Leeftijd, opleiding en filmwaardering

Helemaal mee eens. Hoe ga je het anders ook doen met jeugdfilms? Maximale leeftijdgrens? Die films maar weer van de site halen? Want kun je als volwassene dáár dan wel eerlijk over oordelen?

Ik heb sommige kinder- en jeugdfilms uit mijn jeugd hoog gewaardeerd, maar dat is puur op basis van jeugdsentiment. Als ik die films nu als volwassene weer zou zien vind ik er vaak geen bal aan, denk ik! En als ik ook gedwongen zou worden om vehikels als 'Kabouter Plop en zijn zoveelste niets-avontuur' te moeten zien, dan zou ik daar waarschijnlijk niet meer als 0,5* voor over hebben. Gelukkig is het dan voor 0 - 10 jarigen hier nog mogelijk om dat cijfer recht te trekken, want die vinden die film wèl leuk en uit jeugdsentiment wellicht later als volwassene ook nog!

En andersom (met klassiekers) werkt het natuurlijk nèt zo!

Ow, oops. Sorry, ik dacht het te begrijpen.

JDSsmetje schreef:

(quote)

Als ik ze niet begrijp ga ik eerst en vooral zorgen dat ik dat wel doe... En wanneer ik ze dan nog niet begrijp, ga ik ze zeker niet automatisch als slecht bestempelen.

Het aantal 10-jarigen dat films als Requiem for a dream bvb appreciëren zal toch enorm klein zijn.

Andersom stel ik mij ook de vraag of je kinderfilms laag kan scoren als volwassene. Ik heb totaal geen feeling met de Kabouter Plopfilms, Twilight-saga of Pokémon. Maar die hebben duidelijk hun publiek. Al scoor ik die evengoed laag, omdat ik die persoonlijk slecht vind. Al is dat niet helemaal te wijten aan de film, maar wel omdat ik niet het doelpubliek ben.

Klopt.

Juist. Je kunt je afvragen of de leeftijdscategorie 10 - 25 het doelpubliek is voor werken van Bergman, Antonioni, Tarkovsky etc. Waarom zou het dan zo'n zonde zijn als ze deze films dan eventueel laag waarderen, mochten ze dit soort films zien (of moeten zien op school o.i.d.)?

Het is inderdaad langs twee kanten. Ik denk dat het aantal tieners met een collectie Chopin of Tolstoj ook op één hand te tellen is.

In principe maakt het niet uit op welke leeftijd je een film ziet en hoe je hem waardeert, als je maar kwetsbaar durft op te stellen, d.w.z: als je maar argumenten geeft waarmee je je eigen oordeel onderbouwt. bv: "Ik vond hem saai dus slecht" is voor mij een fatsoenlijke mening, daar kun je verder mee. Als je jong bent is je mening meestal nog niet zo doordacht want gevoelens zijn nog niet uitgekristalliseerd. Uitzonderingen daargelaten. Maar elke onderbouwde mening is interessant, al ben je er niet mee eens.

Een meneer heeft over dit onderwerp een studie geaad: Michael Parsons en zijn 5 stadia van kunst/misschien ook film bekijken.

Je beoordeelt een film op grond van jouw referentiekader. Je referentiekader bestaat uit het totaal van al jouw ervaringen, levenslessen, parate kennis, empatisch vermogen, psychische gesteldheid en jouw gemoed.

Je referentiekader is dus continu aan veranderingen onderhevig. Want al die aspecten die ik heb genoemd zijn variabele parameters die qua waarden fluctueren.

Ik heb ooit een VBO opleiding afgerond, met een administratief profiel. Die opleiding is vergelijkbaar met de Kaderberoepsgerichte leerweg op het VMBO. Hierna heb ik een MBO 2 opleiding in de administratie afgerond, waarna ik een tijd heb gewerkt. Daarna heb ik een MBO 4 opleiding gevolgd, die heb ik afgerond en ben toen doorgestroomd naar lerarenonderwijs op het HBO. Wanneer ik deze opleiding heb voltooid ga ik misschien zelfs nog een master studie volgen aan de universiteit.

Je kunt dus stellen dat ik zeker aan de weg heb getimmerd. Ik heb na al die jaren zoveel meer geleerd, ik heb zoveel meer ervaren. Daarnaast heb ik ook een niet al te soepele jeugd achter de rug. Ik heb moeten vechten met m'n geaardheid. Na al die obstakels ben ik wie ik nu ben en dat is een betere uitvoering dan die van 5 jaar terug.

Ik merk nu ook dat ik films anders beoordeel, dat ik meer zoek naar inhoud. De mogelijke intenties van de regisseur. Maar natuurlijk begrijp ik een drama nu veel beter dan 10 jaar geleden. Want 10 jaar geleden was ik een snotneus van 19 die vooral aan feesten en zuipen dacht. Dat is nu wel veranderd...

Hoe ouder je wordt, hoe meer je gaat nadenken, hoe meer gewicht je in de schaal te leggen hebt. Hoe beter je keuzes gaat afwegen en hoe genuanceerder je uiteindelijk zult zijn.

Wijsheid komt met de jaren.... (en ik ben al zover! )

Met alle respect maar bestaat zo'n studie?

En zo ja, kun je dan een redelijk belegde boterham verdienen of wordt het elke dag muf Aldi-brood en jam?

Ik weet niet echt of je leeftijd nou heel veel scheelt, maar ik weet wel dat het bij mij toch wel het geval is. Ik ben nu nog jong (21), maar sommige films die ik een paar jaar terug leuk vond, kan ik nu niet meer aanzien. Toen ik 16 was, vond ik bijvoorbeeld alle delen van American Pie helemaal geweldig! Nu kan ik de meeste delen niet eens meer uitzitten.

Natuurlijk is het zo dat leeftijd heel belangrijk is voor het waarderen van films (en alle andere vormen van kunst)..

Net zoals je in de puberteit zoekt naar wie je bent, zoek je ook naar wat je mooi en goed vindt. Jarenlang breng je door met het uitproberen van allerlei soorten film voordat je echt hetgeen vindt wat jou persoonlijk het meest aanspreekt.

Bijna alle pubers ontkennen natuurlijk dat hun smaak nog niet helemaal ontwikkeld is (vaak door de moeilijkste en meest pretentieuze kunstfilms in hun top 10 te zetten ). En daar is natuurlijk helemaal niks mis mee, heb ik zelf ook lang gedaan. Misschien doe ik het soms onbewust nog wel een beetje .

Klaar zijn voor bepaalde films,hangt sterk af van persoon tot persoon,en niet van leeftijd.

Dat is net zo met gelijk welke andere "expressie" (en hiermee bedoel ik zowel gedrag,emotie en expressie als in kunstvormen)

Ik denk dat jonge mensen meer moeite hebben met het beoordelen van films en dan vooral het verantwoorden van hun beoordeling dan met het bekijken en snappen van het verhaal zelf.

Natuurlijk is het raadzaam bepaalde films op latere leeftijd opnieuw te bekijken,omdat bepaalde nadrukken,expressies en humor op bepaalde leeftijd gewoon nog niet doordringt,vaak wegens het ontbreken van de ervaringen.

Ikzelf had misschien enkele films beter niet gezien,beter dat ene boek niet gelezen,maar vaak lag het voor me en zijn ik er geen nee tegen,maar ik ben ergens wel bewust dat ik een beetje voorloop op mijn huidige leeftijdscategorie,en vaak bots ik met mensen die zich blindstaren op leeftijd,omdat het voor mijn helemaal geen criteria is.

Zozo,dat was mijn zegje dan.

Ik wil iedereen die aan dit topic heeft meegedaan bedanken. Ik heb net de (soms geladen) discussies met plezier herlezen.

Ik speel met de gedachte om jullie te vragen naar één film waarvan je je waardering significant naar boven hebt aangepast met een passievolle toelichting. De gedachte hierachter is om mij (andere topic lezers) aan te zetten om een film te gaan (her)zien / herwaarderen.

Heeft deels wel met leeftijd te maken. Ik treed goongumpa bij dat jongeren bezig zijn met zoeken naar mooi en lelijk in de filmwereld (en evengoed in andere kunstvormen). Maar zoals dat ook met de puberteit in z'n geheel is, is de ene al wat snelle rijp dan de andere. Zo zullen sommige tieners sneller open staan en interesse hebben in een breder gamma van films dan anderen. Ik keek als tiener niet naar films als Requiem for a dream, Memento, Akira of Citizen Kane.

Het is wel zo dat jongeren volgens mij vandaag de dag sneller met film (of evengoed muziek) vertrouwd zullen zijn door de bereikbaarheid van dergelijke media.

Er zijn ook grote verschillen tussen man en vrouw, en niet zo zeer in leeftijd.

Al zijn in alle categorieën wel uitzonderingen te vinden.

Ik herbekijk regelmatig films (al kijk ik natuurlijk veel meer nieuwe films) omdat er films zijn die met het ouder worden anders zal bekijken. En niet alleen met het ouder worden, maar ook omdat ik de laatste jaren meer films heb gekeken en een ander beeld heb ondertussen. Voorbeeldje is dat ik zo'n 5-6 jaar geleden Magnificent Seven nog in mijn top 10 had staan. Maar ik had toen Seven Samurai nog niet gezien, of andere westerns als C'era una volta il west, High Noon en Butch Cassidy and The Sundance Kid.

Interessant topic natuurlijk, voor mij als een van de (irritante?) pubers op de site, die ik wat meer in de gaten ga houden. Wat opviel was het leuke (en treffende) bericht van goongumpa:

Wat voor mij vaak het probleem is is niet dat ik pretendeer volgroeid te zijn in mijn smaak, maar dat de smaak op deze leeftijd als waardeloos wordt gezien. Daar zit nogal een groot verschil tussen denk ik. En even een andere vraag, als de wat 'oudere' user berichten leest, hou je dan ook meteen rekening met de leeftijd van de persoon, irriteren jonge users expliciet? Ben benieuwd...

Bij mij is mijn smaak t.o.v. de pubertijd wel heel erg veranderd, maar ik denk dat het verder niet zozeer met leeftijd te maken heeft. Als ik bijvoorbeeld kijk naar wat mijn ouders 'goede' films vinden en hoe die hier op MM gewaardeerd worden dan is hun smaak ook niet goed. Terwijl die toch al redelijk op leeftijd zijn. Mijn moeder houdt van Nederlandse films zoals: Ellis in Glamourland (jaja, echtwaar), maar Phileine zegt Sorry daar moet ze dan weer niets van hebben.

Mijn vader vindt bijvoorbeeld dat animatiefilms kinderfilms zijn. Ik bedoel dan ook echt alle soort animatiefilms. Van Disney tot Anime en zelfs South Park is volgens hem voor de kleintjes onder ons.

Ik ben dus van mening dat het niet alleen met leeftijd te maken heeft. Mijn ouders hebben ook allebei goede opleidingen en een eigen zaak, dus met opleiding heeft het denk ik ook niets te maken. Ik denk meer dat het met kijkervaring te maken heeft.

Als ik even naar mezelf kijk: Tot voor kort moest ik niets hebben van zwart/wit, niets hebben van buitenlandse films en de films moesten echt niet ouder zijn dan 1990, want dan keek ik ze niet. Die mening heb ik in de afgelopen maanden erg bijgesteld. Het is denk ik ook vooral het idee wat je bij bepaalde films hebt. 12 angry men leek me 'oudbollig', van Schindler's list snapte ik het absoluut niet waarom ze een 'nieuwe' film zwart-wit maakte, buitenlandse films leken me 'saai'. Pas als je er eentje gezien hebt kan je pas echt je mening klaar hebben en ik denk dat veel 'pubers' zich niet wagen aan zulk soort werkjes. Ik deed dat in ieder geval niet in mijn pubertijd.

Na het kijken van films als 12 angry men, Schindler's List, Franse horror (vandaag bijvoorbeeld nog à l'intérieur, etc is mijn mening t.o.v. veel films compleet veranderd. Je kan denk ik naarmate je meerdere films gekeken hebt sommige dingen ook beter waarderen.

Daarom denk ik dus dat het meer met vooroordelen over de films te maken heeft (en natuurlijk met kijkervaring) dan met leeftijd. Maar wat ik wel denk ik dat de jonkies onder ons nog wat meer vooroordelen hebben als de ouderen en daarom misschien ook films anders bekijken en waarderen.

Verder is het ook nog eens een kwestie van smaak.

Ik kijk vaak naar een top tien lijst van een forumlid bij het maken van een keuze om een film te gaan zien. Ik kijk wel naar de leeftijd maar meer uit interesse als blijkt dat er smaak overeenkomsten zijn / of juist niet.

Hetzelfde doe ik bij een film die ik heb gezien. Dan kijk ik naar de toplijsten van forumleden die eens of helemaal niet eens zijn met mijn ervaring / beleving. Dan krijg je weer allerlei inspirerende filmtitels te zien om te gaan bekijken.

Ben ik het mee eens, maar ik denk wel dat je smaak gevormd wordt tussen je 14e en 27e. Daarna ga je m enkel meer fijn slijpen. Maar ik hou nog steeds van dezelfde soort elementen, horror, zwarte humor, geweld, beweging, muzikaliteit. Verder heeft het ook heel erg met stemming te maken wat je goed vind.

Dat is bij mij altijd heel erg het geval. Mijn favoriete genre's zijn horrors, speelfilms en drama's, maar het kan wel eens voorkomen dat ik denk: 'Neh, ik wil nu eens een keertje een komedie gaan kijken!' Het kan dan zelfs zo zijn dat ik die komedie een hoog cijfer geef en als ik hem dan herkijk denk: 'huh? waarom heb ik destijds zo'n hoog cijfer gegeven?'

Bij Inception (2010):

Ik had het inderdaad over een opleidings niveau, maar doel uiteraard op een zekere vorm van intellect, dat hoeft inderdaad niet altijd gelijk te zijn maar dat is mijn punt natuurlijk niet. Mijn punt is, zoals Nolan ook zelf in dat interview zegt, dat als je een commercieel succes wilt boeken, je film ook te begrijpen moet zijn voor het wat minder snuggere publiek. De helft van de mensen heeft een IQ < 100 dus wil je een commercieel succes boeken, dan moet je film ook enigzins voor die groep te begrijpen zijn.

Aha. Daar ben ik het wel mee eens. Maar de suggestie dat daarmee het "slimmere" publiek achterblijft vind ik nog steeds ongegrond, aangezien dit publiek - en juist Nolan houdt daar ook rekening mee - andere waarde (zou kunnen) ontdekken in Inception.

Het is gericht op de massa - maar niet exclusief voor die massa, in mijn optiek.

Overigens, nu ik er over nadenk, is een opleidingsniveau misschien helemaal zo'n slechte maatstaf nog niet. Immers, alleen al op het VWO krijg je tijdens je Nederlandse lessen uitleg over verhaal structuur ? Iets wat een MBO leerling misschien nooit heeft geleerd. Een VWO leerling zal alleen daarom al misschien veel sneller een structuur doorzien.