Jeetje.
Dat is wel heel erg Grote Stappen Snel Thuis.
Of: Hoe vertel ik een film waar Hollywood normaal 2,5 uur over doet in een kwartier?
Wie mag? Oh, die andere. Balen.
Shot van raketvliegtuig. Volgende shot hangt ie onder de B-52.
Omhoog. Boem. Dood*. En begraven.
Door naar de hoofdrolspeler.
Vriendin is niet blij.
Dan nog wat langzamere shots in de aanloop naar de nieuwe lancering met wat langzame helicoptervluchten.
Instappen, spannend, omhoog, beetje stuurknuppel roeren. Paniek op de grond, nog hoger, nog meer stuurknuppel, gelukkig: weer omlaag.
Landen, met alle voertuigen nét voor het landende vliegtuig langsrijden.
Generaal feliciteert, vrouw blij. De wereld blij.
CGI is 'niet optimaal'. Geluid is wel goed.
Als nerd: gewoon kijken. Want het duurt maar een kwartier.
Als filmliefhebber: lastig. Pijnlijk misschien zelfs.
*Dit is eigenlijk geen spoiler, want historisch. En je ziet het aankomen.
En toch feitelijk onjuist. Want het is de X-15 3 waarvan de piloot om het leven komt.
Indrukwekkende film waarbij ik voor de verandering eens een keer blij was met een happy end. Ik had eerlijk gezegd verwacht (of was bang) dat het eerdere voorbeeld van het onthoofde kind deze scene zou worden.
Interessant inzicht in een dag uit het leven van een ambulance-team; en ik heb wel eens begrepen dat de waarheid hier (helaas) niet eens zo heel ver vandaan ligt.
Denk aan een plot zo dik als dat van een aflevering van The A-Team.
Maar dan met meer geweld. En wapens. En doden, heel veel doden.
Wonderlijk genoeg zet Bautista toch een overtuigende rol neer; knap geacteerd in een film als dit.
Is het een goede film? Nee, totaal niet.
Is het aangenaam vermaak: Zeker!
Wel interessant dat een militair en een politieagent schijnbaar weg lijken of op zijn minst denken te komen met het executeren van een heel legertje beveiligingsmannen.
