Meningen

De opzet was leuk en werkte ook (min of meer) in het eerste uur. In het tweede uur vervalt dat wat en krijgen we eerst een halfuur geschiedenis over onze kun fu meester die goed is met cijfertjes, wat toch wel nodeloos lang uitgerokken was en ook vrij inspiratieloos. Daarna blijkt onze autist eigenlijk gewoon een neurotische John Wick te zijn die in het laatste halfuur gewoon iedereen aan gort knalt en mept.

Daartussen zit er nog wat met een broer, een vader, een moeder en een meisje dat ie leuk vindt. Niet dat het allemaal veel bijdraagt aan het verhaal.

Het had leuker geweest als het plot zich meer ontplooide rondom de boekhouding van een shady bedrijf, in samenwerking met Kendrick haar personage.

Pretty Woman, maar dan met knotsgekke Russen.

Heel goed kunnen lachen, maar kon makkelijk 20 min korter.

Het eerste uur: Fantastische setting en pacing, het donkere grauwe sfeertje past perfect en het verhaal lijkt veelbelovend. Het lijkt erop dat ze meer de detective kant van de Batman gaan belichten, wat ik enkel kan toejuichen.

Het tweede uur: Het valt een beetje stil. Het speurwerk kan je niet echt ingenieus noemen en is meer berust op geluk dan op intelligentie. Het begint wel als een zware zit aan te voelen, op een paar knappe scènes na.

Het laatste uur: De ontknoping en onthullingen vallen redelijk tegen. Kon mij niet echt vinden in de beweegredenen van de Riddler die ik nogal flauw vond, waarna ik the final act beetje over the top vond en klopte het ook niet echt overal...

Uiteindelijk staat het pad dat ze hebben ingeslagen mij zeker aan, maar ik vond de Riddler flauw uitgewerkt (alhoewel de kleine stukjes waarin hij voorkwam best wel veelbelovend waren), de chemie met Catwoman wat geforceerd en overhaasd en vond ik het jammer dat ze van de Batman eerder een bruut met een pantser hebben gemaakt ipv hem wat intelligenter, subtieler en meer stealthy te maken.

Kijk desalniettemin uit naar deel 2.

Verschrikkelijk camerawerk en de soundtrack lijkt nergens op. Ook ontzettend onnodig erotisch en heel ongeloofwaardige love triangle.

Eigenlijk is't zo slecht dat het soms leuk werd.

Zeker kijken dus!

Ik ging naar deze film met het idee het het zou gaan over de dilemma's die deze verslaggevers soms ondergaan om een zo objectief mogelijk beeld te scheppen van een wereld die niet zwart wit is maar veelal grijs in al z'n tinten. De tweespalt die ze hierdoor soms ervaren bleef echter ver weg in deze film.

Het leek eerder een beeld te scheppen dat oorlog verslaggevers rambo's zijn die zonder verpinken zomaar even tussen een regen kogels door een kiekje nemen, wat natuurlijk ridicuul overdreven is (begrijp me niet verkeerd, het zijn allen helden op hun manier, maar niet zoals hier vertoond). En hoewel het fictie is, hecht ik toch belang aan realiteitszin in een film die tracht een alternatieve maar realistische versie van onze wereld te tonen.

De personage's hun motiveringen die de film uiteindelijk op gang trekken vond ik maar flauwtjes.

De actie daarentegen was verbluffend sterk, bizar sterk zelfs voor een film die daar eigenlijk maar indirect over ging.

Als meer oorlog gerichte actiefilm was deze film misschien beter uit de verf gekomen dan wat het nu is geworden.

De betere feelgood film, maar de Oscar voor beste film? Neen, dat nu ook weer niet...

Zeer goeie blockbuster, vrij trouw aan het bronmateriaal. Maar ik was toch meer begeesterd bij het eerste deel.

Hier leek het precies alsof het verhaal een checklist van achievements aan het afvinken tot het terug tot de essentie van het verhaal kon komen.

Daarnaast vond ik bepaalde arch's minder goed uitgewerkt.

Zo was Jessica's verhaal geforceerd (voorbeeld: ze zegt op een bepaald moment dat ze moet beginnen bij de zwakken om het verhaal van Paul te verspreiden. Dit zie je op geen enkel moment gebeuren. Je moet er wat later in de film gewoon in meegaan dat het blijkbaar gelukt is).

Het einde van ik ook wat gerusht, er kon gerust wat geknipt worden in het midden tijdens Paul's z'n evolutie als muad'dib.

En de lof voor Austin Butler vind ik niet geheel terecht. Leek me eerder een rip off van Jared Leto's Joker. (En bij de scene in de arena op Giedi Prime is het precies alsof het publiek uit Fifa 98 komt...)

Nu lijkt het precies alsof ik de film niet goed vond, maar het is echt wel sci-fi van de beste kwaliteit.

Let wel op in de cinema, het volume is soms echt wel ondraaglijk luid.

Beduidend zwakker dan z'n voorgangers.

Het plot is simpelweg zwak geschreven en de film mist die enkele wow momentjes om dit te compenseren, iets wat deel 2 bijvoorbeeld dan weer wel had.

Het plan om te verwarren was eigenlijk geen plan maar een maat voor niks. Beetje jammer want het neemt de helft van de film in beslag. Ook wordt er heel laks omgegaan met motivatie en beweegredenen, we just have to accept that things are the way they are.

Kleine opmerking: De accenten (of gebrek aan) waren bij momenten irritant. Het Amerikaanse accent (van Lally) van begin vorige eeuw lag er veel te vingerdik op en Mads kan het om de een of andere reden niet aan om een deftig Brits accent aan te leren (toch wel frappant voor zo'n A-class acteur). Een kleine ergernis voor mij, iets waar u hopelijk geen last van ondervindt.

Goed onderhouden biopic met enkele sterke claustrofobische en letterlijk misselijkmakende scènes die sterk in beeld zijn gebracht. Echter het figuur/personage was mij iets te bleek om mij te boeien. Het kan best zijn dat Neil in realiteit echt zo was en dan is dat sterk geacteerd, maar dat wil nog niet betekenen dat zich dat vertaalt naar een boeiende film over zijn leven. Het is dan ook veelzeggend dat het sterkste emotionele moment (daarboven aan die krater) fictief blijkt te zijn.

De film lijkt heel sterk trouw aan het bronmateriaal en dat is op zich respectabel, maar een film over de eerste man op de aarde mocht voor ene keer toch wat meer peper en zout toegevoegd krijgen.

Van de pot gerukte scenes die eerder de wenkbrauwen deden fronsen dan voor entertainment zorgden.

Ontplooiing van het plot voelde echt niet vloeiend of logisch aan.

Mescal heeft niet het voorkomen om het charismatische leidende figuur te spelen dat hij moest voorstellen. En Denzel Washington leek zich kostelijk te amuseren, maar of z'n personage nu echt nodig was voor het verhaal...

Ja, zeker niet slecht.

De personage's worden geen karikaturen maar zijn mensen van vlees en bloed met elk hun eigen verhaal.

Alles is vrij geloofwaardig, alhoewel ik het einde dan wel weer een tikkeltje overhaast vond.

Zeker kijken!

Ik denk dat de setting en m'n voorliefde voor dit soort verhaaltjes mijn mening een beetje beïnvloed, want objectief vond ik hem niet heel bijzonder. Maar ik heb er wel van genoten op een bepaalde manier en dat is ook wel wat waard. 3*

Bijzonder zwak.

Dat er mensen met geld en verstand van zaken hun 'ok' hebben gegeven voor dit uiterst zwakke script, gehuld in een lamlendig slecht geanimeerd jasje, dat gaat er bij mij niet in.

Luiheid? Incompetentie? Wie zal het zeggen.

Maar de geest van Tolkien is hier nergens te bespeuren, ook al is het bronmateriaal van hem...

Beetje feelgood kan geen kwaad als het degelijk gemaakt is. No more, no less.

Donker, brutaal, met een mythologische twist. Zeker m'n ding maar dat neemt niet weg dat niet alles even boeiend was. Sterk begin, middenstuk was iets minder en einde gaf helaas geen originele twist aan het typische wraakverhaaltje.

Lang geleden dat ik bij zo'n lange film mij niet eens even heb verveeld of nood had aan 5 minuten pauze. Tot op het einde geboeid gekeken en telkens verwonderd wat nu de volgende stap ging zijn. Ware het niet van de muziek die soms wel wat enerverend werd (de piano...) en de plotgaten, anders een instant klassieker. Voorlopig 4 sterren, maar het zijn wel heel heldere glinsterende sterren!

Met de slogan 'shit van het jaar' slaan ze alvast nagels met koppen. De vergelijking met een dampende hoop stront is treffend.

Wie dacht dat Vlaanderens geliefkoosde knuffelmarokkanen voor een cliché doorbrekende, anti-polariserende aanpak kozen heeft het mis. De stereotypering kon niet groter zijn. Corrupte & racistische blanke agenten, drugsdealende immigranten die met dikke bakken rondrijden,... Als je het kan bedenken, zit het in de film.Daarnaast zijn de teksten zijn zo infantiel dat hun 12 jarig nichtje waarschijnlijk nog te oud is om die te bedenken.

Een 2 uur durende modderstroom aan bagger en wanna be troep is alarmerend. Zo alarmerend dat een tenenkrullend slechte cameo van Antwerpens olijkste duo sinds Slisse & Cesar, Like Mieke en Dimitri Vengaboy nog niet het slechtste was van de prent. Iets doet mij vermoeden dat de producers van Bad Boys 3 deze prent NIET gezien hebben.

Aan de andere kant, enkele punten van mijn eindejaarslijstje kunnen nu al ingevuld worden:

- Meest hatelijke sidekick: Volt

- Meest voorspelbare plot: De shoot-out & goedzak die het loodje legt.

- Minst gebruik van potentieel acteertalent: Simoni

- Minst geleerd van de moraal van hun eigen film: El Arbi & Fallah (iets met hoogmoed etc.)

- Minst aantal minuten nodig voor mijn intuïtie mij zegt dat dit een ramp wordt: 2 min

Mijden deze handel, met alles dat je in je hebt!

Prachtig

Heb mij verveeld, sorry...

Op de valreep nog de beste actiefilm van het jaar gezien.

Lowkey en vol cliche's, maar op geen enkel moment werd het vervelend of was het slecht uitgevoerd.

En vooral de spanningsboog, die echt wel 2 uur aan een stuk strak stond.

Leuke film!

Voor een film die voornamelijk door dialoog gedragen dient te worden, voelen die jammer genoeg ontzettend onnatuurlijk en houterig aan. Er wordt ook zelden iets gezegd dat echt steek houdt. Je zou dan verwachten dat zo'n 2 sterke actrices dit wel rechttrekken maar ook dat viel stevig tegen.

Daarnaast past de toon totaal niet bij de thematiek. Je hebt door de muziek, shots en kleurenpallet soms het gevoel dat je naar een mystery romcom aan het kijken bent, en dat ondergraaft volledig de beoogde boodschap (wat was die eigenlijk precies?).

Dieptepunt was het moment waarop ze volledig instort nadat de deur (voor de eerste keer) toe was. De enorme vluchtigheid waar hier dan over werd gegaan maakte mij echt kwaad. "DOE DAAR DAN TOCH IETS MEE", schreeuwde ik stilletjes in m'n hoofd, want door ging het mijn inziens toch over. Omgaan met een naaste die stervende is/sterft.

De laatste 15 min hadden voor mij ook echt niet gemoeten. Precies alsof de film gaat over hoe je moet wegkomen met het helpen faciliteren van een zelfmoord. Compleet misplaatst!

Neen, ik dacht een film te kijken over intense emoties die gepaard gaan met het omgaan met ziekte en sterfte, en diepgaande gesprekken met enorme hoogtes en laagtes. Niks van dat dus. Teleurstelling van jewelste.

Ja daar wordt een mens ook niet gelukkig van.

Is het een goeie film? Zeker.

Zou ik hem ooit herbekijken? Nooit van m'n leven.

Puntje van kritiek wel: Ik heb Sarah Vandeursen heel graag, maar hier speelt ze echt alsof ze een marginaal typetje speelt uit een sketch uit De Ideale Wereld. Het was TE.

Sorry Sarah, still love you.

Thibaud heeft me dan weer verbaasd. Niet gedacht na z'n passage in De Slimste Mens.

Wat een zootje oppervlakkige onbenullige chaos.

Was er iemand die echt inzat met de mensen in de film?

Dat krijg je dan als je de opbouw volledig schrapt, nul komma nul betrokkenheid met de gebeurtenissen en met de personages.

Er zat wel een goeie grap of 3 in, dat wel.

En, eerlijk, ik vind de acteurs niet meteen verschrikkelijk. Vooral Mister Terrific was een schot in de roos.

Maar het verhaal, tjah...

Het was van begin af aan redelijk duidelijk waar het verhaal naartoe wou gaan. Het verhaal was vermoedelijk zo rechtlijnig dat er een paar bizarre en onnodige zijweggetjes werden genomen die niks bijdragen aan het verhaal. De enorme change of heart bvb van de zoon van de sheriff die na een ontmoeting met Ruth plots totaal van gedacht veranderd omdat ze de zin (hou u vast) "life goes on" uitspreekt. Nota bene dezelfde wijsheid waarmee hij zijn wraakzuchtige broer op andere gedachten probeert te brengen. Als dat nog niet bruusk genoeg was, wordt er plots overspel in het verhaal gesmeten. Wat de scriptschrijvers op dat moment dachten, het is me een raadsel.

Zo zijn er nog heel wat momentjes die op zich weinig bijdragen, zoals de kinderschoentjes in de muur, de plotse sneer dat ons allemaal bewust moeten maken van wat een racisten wij allemaal toch zijn, de poging tot relatie met de collega, de vreemde bijdrage van de advocaat in het verhaal die niet verklaart welke rechten Ruth werden ontkent, of wat nu het nut was van het gesprek met de adoptieouders (en dat terwijl hij zei dat hij haar niet ging vertegenwoordigen, heb ik het deel gemist waarin hij zei dat hij het wel ging doen?).

Maar goed, alles opsommen dat niet echt klopt is natuurlijk geen recensie.

Kort maar krachtig: Kon veel beter, maar was uiteindelijk sterk genoeg om op het einde wat emotie teweeg te brengen.

Amper 90 minuten, maar elke minuut telt. Iets waar veel andere regisseurs wel wat van kunnen leren.

Ok, het plot leent zich er natuurlijk wel toe om geen tijd te verspillen met achtergrond etc, maar toch.

Goeie cinematografie, geluid zat goed (beetje als bij Civil War, voelde heel realistisch aan).

Alleen jammer dat daar dan plots Will Poulter verschijnt. Pfoeh die kan niet acteren, hoe hard ie ook probeert.

Desalniettemin, dikke cinema ervaring! Kort, krachtig en brutaal. Oorlog, da's voor niks nie goed, behalve films!

Stef Aerts valt me te licht uit als acteur, terwijl het personage van Matteo Simoni (Lode) veel te onderbelicht blijft. Ik heb ook het gevoel dat er teveel gesnoeid is in ontwikkeling van de personage's, ten voordele van de meer spraakmakende scène's. Die zijn dan weer wel knap gebracht en de sfeer en setting zijn subliem.

'Den Duit' kent ook blijkbaar maar 1 soort persoonlijkheid in alle ww2 oorlogsfilms ooit gemaakt, hier is dat ook niet anders. De beweegredenen om bv. net Wil te sparen vind ik ook niet goed onderbouwd in de film.

Leuke mix van Jungle Book en Wall-E. De humor doet soms denken aan Pixar uit z'n glorieperiode. Perfecte speelduur, pacing zit goed en een einde dat net genoeg voldoening geeft. Zeer geslaagde animatiefilm!

De humor was toch wel beter dan je zou verwachten bij dit soort romcoms, toch zeker af en toe luider moeten lachen dan gedacht.

Leuke cast, leuk concept. Niet teveel poespas rond de opzet en dat hoefde ook niet, dat was ook de essentie van de film niet.

Af en toe wel wat cliche's en luiheid te bespeuren in het script, maar daar tegenover stonden er ook wel wat aangename creatieve momentjes.

Enkel het absolute slot was misschien iets te haastig. Er was nochtans ruimte om er 10 minuutjes bij te doen.