The Making of De Jeugd van Tegenwoordig (2026)

Vanaf 19 februari 2026 in de bioscoop (Cinema Delicatessen)

Op 2, 3 en 4 oktober 2025 vierde het hiphopkwartet De Jeugd van Tegenwoordig zijn 20-jarig bestaan met optredens in de Ziggo Dome. Tijd voor een terugblik, maar dan wel op een grensverleggende manier die past bij de groep. Zoals de titel suggereert, is dit meer een ‘making of’ van die documentaire dan een portret van de groep zelf. Topacteurs doen auditie voor een reconstructie van 5 sleutelmomenten uit de geschiedenis van ‘De Jeugd Van Tegenwoordig’, maar er is geen consensus over hoe die reconstructies eruit moeten komen te zien. Fans zullen zich wellicht verkneukelen aan hun verstorende mentaliteit, maar voor enige diepgang of enige structuur ben je hier aan het verkeerde adres. Ter verdediging: dat was waarschijnlijk ook de bedoeling.

Een van de leden van De Jeugd van Tegenwoordig zegt op een gegeven moment: "Het is eigenlijk een heel saai verhaal." Zoals deze film het vertelt, klopt dat helaas ook wel.

Het uitgangspunt - mensen uit het verleden laten naspelen door anderen - is op zichzelf best leuk. Maar de uitvoering voelt enorm geforceerd. Je ziet het oorspronkelijke filmplan er voortdurend doorheen. Eerst laten we bekende Nederlanders (onder wie Giel Beelen) auditie doen, vervolgens geven we daar grappig commentaar op. En tijdens de opnames met de uitgekozen cast blijkt ineens dat bepaalde scènes "toch niet helemaal zo zijn gegaan", waarop de echte leden moeten 'ingrijpen'. Alsof dat niet van tevoren bekend was.

Daardoor voelt veel van de film bedacht in plaats van ontdekt. De sterkste momenten zijn juist de documentairebeelden en het archiefmateriaal. Daar ontstaat iets echts en krijg je daadwerkelijk een beeld van de geschiedenis van de groep.

Uiteindelijk blijft er een documentaire van ruim een uur over die veel leuker had kunnen zijn. Het concept zit de inhoud regelmatig in de weg, waardoor het geheel helaas vrij matig uitpakt.

De film is als de jeugd zelf. Continu verwarring. Het komt over alsof ze maar wat doen maat ze weten precies waar ze mee bezig zijn.

Watskeburt?!

Ik had geen idee of dit nu serieus bedoeld was of niet en was mede daardoor ook wel in verwarring.

En zo hoort het.

Weet je waar ik dus helemaal klaar mee ben? Van die biopics of documentaires over artiesten die het geijkte stramien volgen van: opkomst - roem - verval in decadentie - wederopstanding - triomfantelijk slot. Wie daar ook helemaal klaar mee zijn, zijn de leden van De Jeugd van Tegenwoordig. Als scriptschrijver Jan Hulst voorstelt deze opzet te gebruiken voor een documentaire rond het 20-jarig bestaan van de band met acteurs die de bandleden naspelen in reconstructies van sleutelmomenten uit het bestaan van de band rond deze punten, steigeren ze eerst en gaan ze vervolgens de opzet saboteren. Aan het einde van de film zelfs zeer expliciet: "Fade to beige."

Tenminste, zo wordt het gepresenteerd, maar het lijkt me eerder dat dat gewoon meteen al de opzet was en dat dit dus eigenlijk een mockumentary is. Wel één die geïmproviseerd lijkt vanaf een simpel opzetje met wat losse ideeën, een beetje de Curb Your Enthusiasm aanpak, zeg maar. Het woord 'mystificatie' valt ook gewoon een aantal maal.

The Making of de Jeugd van Tegenwoordig is daarmee vooral een soort deconstructie van de standaard hero's journey uit muziekdocu's, doorspekt met de gekende anarchistische en ontregelende humor van de band. Hoewel die humor vaak ongein lijkt, is die sowieso al vaak gebaseerd op de aloude kernvragen van de satire: "Waarom doen we dat eigenlijk altijd zo?" en "Is het niet raar dat we dit normaal vinden?" Dus wat dat betreft is dit een goede en ook weer grappige aanvulling op het oeuvre van de multimediakunstenaars tegen wil en dank die De Jeugd van Tegenwoordig zijn.

Dat betekent wel dat je hier aan het verkeerde adres bent voor enig inzicht in het muzikale proces van de groep of diepere inzichten in de groepsdynamiek, behalve dan wat je kan afleiden uit hoe de bandleden met elkaar omgaan tijdens het geklooi (en dat is eigenlijk best veel). De muziek speelt sowieso wel een erg kleine rol. Daar had zelfs in de gekozen aanpak best wat meer ruimte voor gemaakt kunnen worden.

(Gezien op NPO Plus/VPRO)

Oh jee. Een film in een film, en als ik toch ergens bultjes van krijg is het wel het eeuwige navelstaren van de industrie. Het lijkt even goed te komen omdat de jeugd zelf zich er ongegeneerd en lomp tegen aan bemoeit, maar de grap is te kort om de speelduur te vullen. En dan duurt die krappe vijf kwartier toch nog erg, erg lang.

Jammer, ik had er meer van verwacht. Misschien is de vonk van de jeugd gewoon een beetje op, geen inspiratie meer. Of misschien was dit gewoon een brug te ver, en proberen ze te hard, willen ze te graag.