Dragnet (1951-1959)

Dragnet seizoen 1 Deze moeder aller copseries liep op NBC van 1951 tot 1959. Het was de creatie van Jack Webb die produceerde, regisseerde en ook de hoofdrol van Sgt. Joe Friday op zich nam. De uitdaging die aan Webb gesteld werd, en die hij aannam, was de creatie van een politieserie die eer deed aan de realiteit waarmee de gemiddelde cop te maken had. Men richtte zich dus niet op geromantiseerde criminaliteit maar nam waargebeurde feiten van afgelopen decennia als uitgangspunt (wat ook op het eind van elke aflevering nog eens in de verf wordt gezet). Dat levert een mozaïek aan criminele activiteiten in L.A. op. Daarbij heeft men veel aandacht besteed aan een waarheidsgetrouwe weergave van de kantoren van de toenmalige L.A.P.D., tot interieurs en deurklinken toe (als je de historici mag geloven). Typerend aan deze serie is het feit dat het programma start als de misdaad achter de rug is. De kijker staat zij aan zij met Sgt. Friday en zijn kompaan en neemt als het ware deel aan het politiewerk. Jack Webb is als hoofdcop in elke scene aanwezig. Wat er buiten hem om gebeurt, weet je als kijker niet. Het is eraan te zien dat de tv-serie een verlenging is van de oorspronkelijke succesvolle radioserie die Dragnet was. De eerste seizoenen werden de radio scenario's verfilmd. Dat verklaart de bijzondere nadruk op de dialogen. In heel wat afleveringen is de actie tot een minimum beperkt en draait het allemaal rond de psychologie tussen de cops en de verdachte. De spanning wordt dus voornamelijk verzorgd door de psychologie, in tegenstelling tot de visuele en actiegerichte inbreng die naderhand normaal zou zijn voor een politieserie. De serie werd aan hoog tempo gedraaid, tijd om te repeteren was er bijvoorbeeld niet. Maar het is gemaakt door professionals en daardoor toch zeer bekijkbaar. Ook voor de kijker van vandaag als die openstaat voor iets uit een ander tijdperk. Het is vooral jammer dat de beeldkwaliteit van circulerende episodes matig tot zeer matig is. En dat meer dan 2/3e van de afleveringen niet meer beschikbaar is. Geen mens was er in die tijd mee bezig dat latere generaties geïnteresseerd zouden kunnen zijn om het programma opnieuw te bekijken. Het was gemaakt voor het hier en het nu en conservatie was van geen belang. Een lot dat ook nog andere series uit die tijd beschoren is helaas. Maar wat rest - een zeventigtal afleveringen - geeft een prima beeld van een gedreven serie. Waarin af en toe een licht streepje humor zat die balans bracht t.o.v. het ernstige politiewerk. Naar sfeer en cinematografie toe is de serie zeker een verlengde van de op dat moment dominerende film noir. De opening credits leggen een focus op (beelden van het urbane) L.A. met daaronder de redelijk fatalistische commentaar van voice over Jack Webb. Het spel van licht en schaduw is bij momenten aanwezig en regelmatig zijn er ook wel wat meer bijzonder shots te vangen naast de vele typische dialoogscenes. Het muziekmotief van Walter Schumann had ook zijn aandeel in de bij momenten fatalistische sfeer waarin de misdaad uiteindelijk altijd aan het kortste eind trekt. Het is toch ook vooral een serie met een documentair karakter. Meer dan in andere series uit die tijd wordt getoond hoe de politie haar opzoekingen verricht en tot conclusies komt. Het geeft dus een interessant tijdsbeeld. Het valt te hopen dat de serie op een dag een degelijke release krijgt met alle afleveringen. Maar te vrezen valt dat die kans klein tot onbestaande is. Ook wel ironisch voor een serie met deze naam.