Meningen

Bizar

Je kan vanalles lezen in deze film van Cronenberg, gebaseerd op het onverfilmbare boek van Burrough. Het is gek om te stellen dat het misschien zelfs helemaal nergens over gaat. Wie zijn Benway en Frost en wat is de Interzone? Bestaat het eigenlijk wel? Onsamenhangend en gek, maar wel sterk. Indrukwekkende dialogen, vooral die tussen Frost en Weller. Goeie Weller die me met z'n hoed af en toe deed denken aan Murphy in Oppenheimer.

Cronenberg met een losgeslagen en soms ronduit goor werk. Hij heeft hier qua creativiteit eigenlijk het onmogelijke gepresteerd. Knappe verfilming over een film die zich afspeelt in de donkere krochten van de menselijke psyche.

Bijzondere film van Stone die stukken bruter en rauwer is dan wat Tarantino ooit gemaakt heeft. Het lijkt wel een ware LSD-trip waar Stone je in meeneemt en introduceert tot het nihilistisch gestoorde duo Mickey en Mallory. Vooral de ongemakkelijke sitcom-scènes waarbij een lachband gezet is onder scènes die (meer dan) alluderen op de incestueuze neigingen van de vader naar Mallory zijn echt formidabel uiteengezet. De lachband maakt het zo verschrikkelijk ongemakkelijk en strookt helemaal niet met de dialogen. Qua regie en creativiteit kan dit echt wel tellen.

Leuke Downey jr. ook hier (de man kan zo geweldig acteren, zou het af en toe wat meer moeten doen) als op geweld en sensatie beluste journalist. Een verpersoonlijking van de geweld verheerlijkende Amerikaanse samenleving na de arrestatie van seriemoordenaars zoals Manson en Bundy (en de media die daar vrolijk in meegaat, mensen zijn gewoonweg bijzonder gefascineerd in moorden en geweld - zie maar de Dahmer-serie nu ook weer op Netflix).

De kleuren, de korte shots, het voortdurend switchen naar zwart-wit, verschillende stijlen die mekaar afwisselen,... het wordt na verloop van tijd wel wat veel maar dat was uiteraard ook de bedoeling van Stone. Heerlijke rauwe film, zonder enige vorm van subtiliteit.

Zo-zo. In mijn tienerjaren was ik, vooral samen met mijn broer en zus, best fan van dit soort horrorfranchises. Dus samen met hen in de bioscoop dit tweede deel van deze Conjuring spin-off meegepikt. Zeker niet het slechtste wat ik al gezien heb, ook niet het beste.

De film speelt zich opnieuw hoofdzakelijk af ergens halfweg vorige eeuw in een Frans dorpje. Een dorpje waarin de bevolking Engels blijkt te spreken met Franse tongval - altijd al een immense afknapper. Nadien gaan we dan snel van jumpscare naar jumpscare die werkelijk telkens op dezelfde manier zijn opgebouwd. Het wordt zelfs wat ergerlijk als je telkens de komende minuten van een film bijna tot op het frame kan voorspellen.

Ook bijzonder dat de demon in staat is een volwassen man meters in de lucht te slingeren, de botten te breken en vervolgens in brand te steken, maar geen zusters van zo'n 1 meter 65 kan afschudden. Soit, Taissa Farmiga doet het best weer aardig. Ze straalt onschuld uit, maar toch ook iets onoverwinnelijks. Dat doet ze goed, ze is best geschikt voor deze rol. Ook Valak - dat was toch de naam van deze demon? Deze wordt in de film niet gebruikt - heeft de kwaliteiten om zo'n film te dragen.

Prima om een avondje te schrikken, maar verder heeft het allemaal niet veel om het lijf. De outro met die zwart-wit beelden zat wel prima in elkaar. En oh ja, er komt ook nog een nieuwe Conjuring aan . Blijkbaar ook wel weer geregisseerd door Michael Chaves, dat is dan weer jammer.