In Vitro (2024)

Dolly het schaap was in 1996 de eerste kloon van een volwassen zoogdier. Een bijzondere gebeurtenis. In de film In Vitro is het klonen van zoogdieren niet meer bijzonder. Gekloon is in de wereld van de sciencefictionfilms een dankbaar onderwerp om de onvoorziene gevaren van het kopiëren van een levend wezen aan de orde te stellen. Vaak gebeurt dat in sciencefictionfilms van de actierijke soort. Neem films als The Island (2005) of Replicas (2018). In Vitro bespeelt hetzelfde thema maar doet het rustiger.

Het begint al vrij ongehaast als we het echtpaar Jack en Layla vergezellen bij hun alledaagse werkzaamheden op de veeboerderij. Wel hangt er meteen een onbehaaglijke sfeer in de film. Zo’n sfeer die aangeeft dat er iets niet in de haak is. De sfeer is het sterke punt van de film. De handeling is dat minder. Pas in de loop van de film neemt de activiteit toe en wordt het onbehagen met plastischer gebeurtenissen geïllustreerd. Verwacht daar overigens niet veel heisa van. Hoewel de opwinding iets toeneemt, blijft de film ook dan vooral een ongehaaste indruk maken.

Eigenlijk is In Vitro veel meer een relatiedrama dan een spannende scifi-thriller. In Vitro focust met name op de relatie van Jack en Layla. Dat die relatie onder druk staat is duidelijk. Daarvoor zijn woorden overbodig. De lichaamstaal zegt voldoende. Een sprekende scène is een scène waarin het echtpaar in bed ligt en de fysieke afstand miniem is maar de geestelijke afstand tussen beiden voelbaar groot is. Het zijn dergelijke rustige scènes die de boventoon voeren. De film is in de eerste plaats een karakterstudie die wordt gedragen door twee goede acteurs die erin slagen het menselijke aspect boven het scifi aspect te tillen.

De film barst dus niet van de actie en is niet erg spannend. Audiovisueel is de film echter prima verzorgt. Kille, wijdse beelden en een onheilspellend sounddesign wekken in de aardse setting van de handeling vervreemding en verontrusting op. Het ene moment bevindt de film zich in de nuchterheid van het aardse bestaan. Op het andere moment drijft de film juist weg van de alledaagsheid van het bestaan van Jack en Layla. Geslaagde sfeervolle manoeuvres, wat mij betreft,

In Vitro dus. Verwacht geen horror. Geen thriller. Verwacht een actiearm drama dat zich tegen een scifi achtergrond bezighoudt met een uit elkaar gegroeid stel. Verwacht een film die vooral vanwege de sfeer opvalt en niet vanwege de actie. Verwacht rust en traagheid. Met die verwachtingen zal de teleurstelling minder groot zijn of zelfs afwezig blijven. For the record: Ik was lichtelijk teleurgesteld.