Meningen

Beavis en Butt-Head zijn terug en de humor is nog steeds even immatuur omdat de personages nooit matuur zullen en kunnen worden. Verstand op nul en gewoon mee grinniken... Zeker geen meesterwerk, maar een gewoon entertaining film met het gebruikelijke plot twee geile tieners die seks zoeken, maar blijven falen.

Misschien had er wat meer plaats voor muziek kunnen zijn, maar de weinige nummers waren wel uitstekend.

Beste stuk is wanneer ze op de universiteit leren dat ze "white privilege" hebben.

Complexe film met vele lagen. Als kijker krijg je veel, schijnbaar verwarrende elementen op je afgevuurd:
- een komedie in zes hoofdstukken en elk hoofdstuk wordt voorzien van een citaat dat RWF gevonden heeft in een openbaar toilet (inclusief datering en vermelding van auteur) Je krijgt als kijker ook niet echt de tijd om het rustig te lezen want je krijgt onmiddellijk de volgende scène op je bord.
- vaak is de dialoog niet duidelijk te begrijpen wegens geluid op de achtergrond (het lijkt wel een Robert Altman film).
- Op de achtergrond krijg je constant beelden te zien, opnames van televisie of films.
- de hoofdpersonages zijn lid van een linkse terroristische cel, maar ze zijn kleinburgerlijk. Als ze in contact komen met een ander personage dat linkse revolutionaire literatuur leest, maken ze hem belachelijk, etc.
Al deze en meer verwarrende elementen zijn opzettelijk en ze helpen tonen hoe vervreemd deze groep (de derde generatie) en terrorisme is geworden in het Duitsland van eind jaren 70. Ongeveer 10 jaar voorheen had je nog idealisme, de mei 68 beweging (eerste generatie), gevolgd door de RAF die initieel linkse sympathieën had, maar RWF vond dat ze criminelen waren geworden.
In de film wordt de groep gebruikt door een verkoper van computers en een politie-inspecteur (ook al zitten zijn zoon en schoondochter in de groep).Al het spektakel heeft geen ideologisch politiek doel meer, enkel de zaken van de zakenman helpen verbeteren en de repressie van de politie/staat in stand houden.
Wie deze film ziet in de DVD box Volume II van de RWF collectie raad ik aan om ook de documentaire Fassbinder en Politiek te bekijken. Het hielp me om al deze elementen beter te plaatsen en begrijpen.

De eerste film van Almodovar die gemaakt is met een redelijk budget en dat zie je ook. De lossere, soms naar het anarchistische neigende trekjes van zijn eerdere films worden opgevangen door de typische ingrediënten: kleur, compositie, melodrama, smartlappen (bolero's). De thema's blijven (nu nog altijd echter).

Op een manier is dit gewoon een ontzettend ruwe en schokkerende versie van Sister Act. Maar toch gaat dat niet helemaal op. Het verhaaltje van onderduiken bij nonnen is enkel een excuus om het publiek nonnen te tonen zoals we ze nog nooit gezien hebben.

En daar wringt mogelijk het schoentje. Wordt de film niet beperkt door het tonen van katholieke geestelijken? Ergens wel vrees ik. Niet-katholieken (of mensen die er minder bekend mee zijn) zien natuurlijk dat Almodovar lacht met nonnen. Maar hij doet dat niet op een ordinaire en platte manier.

Het christelijke geloof en vooral de naastenliefde wordt nooit door Almodovar in twijfel getrokken (in geen enkel van zijn films). Iedereen en vooral de grootste zondaren en marginalen uit de samenleving kunnen allen op naastenliefde (en vergiffenis als katholieke trekje) rekenen.

Er zitten veel ontzettend bevreemdende en leuke momenten in de film. Ontroerende momenten ontbraken, wat in zijn volgende film, ¿Qué he hecho yo para merecer esto!! (Wat heb ik gedaan om dit te verdienen?) wel aanwezig is. Het hoofdpersonage, Yolanda draagt haar rol niet zo goed als de andere leading ladies van de films van Almodovar: Carmen Maura, Victoria Abril, Cecilia Roth, Penelope Cruz, etc.Het is moeilijk te geloven dat er nonnen zijn die door zo'n zangeres bezeten worden. Al bij al nog altijd een meer dan behoorlijke film!

Deze tv film voelt zoals Dutchtuga al schreef aan als een toneelstuk. En dan vooral zo'n sterk politiek geladen avantgarditisch soort toneel met overdreven acteerprestaties. Personages die niet echt met elkaar spreken, maar lange monologen afratelen die eigenlijk politieke traktaten zijn. In de zeldzame momenten dat er effectief dialogen zijn, valt het niveau nog wat mee.

Slechts enkele scènes (de slachtpartij op de camping en nadien de brandstapel/kruisiging op het autokerkhof) voelen alsof je een film aan het bekijken bent. Het budgetmoet echt niets voorgesteld hebben want er leek geen geld te zijn voor belichting van sommige scènes die ontzettend donker zijn.

Midden in de film zit er ook een zeer vreemde muzikale noot. Een rockband speelt een nummer (met afschuwelijke klankopname) terwijl een groot deel van de cast in elkaars armen ligt voor de band. Moet dat voorstellen hoe ze de revolutie aan het voorbereiden zijn?

Op papier lijkt het een interessant idee voor een film, een moderne interpretatie van een Middeleeuws verhaal, maar de mayonaise pakte niet echt. Fassbinder slaagt in latere films er wel in om maatschappijkritiek en een interessante manier om een verhaal te brengen te combineren, maar als één van zijn eerste langspeelfilms is deze toch wat teleurstellend.

Uit de box set Lubitsch in Berlin is dit mijn vierde film (voorlopig keurig in volgorde). Het is met voorsprong voorlopig ook de zwakste film van de hoop, ondanks zeer indrukwekkende decors en een ware sterrencast (voor die tijd zeker). Het blijft een oppervlakkige sekskomedie, een fantasie van het Oosten met een harem, danseressen, sjeiks, etc. Waar de sprookjes van Duizend en één nacht vaak nog ergens een moraal hebben, is daar hier niets van te merken. Weinig diepgang, ordinaire verboden liefdesverhalen die overdreven theatraal in beeld worden gebracht. Hopelijk zijn de resterende twee films meer de moeite waard.

Spijtig dat de interessante visie van Servais een beetje op de achtergrond is geraakt door bemoeienissen van anderen. Er zal voor zo'n groot project altijd wel een soort van compromis nodig zijn, maar bij momenten zie je een glimp van een heel intrigerende visie waarin architectuur en kunst naadloos overgaan in een fantasy wereld. Helaas heeft men het gewrongen in een soort vreemde vibe alsof het een nieuwe Neverending Story moest worden, een jeugdfilm die een groot internationaal publiek moest vinden.

Er is geen groots verhaal en de acteerprestaties zijn ook al niet indrukwekkend. Mogelijk is dat omdat men vooral voor een blue screen moest acteren, wat zeker niet evident is. Maar in de gewone live action segmenten heb je eerder de indruk dat je naar een jeugdfeuilleton zit te kijken van de Brt en niet naar een dure langspeelfilm.

Waar Jodorowsky's Dune doet dromen van een film die theoretisch had kunnen gemaakt worden, is dit Taxandria van de vele films die men gemaakt heeft maar waar uiteindelijk niemand echt tevreden naar terugblikt. Er blijft iets knagen dat er veel meer in zat.