Meningen

Origineel is de film zeker niet. Het is het veel voorkomende verhaal van een paar stelletjes die naar een onverstandige bestemming reizen. Ditmaal is het de onherbergzame Tasmaanse jungle, alwaar ze op zoek gaan naar een tijger die al enkele decennia uitgestorven zou moeten zijn. Echter is het niet de tijger waarvoor ze voor moeten uitkijken, maar lokale kannibalen die de Australische bossen bewonen. Enfin er zijn genoeg voorbeelden in films, om te weten dat ze vanaf het begin in de penarie komen te zitten.

Toch weten de schrijvers het mysterie lekker langzaam op te bouwen. Dat betekent dat je de eerste drie kwartier van de film naar weinig anders zit te kijken dan de jacht op de Tasmaanse tijger en het ontzettend vervelende gedrag van yup Jack. Terwijl je om de spanning er in te houden af en toe kruimels met gore te zien krijg. Als ruim over de helft de actie dan toch eindelijk losbarst is die niet verkeerd, al wordt de gore nooit heel erg bloederig. Daarmee valt ‘Dying Breed’ dus een beetje in de middenmoot. Misschien minder choquerend als zijn illustere voorgangers maar zeker geen slechte film die netjes verzorgd precies de juiste sfeer weet te vinden.

Oké ik was zo te zien dus niet de enigste die dacht dat dit een horrorfilm zal zijn. Maar dit is dus een echte familiefilm. Waarbij er wel enkele spannende momenten zijn, er ook een bovennatuurlijke element is maar er gebeurt dus niets echt engs staat te gebeuren. Dykkerne is wel een degelijke jeugdfilm die het verhaal vertelt van twee broers, hun bejaarde grootvader en Maja tijdens één van hun zomervakanties. Een avonturenfilm voor tieners waar voldoende in gebeurt zodat er voor volwassenen ook iets te genieten valt. De grootste kracht van de film is het mysterie van de Duitse onderzeeër uit de Tweede Wereldoorlog, die verandert van een grote goudschat (van de nazi's) in misschien wel de formule voor het eeuwige leven. Daarnaast werkt de claustrofobische sfeer onder water natuurlijk ook goed. Nu is ook niet zo verwonderlijk want dit was een relatief grote Deense productie; er zijn geslaagde computereffecten (van de U-Boot) en Oscar-genomineerde cameraman Dan Laustsen (The Shape of Water (2017) en Nightmare Alley (2021) en Oscar winnaar en genomineerde scenarioschrijver Anders Thomas Jensen (van o.a. Adams Æbler (2005) The Duchess (2008) Brothers (2009) Riders of Justice (2020) of het Nederlandse Vet Hard (2005) waren hierbij betrokken. Ach voor een jeugdfilm zal het zeker geen slechte film zijn geweest.

Een film die zich afspeelt in Leningrad net na het einde van de Tweede Wereldoorlog, centraal staan twee vrouwen, Iya en Masha, die van het front zijn teruggekeerd en nu in een ziekenhuis werken. Een film waarvan men zeg dat het is geïnspireerd door het boek 'The Unwomanly Face of War', een boek met mondelinge opgetekende oorlogservaringen van Sovjet-vrouwen. Echter waar dat boek de verschrikkingen van die vrouwen beschrijft, is er in de film maar weinig echt oorlogsleed te zien. De film blijkt zich geheel te focussen op traumatische effecten van de oorlog. Ze praten zelfs niet veel over hun lijden. Wat rest is 130 minuten met twee vrouwelijke hoofdrolspelers waar heel soms een klein incidentje gebeurd maar bijna nooit echt heftig. Opzienbarend ook hoe emotieloos de film verder kabbelt terwijl Iya toch net door één van haar aanvallen, het jongentje per ongeluk smoort onder haar gewicht Daarnaast veel beelden met contrasterend bloedrood en gifgroen, die meer aan schilderijen deden denken dan aan film. Het maakt de film ondraaglijk traag en hij duurde al vrij lang!. De aankleding zag er wel waar getrouw uit, ja de tijdperiode was dus best goed weergegeven. Maar Leningrad zag er wel heel eg ongeschonden uit! Nee voor mij was dit in Leningrad gesitueerde post-oorlog drama met een veel te langdurende looptijd nergens overweldigend, eerder een tergend lange zit waar regelmatig op de klok werd gekeken.

(Vraag;) “What the fuck is that?!” (antwoord;) “Happiness.”

Het is een "horror"-film van A24, dus ik ging al kijken met zeer lage horrorverwachtingen maar om nu deze langgerekte grap te zien als griezelig? Het had misschien nog iets van een thriller kunnen wezen aangezien ik het me het de hele film afvroeg en er uiteindelijk ook antwoord op kreeg; wie het schaap had geneukt! Het op de markt brengen als horrorfilm is dan ook erg misleidend want meer dan een meditatieve plattelandsdrama met een grap kwam ik niet! Tjonge wat waren het echtpaar, Maria en Ingvar toch zwijgzaam er werd aan het begin zo goed als niet gepraat! En Ja IJsland is erg mooi maar daarvoor kan je beter een natuurfilm kijken! Verder was het typische A24-formule of mumble-core. Langzaam, soms ijzig traag, met lange stiltes. Onnodige close-ups van willekeurige onbelangrijke items, auditieve smash-cuts, en het verplichte inzoomen naar bewolkte bergtoppen. Uiteraard nog een metafoortje erin (de pijn van kinderverlies) en de resterende tijd wordt besteed aan zweverigheid van vage relaties. Door de gehele film gebeurde verder een heleboel maar eigenlijk ook gewoon helemaal niets! Ja het kabbelde allemaal lekker weg! Echter opeens schrok men op en moest er nog een einde komen. Dus plotseling boom en laat de aftiteling maar rollen. Uiteindelijk laat het mij onbevredigend achter. Misschien had ik toch maar schaapjes moeten gaan tellen?