Twee jaar na release heb ik dan toch eindelijk The Super Mario Bros. Movie gekeken. Als kind groot Mario-fan (ben inmiddels bijna 37), maar de film trok me lange tijd niet echt omdat ik dacht: het zal wel te kinderachtig zijn voor mij. Op aanraden van collega's toch maar een kans gegeven op een luie doordeweekse middag, en ik werd aangenaam verrast.
Vanaf de openingsscène zet de film meteen een nostalgische toon neer waarin de gebroeders Mario een tv spotje hebben gemaakt met dezelfde rap stijl muziek als de jaren '80 cartoon intro. Vond het zo leuk dat ik even ging terugspoelen. Brings back memories. Wat hield ik toch van die tekenfilm. De stemmencast doet het verder heel goed, met een hilarische Seth Rogen als Donkey Kong, inclusief zijn kenmerkende lach. Ook leuk: een kleine rol voor Charles Martinet, de stem van Mario in de games. En Keegan-Michael Key als Toad herkende ik niet eens, zo goed deed hij het.
Wat opvalt is dat deze 'kinderfilm' slim inspeelt op een breder publiek. Er zitten genoeg verwijzingen en knipogen in voor oudere fans, en het tempo ligt prettig hoog. Bovendien is het verfrissend dat prinses Peach niet de stereotype damsel-in-distress is, maar een sterke zelfstandige vrouw, wat ook leuk kan zijn voor de jonge meisjes in het publiek.
Geen meesterwerk, maar absoluut vermakelijk. Ideaal voor even hersenloos wegkijken met een vleugje jeugdsentiment.
Hoewel velen zeggen dat Smile 2 niet kan tippen aan het eerste deel, kon ik dat zelf moeilijk vergelijken omdat het al te lang geleden is dat ik deel 1 zag. Wat ik wel weet: ik heb me prima vermaakt. Naomi Scott levert sterk acteerwerk en het is tof om te weten dat ze zelf ook bijdroeg aan de muziek en teksten. De film speelt goed met wat echt is en wat niet, wat zorgt voor constante spanning en twijfel. Sommige scènes zijn verrassend grappig, maar andere (zoals die naakte man Alfredo in haar huis die uit het niets op haar af stormt in het donker) bezorgen je echt de rillingen. Al met al: creepy, stijlvol en goed gemaakt.
