Logboek

stem geplaatst

Een post-apocalyptische wereld met slechts een klein budget. Ach ik ben gul vandaag en gek op, de ongelooflijk inventieve stop-motion wezens. Deze film bestaat om te pronken met wat Brett Pipers kan doen met stop-motion-effecten. Troma houdt ervan om films gekke titels te geven, het verkoopt denk ik beter...? Het plot; in een post-Armageddon-wereld bevindt een jonge vrouw zich in een strijd om te overleven tegen gemuteerde holbewoners en prehistorische dieren, is eigenlijk alles wat de film ook doet...rondrennen...Startend met een intro van drie minuten waarin ze een vrouw laten vertellen hoe onze hoofdrol een geile “-nimfoïde is in dinosaurus-hell”. Yup dan kan je het al raden er zijn geen dinosaurussen en vrouwelijk hoofdrol is half niet zo geil. Maar deze film heeft wel; Deze film heeft: een gigantische tandige worm, hagedismensen, een trol, een zeemonster, een moerasmonster, een draak/mutante vleermuis, een gemuteerde hond en gigantische gemuteerde waterwantsen. Dus iedereen die van stop-motion -monsters houd heeft met deze film toch genoeg om erop minst iets om van te genieten

Mooie gefilmd klein snoozefest... In de toekomst moeten we vee klonen om voedsel te produceren. Er wordt dus gezegd dat de wereld een crisis doormaakt, maar dat wordt ons niet echt getoond. Echter de technologie die veehouders gebruiken is nog niet perfect en blijft om onbekende redenen falen. Helaas is het bijna alsof de hele film niet echt weet wat hij wil zijn? Er heerst een heel relaxte sfeer over alles maar ondertussen hunker je als kijker naar wat opleving. Het acteerwerk was wel solide, visueel ook redelijk goed maar wie noemt zijn film In Vitro, handelt over het klonen van koeien en denk dat de plotwending niet zo verschrikkelijk voor de hand lag? Voor mijn gevoel was het nu één grote, mooi gefilmde lege huls.

Spaanse horroricoon Paul Naschy speelt hier voor alweer de achtste keer de lycantropische graaf Waldemar Daninsky. Die films hebben geen enkele vorm van continuïteit dus kunnen gewoon door elkaar gekeken worden. Deze keer gaat hij samen met zijn mentor professor Lacombe en zijn dochter Sylvia op expeditie naar Tibet, (Catalonië, Spanje niet de echte Himalaya) om een andere wetenschapper te vinden die op zoek ging naar de Yeti.In amper anderhalf uur komt er van alles voorbij van kannibalistische weerwolf-vrouwen, marteling, vrouwelijk naakt, weerwolf-transformatie, boosaardige plaatselijke krijgsheer perikelen, heks-bezwering en kort ook de beloofde confrontatie met een yeti. Een overvolle totale chaos. Een Video Nastie maar waar denk ik, tenminste in de versie die ik zag ook nog een deel van de seksslaaf-gedoe weg was geknipt..? De grot was super cool en de vecht-scènes geweldig amateuristisch. Best schattig en onnozel.

In de Estische mythologie, is een kratt, een wezen gevormd uit hooi of uit oude huishoudelijke artikelen die door drie druppels bloed of je ziel tot leven kan worden gebracht. Eenmaal tot leven gebracht, moest het alle taken uitvoeren die het krijg....gegarandeerd dat dit misgaat...

Voor mij was het niet de eerste keer dat ik deze wezens tegenkwam in een film, in de eveneens Estse folkhorrorfilm November (2017) kwamen namelijk ook voor! Echter deze film benaderd deze wezens op een veel minder serieuze manier. Een soort van vis-uit-water-komedie En volgens mij ook met een satirische ondertoon over politiek en maatschappijkritiek.

Mia en Kevin worden afgezet bij oma op het platteland door hun ouders want ze willen naar een retraite. Geen telefoons, geen internet en vervelende klusjes op de boerderij zijn niet een leuk vooruitzicht. Totdat ze de lokale tweeling Juuli en August ontmoeten en in de bibliotheek een boek vinden met instructies voor het bouwen van een Kratt.

Nu is het een kinderhorrorfilm dus nergens zijn er geen echte horror- of zelfs gespannen scènes, Sterker ze gingen voor meer komedie dan horror? Maar of het is de Estse humor of de grappen landen gewoon niet. Gecombineerd met een slapstick-moraliteitsverhaaltje, getoond vanuit het perspectief van kinderen. Oh en waarom volgde we eigenlijk de burgemeester van het slaperige gehucht? Hoewel het resultaat niet zo heel slecht was, laat het ook niet veel zien om van te genieten.

Tegenstrijdig...De film speelt zich af in 1854 en vertelt het verhaal van Hélène die terugkomt naar haar geboortedorp om met een nieuwe identiteit, wraak te nemen op de familie Graff. Het begon, omdat het wil aangeven dat dit het verleden speelt, in "TV"-formaat met zwart-wit fotografie. Na een tijdje komt de titel in beeld en schakelt de film over op kleur en een ander beeldverhouding die mij een nog kleiner beeld gaf. Visueel is het wel goed gedaan maar ja die beeldverhouding nekt de beleving. Daarnaast gebruikt regisseur Loïc Tanson, lange opnames en langzame zooms waardoor de film nogal langzaam gaat. Dit werkt ook niet, als je meer geïnteresseerd bent in karakterontwikkeling van de personages. Het acteerwerk is daardoor dan wel van een goede kwaliteit. Enfin..een wat langzamere opbouw is niet erg, als in de tweede helft van de film er actie of iets meer staat te gebeuren...helaas dus niet... Het dwaalt wat rond met dingen die niet echt relevant waren voor het algemene verhaal. Tja en zo zijn er ook veel tekortkomingen en zelfs "gaten", niet verklarende dingen of op zijn minst onhandige uitgewerkte dingen. Er was potentieel maar dan had het allemaal wel wat gewaagder gemogen!

Voor een kleine Zuid-Afrikaanse middelgrote budgetfilm was dit niet eens zo heel slecht! Niets nieuws qua verhaal, maar meer dankzij de setting van de film en vanwege hoe minimaal het is. Had graag wat meer nadruk gezien op de zombie-aanvallen en de effecten ervan. Nu was het toch veelal wegrennen voor de ondoden. Deze zombie-apocalyps film kent zo zijn problemen en schiet daardoor soms tekort maar voor een Zuid-Afrikaanse film over het algemeen goed gemaakt.

Het is geen goede film om.....echt alles.....Wel een mooie gotische locatie en Lara Wendel (Tenebre) als een jonge vrouw die letterlijk in de armen van haar toekomstige echtgenoot valt, maar ontdekt dat hij in een sekte zit vol kerels die rode mantels dragen. Beetje Italiaanse tv-film-achtig waardoor het geen gruwelijke uitbarsting, of bloedvergieten levert. De grootste horrordreiging komt van een mechanische spin... De rode monniken zelf, hoewel ze er geweldig uitzien, zijn lang niet zo bedreigend. De cinematografie is behoorlijk, het landhuis met zijn gangen en kerkers is gotische horrorfilm waardig. Een plezierig weg-kijker met een fatsoenlijk script waarbij je het gevoel krijg dat er iets ontbreekt...Dat de producer van de film hier Fulci's naam (mis)gebruikt werkt ook onvermijdelijk tegen de film.

Yup...dit is een meer ingetogener en sfeervoller B-film...dus komen er weer reacties met dat er bijna niets gebeurde, het zwak is omdat de volumeknop niet om werd gedraaid..enz..Oh zeker er zijn op en aan-opmerkingen aan deze film maar over het algemeen vond ik dat er ook best veel leuks was te zien. Het geïsoleerde klooster, gaf de film een ouderwets gotische horrorstijl. Het op de proef stellen van de deugdzaam en vroomheid van de nonnen van het Sint-Augustinus klooster door de komst van de demonische baby levert redelijk wat spanning op en er is een solide hoeveelheid gewelddadige confrontaties. Daartegen is het trage begin wat problematisch...De baby verschijnt vrij laat...en al die tijd richt het zich op de achtergrond van de nonnen-meisjes en de andere leden van het klooster. Terwijl het acteerwerk toch een beetje ruw was (als in niet de beste performances) Misschien dat sexy nonnen met een dik Ierse accent die om middernacht naakt ronddansen, iets in mij aanwakkeren maar vond geenszins echt slecht.

Een homoseksuele man (die toevallig ook de regisseur was) beleeft een avontuur in een roze Barbie Dreamhouse Het resultaat is een kitscherige erotische thriller met een horrorachtige twist aan het einde. (Denk aan Together (2025) maar dan zoals het bij horror hoort brutaal grafisch) De kots is neongroen, er is een kamer met paarse ballonnen, er zijn scenes in blauw, rood, geel en natuurlijk roze. Er is een varken dat door het appartement rent en alleen in het Turks wordt aangesproken (????) Voor een homo-erotische alternatieve realiteit zijn er trouwens ook best veel erotische beelden met een vrouw te zien. De regisseur Gem Deger speelt zelf buitenbeentje Demir maar eerlijk gezegd is het niet de meest talentvolle acteur...al kan ook zijn stemmetje daar een rol in meespelen. Hoe dan ook, het grootste deel van de speelduur is wel een enigszins rare, lieve homoseksuele fantasiefilm.

Regisseur Yurijan Retriever is blijkbaar een populaire komiek in Japan en met deze film maakt ze haar regiedebuut. Een nieuwkomer maar direct een interessante en vermakelijke! Mag Mag is een spookvrouw met lang haar in een vieze roze jurk.Ze is geïnteresseerd in mannelijke slachtoffers en verzamelt hun ogen....Echter is dat enkel de basis van de film. Het heeft dus die bekende J-Horror-sfeer en -looks, schakelt dan net zo makkelijk over op behoorlijk chique en kunstzinnig. Had een paar echt humoristisch situaties. Gaat een totaal andere richting uit, en is dan plots weer super raar zoals alleen Japanse films dat kunnen zijn. De film wordt ook verteld vanuit het perspectief van verschillende personages. Het maakt dat de film chaotisch en niet zo coherent aanvoelt. Heb absoluut genoten van hoe je het niet weet waar het heen gaat. Dit was echt leuk en goed!