Meningen

Wat mij betreft een van de beste Laurel en Hardy films, en volgens mij ook een klassieker.

Ben het er volledig mee eens dat bij een aanmerkelijk langere speelduur de film waarschijnlijk

minder zou zijn geweest. Daar leent het verhaal zich gewoonweg niet voor. Eerst het geklooi op

de hoge trap naar de bestemming toe en daarna het destructieve gestuntel te bestemder plaatse.

Daar mogen wij het mee doen, maar wel grandioos uitgevoerd met Stan en Ollie op hun best.

Van begin af aan een aaneenrijging van creatief en knap gemaakte scenes met veel spel met de

camera's, en geregeld best wel spannend. Een thriller waarbij de humor ook niet ontbreekt getuige

ook enkele kluchtig aandoende scenes. De componist Pino Donaggio waar Grindhouse62 aan

refereerde kan ik mij in ieder geval in vinden voor wat betreft de film Carrie: Vooral qua timing

een toegevoegde waarde. Met name dankzij het spel van Marina Zudina heeft de film ook een zekere charme. Een erg vermakelijke film met veel aandacht voor het visuele en die ook nog eens geramd

in mekaar steekt: Never a dull moment.

Erg fraai gedaan dit, vind ik. Rudimentair getekend, en daar ben ik sowieso nogal een voorstander van.

Je proeft gauw meer warmte, dan bij de al te perfecte animaties al kunnen daar uiteraard ook erg

fraaie tussen zitten.

De intentie van deze docu zal wel zijn een evenwicht tussen het persoonlijke leven van

Craig Foster en de betoverende onderwaterbeelden en het contact met de octopus.

Voor een dubbele, extra beleving. Maar bij mij werkte het niet. De schoonheid van de

beelden continu wreed verstoord door het grote contrast van een babbelende Foster

in een sobere kamer aan een kale tafel. Misschien ook te zeer gewend aan fraaie

natuurdocumentaires met voice over. Maar dan nog... Kwam deze benadering bij mij

toch vooral enigszins geforceerd over met te veel aandacht voor Foster zelf.