hun roadtrip - uitvoert, en wat aanleiding geeft tot spanningen tussen Willy en Martin. De ontvoering gebeurt dan ook nog eens in hartje Ardennen, wat achteraf gezien een belletje doet rinkelen.

Op vlak van scenario kan je je hier en daar wat vragen stellen bij bepaalde wendingen en toevalligheden, maar in het geheel zijn deze niet storend. Boeiende film van begin tot eind wat mij betreft. Deruddere en vooral Dourif zijn geweldig op dreef. Voor de muziekliefhebbers zit er ook een cameo in van de toen nog piepjonge rockband The Scabs die in de jaren negentig wereldberoemd zou worden (in Vlaanderen).

Dit is toch wel wat ik me graag voorstel van fifties sci-fi camp. Slaperig dorpje aan de rand van de woestijn dat opgeschrikt wordt door een inslag uit de ruimte. Aliens op de wip tussen goed- en kwaadaardig. Verdeeldheid in het kamp van de aardbewoners. Een leuke scream queen (hier vertolkt door Barbara Rush). En een passende muzikale score waarin de theremin uiteraard niet mag ontbreken. Prima regie en sfeerschepping. Geslaagd dus!

Goeie Elvis comedy zoals ik het dan noem. Met rock’n roll heeft het allemaal niets te maken maar dat is ook niet de bedoeling. Hiermee wilden ze ook weer een film maken - een muzikale comedy - voor het grote publiek. De muziek mag er zeker zijn. De filmmuziek wordt vaak verguisd binnen de Elvis canon maar uiteindelijk gaat het volgens mij om leuke popsongs en soms randje lounge/easy listening. Fijn zo. Het verhaaltje ligt in de lijn van wat er te verwachten valt. Een vleugje romantiek, een vleugje humor, een vleugje heldendom, en overall een feel good sfeer. Het is fun, het is camp, het is een Elvisfilm.

Genietbare golden oldie. Clark Gable, Claudette Colbert en Frank Capra in één film. En dat het spettert. Leuke gags, leuke screwball, vlot tempo. Het idee van de drukke nieuwsredactie dat toch een dingetje was in veel jaren ‘30 films. Het geeft in die vroege films altijd een vibe van moderniteit en urgentie als je persmuskieten ziet ratelen op hun kantoor. Film heeft ook een creatieve eindscene. Het is een pre-code movie dus het zal allemaal nog wel wat stouter zijn dan wat erna kwam. Deze zou ik wel eens willen herzien in een geremasterde versie.

WC Fields als huisvader, gebonden aan een tang van een echtgenote en kinderen die op hun eigen manier de aandacht opeisen. En toch wil hij gaan voor zijn droom, die in feite helemaal aansluit bij The American Dream.

Wat opvalt is het erg trage tempo, het is een soort slow comedy, maar daarom niet slecht of zo. Het ligt er soms gewoon erg dik op, in die mate dat het ook weer grappig wordt. Het heeft ook te maken met de uitstraling van WC Fields vermoed ik. Zijn manier van doen en lijzige manier van praten. Ook zijn filmechtgenote Kathleen Howard houdt dezelfde praatstijl aan, it’s all in the family. Het is een korte film, maar hij voelt niet zo kort aan omdat elke scène ruimschoots tijd inneemt. Het eerste halfuur volgen we WC Fields en zijn perikelen op het thuisfront, de uiteindelijke trip naar de sinaasappelplantage neemt het tweede halfuur in beslag.

Conclusie. Voor de subtielere humor moet je hier niet zijn maar het blijft toch wel vermakelijk. Blijkbaar een film met een klassiekerstatus maar dat zou ik er zelf niet in zien.

Heel toffe caper. De charme zit hem voor mij dan vooral in de Britishness en tongue in cheek aanpak. Naast die Britishness is er de aanwezigheid van Michael Caine en zijn er de prachtige achtervolgingsscène met de Mini’s. Het bevat ook aardig wat satirische elementen zoals een Noel Coward die vanuit de gevangenis redelijk openlijk zijn zaakjes afhandelt. De afbeelding van de Maffia - waar de Italianen misschien minder mee kunnen lachen - gaat er ook vlotjes over. Leuk zijn de rolletjes van John Le Mesurier (op dat moment ook actief in BBC hitserie Dad’s Army) en Benny Hill (in een typerende rol).

De muziek is van Quincy Jones en die had ik iets jazzier verwacht. Anderzijds voldoet het prima als soundtrack.

Het scenario heeft voldoende in huis om te blijven entertainen al zit de status van de film hem dan toch vooral in de grandioze finale. Een (meer dan) goed einde is dan ook een belangrijke factor om een film ‘goed’ te kunnen vinden.