Over Hans Albers
Hans Albers werd als jongste, uit een gezin met zes kinderen, geboren op 22 september 1891 te Hamburg. Na het stiekem volgen van acteerlessen, zette hij in de jaren 1912/1913 zijn eerste, voorzichtige schreden op het toneel. Tijdens de Eerste Wereldoorlog raakte hij, als soldaat aan het westelijke front, zwaargewond aan een been. Amputatie dreigde, maar Albers wist dit naar eigen zeggen te voorkomen. Vanaf 1917 woonde Albers in Berlijn, waar hij te zien was in komische operettes en kluchten, waarbij zijn talenten als zanger en acrobaat zeer van pas kwamen. Na meer dan honderd kleine rollen in zwijgende films, speelde hij een rol in de allereerste Duitse geluidsfilm Die Nacht Gehört Uns uit 1929, gevolgd in 1930 met een bijrol in de beroemde klassieker Der Blaue Engel met Marlene Dietrich. In hetzelfde jaar brak hij pas echt door als filmacteur met Hans In Allen Gassen van Carl Froelich. Gevolgd door filmsuccessen als Bomben auf Monte Carlo (1931) en F.P.1 Antwortet Nicht (1932). In 1935 moest hij onder druk tijdelijk afscheid nemen van zijn joodse vriendin Hansi Burg, die hij in 1920 leerde kennen. In 1939 week zij uit naar London en keerde pas in 1946 terug naar Duitsland en haar geliefde Hans. Ze zouden tot zijn dood ongehuwd samen blijven. Albers bleef in deze duistere periode succesfilms maken zoals Der Mann, der Sherlock Holmes War (1937), Wasser für Canitoga (1939) en Münchausen (1943), een groots opgezette kleurenproductie om het 25-jarig bestaan van de UFA-studio's te vieren. Vanaf 1935 tot de ondergang van het naziregime trad Albers niet meer op in theaters, dit om zo min mogelijk in contact te komen met nazikopstukken. Hij bedankte zelfs om een prijs te ontvangen uit handen van Joseph Goebbels. Zijn eerste film na de Tweede Wereldoorlog, tevens de eerste na-oorlogse filmpremière in Duitsland, was ...Und Über Uns der Himmel (1947). "Blonde Hans", zoals hij liefkozend in Duitsland genoemd werd, bleef succesvol als acteur en zanger in populaire films als Auf der Reeperbahn Nachts um Halb Eins (1954) en Das Herz van St. Pauli (1957). Ondanks problemen met alcohol bleef hij werken. Kein Engel Ist So Rein, uitgebracht in 1960 was zijn laatste filmoptreden. Ironisch genoeg luidde zijn laatste zin in deze film als volgt: "Das ist das Ende". Begin 1960 viel hij tijdens een voorstelling in Wenen, tijdens de uitvoering van de productie Katherine Knie, hard op het podium, waarbij hij zware innerlijke verwondingen opliep. Dit kwam hij niet meer te boven. Vijf maanden later, op 24 juli 1960, overleed hij op 68-jarige leeftijd in een sanatorium. Zijn urn werd bijgezet in een graf op de begraafplaats Ohlsdorf in zijn geliefde Hamburg.
Hans Albers
