Alternatieve titel: La Habitación de al Lado, 25 april 2025, 20:22 uur
Voor een film die voornamelijk door dialoog gedragen dient te worden, voelen die jammer genoeg ontzettend onnatuurlijk en houterig aan. Er wordt ook zelden iets gezegd dat echt steek houdt. Je zou dan verwachten dat zo'n 2 sterke actrices dit wel rechttrekken maar ook dat viel stevig tegen.
Daarnaast past de toon totaal niet bij de thematiek. Je hebt door de muziek, shots en kleurenpallet soms het gevoel dat je naar een mystery romcom aan het kijken bent, en dat ondergraaft volledig de beoogde boodschap (wat was die eigenlijk precies?).
Dieptepunt was het moment waarop ze volledig instort nadat de deur (voor de eerste keer) toe was. De enorme vluchtigheid waar hier dan over werd gegaan maakte mij echt kwaad. "DOE DAAR DAN TOCH IETS MEE", schreeuwde ik stilletjes in m'n hoofd, want door ging het mijn inziens toch over. Omgaan met een naaste die stervende is/sterft.
De laatste 15 min hadden voor mij ook echt niet gemoeten. Precies alsof de film gaat over hoe je moet wegkomen met het helpen faciliteren van een zelfmoord. Compleet misplaatst!
Neen, ik dacht een film te kijken over intense emoties die gepaard gaan met het omgaan met ziekte en sterfte, en diepgaande gesprekken met enorme hoogtes en laagtes. Niks van dat dus. Teleurstelling van jewelste.
Amper 90 minuten, maar elke minuut telt. Iets waar veel andere regisseurs wel wat van kunnen leren.
Ok, het plot leent zich er natuurlijk wel toe om geen tijd te verspillen met achtergrond etc, maar toch.
Goeie cinematografie, geluid zat goed (beetje als bij Civil War, voelde heel realistisch aan).
Alleen jammer dat daar dan plots Will Poulter verschijnt. Pfoeh die kan niet acteren, hoe hard ie ook probeert.
Desalniettemin, dikke cinema ervaring! Kort, krachtig en brutaal. Oorlog, da's voor niks nie goed, behalve films!
