ad
  • 139.840 films
  • 6.657 series
  • 20.205 seizoenen
  • 434.585 acteurs
  • 281.513 gebruikers
  • 8.107.147 stemmen
Avatar
 
banner banner

Masters of Horror (2005-2007)

Horror | 2 seizoenen
2 seizoenen
3,04 24 stemmen + Mijn stem

Status: Beëindigd

Genre: Horror

Oorsprong: Canada / Verenigde Staten / Japan

Ontwikkeld door: Stuart Gordon

IMDb beoordeling: 7,5 (11.463)

Oorspronkelijke taal: Engels

Release datum: 28 oktober 2005

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • Google Play Niet beschikbaar op Ziggo

Over Masters of Horror

De serie bestaat uit 26 verschillende horrorverhalen van erkende regisseurs uit de horrorwereld zonder een centraal thema of karakters.

Externe links

Video's en trailers

Alle Media

Meningen over Masters of Horror

Let op: Onderstaande reviews en/of comments zijn slechts een willekeurige greep van het totaal. Wanneer je een review wilt schrijven of een comment wil plaatsen kan dat op een seizoenspagina.

avatar van Donkerwoud

Donkerwoud

  • 865 berichten
  • 463 stemmen
maandag 24 april 2017
Masters of Horror seizoen 2 Family 3.0*
Oerdegelijke horrorkomedie. Vooral genietbaar om hoe George Wendt zijn sympathieke psychopaat neerzet. Eerder een hele sneue meneer op zoek naar liefde en genegenheid dan een echte engerd. Je zou bijna medelijden krijgen dat hij 'zichzelf' continu pijnigt met verwijten en beschuldigingen. Wel jammer dat zijn gekte niet helemaal consequent is. Dan ziet/hoort hij dingen die er niet zijn, maar hij weet zichzelf steeds te herpakken op de momenten dat het de filmmakers uitkomt. Daarnaast had het beperkte gegeven (buurman is een seriemoordenaar) best een stuk korter gekund. Nu gaat het een tikkeltje slepen op de momenten dat hij geen contact heeft met zijn nieuwe buren.

Pelts 3.0*
Net als John Carpenter met 'Cigarette Burns' komt Dario Argento verrassend goed tot zijn recht in de fan service die 'Masters of Horror' biedt. Het heeft de opvallende kleurtinten in de decors en het synthesizer gejengel op de soundtrack, zoals in zijn vroegere giallo klassiekers. Eigenlijk hadden ze een Italiaanse cast moeten nasynchroniseren om een nog sterker retro-effect te krijgen. Hier zit de foutheid 'm in een groezelig B-plot vol gore over een gesjeesde man van middelbare leeftijd (Meat Loaf) die een stripster probeert om te kopen met een bontjas. Het is de aanzet tot zwoele verleiding en weerzinwekkend sadomasochisme. Argento is een een meester in het maken van 'seedy pulp' zonder een logisch plot of zonder beklijvende acteerprestaties, maar door zijn opvallende signatuur als cineast krijgt de slechtheid ervan een nachtmerrieachtige kwaliteit. De touch voor dit type cinema is hij in deze laatste fase van zijn leven/carrière kwijtgeraakt. Hier zien we echter nog even een glimp van wat de man ooit iconisch maakte.

The Screwfly Solution 3.5*
Onverwacht goed. 'The Screwfly Solution' (2006) is gebaseerd op een kort verhaal met dezelfde titel (1977) van de feministe Alice Sheldon. Regisseur Joe Dante maakt er een beduidend originelere film van dan veel van zijn MoH-collega's. De vrouwelijke personages zijn geen interdimensionele heksen of exotische hertenmonsters. En vrouwenlichamen worden niet alleen ingezet als visueel appetijtelijk vlees dat kunstig vernederd, mishandeld, aangerand en/of misbruikt mag worden. Voor de verandering eens geen puberale vrouwenhaat, integendeel: mysogenie is het onderwerp.

Net zoals bij de andere delen, zie je dat de regisseur tijd noch geld had om zijn wilde ideeën op het scherm te krijgen. Te beginnen met een overkill aan verschillende perspectieven in een film van nog geen uur. Daarnaast laat ook het acteerwerk ernstig te wensen over. En toch ben ik bereid de overduidelijke minpunten met mildheid te bezien, want het is een moedig project; enorm rijk aan interessante ideeën, en dat in een reeks waarin de meeste generatiegenoten zwichten voor gemakzuchtige fan service. Zonde dat Dante dit complexe project niet volwaardig heeft uit kunnen werken: als speelfilm met een passende speelduur en met betere speciale effecten.

Right to Die 3.0*
Een ouderwets spookverhaal met donkere ruimtes en de voelbare aanwezigheid van een bovennatuurlijke entiteit. Martin Donovan is oké als de huisman die zwaar gestraft wordt als hij zijn vrouw zwaar gewond achterlaat bij een auto-ongeluk. Zij is zwaar verminkt en op sterven na dood, terwijl hij de keuze moet nemen of hij haar leven beëindigt. Of is hier toch meer aan de hand? Voor een film met zo'n voorspelbaar uitgangspunt heeft het lekker veel twists en turns en een paar ongegeneerd ranzige scenes.

The Black Cat 3.0*
Jeffrey Combs zet een hele leuke Edgar Allan Poe neer: een zuipende rotzak die zijn poëzie hoger heeft staan dan zijn begeerlijke jonge vrouw. Onbegrijpelijk, want Elyse Levesque is beeldschoon. Het budget is aardig besteed aan een fijne gotische set en enkele lekker bloederige scenes. Echt eng of spannend wil het niet worden, maar omdat de nadruk meer op het drama ligt dan op het griezelen, geeft dat helemaal niet.
avatar van Donkerwoud

Donkerwoud

  • 865 berichten
  • 463 stemmen
maandag 2 januari 2017
Masters of Horror seizoen 1 3* Incident On and Off a Mountain Road

Een niet onappetijtelijke Bree Turner zet een sterke 'the final girl' neer die ten strijde trekt tegen een demonische seriemoordenaar.Twee verhaallijnen (herinneringen aan haar vriendje en het overleven in het huis van de killer) komen passend bij elkaar aan het einde. Deze aflevering van 'Masters of Horror' is niet eens heel bijzonder, maar de de feminiene girlpower van het vrouwelijke hoofdpersonage is een alleraardigste variatie binnen het genre van de slasher-film. Erg bevredigend dat zij vanaf het begin al een waardige partij is tegenover de bovennatuurlijke 'Moonface' met zijn gruwelijke verzameldrift.

2.5* Homecoming

Tikkeltje gedateerd, deze politieke satire over oorlogsveteranen die terugkeren als zombies om hun democratische stem op te eisen. Niet echt grappig. Niet echt eng. Origineel is het wel, maar op zich heb je daar weinig aan als het niet vermaakt. 'The Screwfly Solution' (2006) van Joe Dante was een stuk scherper. Die had tenminste nog een veelheid aan ideeën om je steeds op het verkeerde been te zetten, terwijl deze eerste bijdrage weinig doet met het minimale uitgangspunt.

2.5* Deer Woman

Brian Benben is leuk als de uitgerangeerde cop van middelbare leeftijd en Cinthia Moura is amusant als het zwijgzame hertenmonster. Op zich had hier dus best een sterke 'creature feature' ingezeten, maar er wordt te veel tijd verspild aan niet grappige gesprekken op het politiekantoor en bij de lijkschouwer. Het gevolg is een sfeerloos gebeuren dat spannend noch eng wil worden, omdat het veel tijd kwijt is aan randzaken terwijl het monster in kwestie nergens dreiging oproept. Het uitgangspunt van een indianenmythe die tot leven komt in hedendaags Amerika- waar zelfs de indianen niet meer geloven in die onzin- had een veel grappigere film op kunnen leveren dan er is uitgehaald.

3* John Carpenter's Cigarette Burns

Deze televisieproductie geeft John Carpenter de creatieve vrijheid die hem de laatste jaren lijkt te worden ontzegd in zijn nieuwe studioproducties. Terug naar de spielerei met andere dimensies met andere wezens die onze realiteit beïnvloeden. Vlak voor deze film zag ik het soortgelijke 'In the Mouth of Madness' (1994) en dan wordt het zichtbaar dat Carpenter hier minder budget tot zijn beschikking had. Voor het grootste gedeelte bestaat Cigarette Burns namelijk uit slecht acterende mensen die het plot voortstuwen met plot exposition. Pas op het einde trekt Carpenter zijn sadistische trukendoos helemaal open om ons te geven waar we al die tijd naar hebben gesmacht. Het is een smakelijke climax, maar het gevoel blijft dat de iconische regisseur te weinig middelen had om zijn vroegere hoogtepunten te evenaren.

2* H.P. Lovecraft's Dreams in the Witch-House

Regisseur Stuart Gordon kwam in 'Masters of Horror:The Black Cat' beter weg met de gotische horrorsfeer. Deze vertelling blijft trouw aan de stijl en sfeer van H.P. Lovecraft, maar door de jaren '80 effectjes en de cartooneske slechteriken wordt het onbedoeld lachwekkend. Ezra Godden is ook niet het acteertalent dat Jeffrey Combs was in TBC, waardoor de psychologische terreur beperkt blijft tot een hoofdfiguur die sporadisch verschrikt kijkt. Het helpt niet mee dat de beste man een jaar of vijftien te oud is om geloofwaardig de rol te kunnen spelen van een armlastige student. Zijn vrouwelijke tegenspeelster heeft als enige memorabele kenmerk dat zij, in een volstrekt overbodige naaktscène, getoond wordt met een grotere boezem dan verwacht. Dat absurde beeld past wel bij deze middelmatige bedoening.

3* Jenifer

Mannen die vrouwen redden in films. Ze blijven het doen, maar het lost nooit iets op. Giallo-legende Dario Argento doet een ranzig filmje vol vrouwen hatende mannen en een monsterlijke vrouw die haar aanbidders gruwelijk naar de afgrond leidt. Net als in het latere MoH-deel 'Pelts' (2006) heeft het de groezelige, unheimische sfeer waar Argento zijn B-films mee kruidt. Vrij bizarre seksuele fetisj: een vrouw met een misvormd hoofd en het lichaam van een pornoster. Zo absurd dat het grappig wordt.

3* The Fair Haired Child

Ik wilde aanvankelijk alleen de 'Masters of Horror' bijdrages van John Carpenter, Takashi Miike en Dario Argento zien, maar het niveau is dusdanig consequent dat ik door blijf kijken. Deze korte film wordt wat naar beneden gehaald door het houterige en cheesy acteerwerrk. Vooral de flashbacks van de ouders zijn lachwekkend slecht. Toch is de bovennatuurlijke entiteit in het verhaal buitengewoon gaaf vorm gegeven met zijn schokkerige, onnatuurlijke bewegingen. Een zeldzaam geval van CGI die bijdraagt aan het unheimische en er geen afbreuk aan doet. Alleen jammer dat het beperkt blijft tot één toffe scène waarin hij/het lang in beeld komt en één korte scéne die indruk maakt. En ik ga nog wel even door met deze korte films. De volgende is Pelts van Dario Argento...!

2* Sick Girl

Een lesbische horrorkomedie met insecten. De soort film waarin iedereen praat alsof hij/zij een serieus spraakgebrek heeft. Voor een film van nog geen uur neemt het erg lang zijn tijd om op gang te komen, maar op zich is het wel schattig om de twee jonge vrouwen in de eerste fase van hun prille relatie te zien. Iets te weinig gore. Al is het slotstuk - een hommage aan The Fly- wel de moeite van het wachten waard.

2* Pick Me Up

Twee psychopaten, één doelwit. Een 'torture porn' die vooral uitblinkt in slecht acteerwerk en een middelmatig script. Niet grappig. Niet spannend. Niet origineel. Alleen het westerndeuntje op de soundtrack en de imposante hoed van één van de slechteriken spreken tot de verbeelding, maar cultregisseur Larry Cohen geeft zijn publiek verder echt te weinig. Oké, alleen het einde is wel een hilarische afsluiter.

2.5* Imprint

Miike vliegt hier toch een beetje mee uit de bocht. Niet alleen omdat de Amerikaanse hoofdrolspeler (Billy Drago) tussen de in steenkolenengels wauwelende Japanse acteurs alsnog het meest onverstaanbaar blijkt. Heeft hij op acteerschool gezeten met de beruchte Tommy Wiseau!? De Japanse regisseur is zelf óók niet op zijn best met een extreem vrouwonvriendelijke versie van het Rashomon effect: een onbetrouwbare verteller kleurt de werkelijkheid steeds net iets anders in. In handen van deze moderne verteller is de uitkomst eerder onzinnig dan dat het een prettige verwarring oproept. En toch is het ergens jammer dat de productie uiteindelijk faalt, want de setting van een hels bordeel is sfeervol gevonden en er zitten enkele onderhoudende horrorscénes in. Het is leuk gevonden om Amerikaanse kijkers te confronteren met een geperverteerd oriëntalisme waarmee vooroordelen en seksuele fantasieën op de hak worden genomen.