Maar naar mijn mening: nee. Totaal niet.
Ik ben niet weg van Dylan maar onderken zijn belang voor de muziek en literatuur.
Ik heb de periode waarin de film zich afspeelt niet meegemaakt, maar ik vind de sfeer er wel overtuigend uit zien.
De ‘jonge en onschuldige’ Dylan is erg sterk weergegeven. Daarna hobbelt het bergafwaarts; naarmate de onschuld wegloopt, vervalt voor mij ook de geloofwaardigheid (van het karakter).
Het blijft er mooi uitzien, maar als je eenmaal het beeld hebt blijft dat verder niet boeiend. Dat de film vervolgens ook een enorme loop neemt met de waarheid en slechts licht gebaseerd is op de waarheid helpt daar niet aan mee. Het vervelende is dat de stijl wel doet voorkomen alsof alles klopt; waarom zou je anders zo’n saai verhaal zo saai willen brengen?
De realiteit is dat het verhaal zoals gebracht wordt aan allerlei kanten niet strookt met de werkelijkheid en dat ook het kijken naar de (hele) film niet nuttig is om te weten hoe deze (nog best korte) periode in zijn leven werkelijk was.
M.a.w.: als je niet zoveel met Dylan hebt is het volgens mij gewoon een hele lange zit. Als je wel veel met Dylan hebt moet je je bedenken dat je naar een sfeerbeeld zit te kijken dat slechts licht op gebeurtenissen is gebaseerd, met enkele feitelijkheden als kapstok.
Best wel slecht...
Maar hé, Jason Statham.
Ik vermoed dat het vele wapengeweld uit de pen van Stallone komt; een beetje 'Expendables' vibe heeft dit wel.
Van mij mag ie wat meer met zijn handen doen.
Wat wij doen om elke Statham film beter te maken is eerst de clip van The Shamen een keer te kijken en daarna pas de film te kijken. Het helpt.
Toch was dit nog best vermakelijk. Met een schuldgevoel.
Maar een 3 kan ik niet geven. Dat zou een nog groter schuldgevoel opleveren.
