Leeftijd, opleiding en filmwaardering

Klopt, zoals al aangegeven moet er ook gekeken worden naar de smaak cq onderbouwing. Toch denk ik dat je wanneer je een algoritme gebruikt waarbij ook rekening gehouden wordt met de overeenkomsten in smaak van de users die gestemd hebben, je 'betere data' kunt bieden. MM heeft ooit een funktie gehad, waarbij het aangaf met welke users jij de grootste 'smaak overlap' had.

En die werd meteen weer afgeschaft omdat niemand het daarmee eens was

Ofwel was het te confronterend voor sommigen, dat kan ook nog.

Toch denk ik dat je qua groeperingen iets te cru te werk gaat. Ik zou van de 2500-3000+ mensen nog een nieuwe groep maken, dat zijn toch de echte veelvraten die waarschijnlijk ook al een kleine backlash van hun eerste arthouseonderdompeling hebben meegemaakt.

Backlash van de eerste arthouseonderdompeling? Durf te vragen

10 posts terug

Wat was daar op tegen? Afgezien van het gegeven dat het nooit helemaal klopte (algoritme wellicht niet goed genoeg), vond ik het juist wel interessante informatie.

Ik vind de canon van films altijd wel boeiend. Alleen zijn arthouse films altijd zo chagrijnig.

Het feit dat het voor de meeste mensen niet klopte neem ik aan? Had er zelf ook niet zo'n last van, maar persoon A vond het blijkbaar niet altijd even leuk om smaakgewijs aan persoon B gelinkt te worden.

Dat heeft geen fuck met "elitair denken" te maken. Ik zie Reinbo nergens een waarde

oordeel geven over het kijkgedrag van de verschillende individuen. Opleidingsniveau en kijkervaring hebben nou eenmaal een grote invloed op het kijkgedrag, deal with it.

Overigens grappig dat je zelf degene bent die op een vernederende toon hier de waardeoordelen aan het uitdelen bent.

Ik denk dat je het "slimme" publiek dan ook beter kan vertalen naar culturele omnivoren en het "minder slimme" publiek naar univoren. Dit is ook uit onderzoek gebleken. De bevolking met gemiddeld een vrij laag opleidingsniveau bezoekt weinig tot niet de filmtheaters waar vrijwel alleen maar de artistieke en alternatieve films worden gedraaid. Het publiek van de filmtheaters bestaat voornamelijk uit hoger opgeleide studenten (20+) en de 40+'ers. (vaak ook met een bovengemiddelde opleiding) Tegelijkertijd gaat het laatstgenoemde publiek ook naar de "mainstream" films en de grensgevallen.

Verder lijkt het me ook een kwestie van gewenning inderdaad. Films volgen bepaalde conventies waaruit verwachtingen ontstaan. Wordt hier van afgeweken, dan verreist dat een bijstelling van deze verwachtingen. Dit kost tijd, maar ook moeite. Een open houding draagt hier natuurlijk ook aan bij.

Opleiding en filmkeuze hebben helemaal niks met elkaar te maken tenzij de opleiding creatieve kanten heeft. Ik ken genoeg mensen van het HBO die gewoonweg een ontzettend oppervlakkige filmkeuze hebben. Dit geldt min of meer ook voor mensen van het MBO of ongeschoold. Film kijken is uiteindelijk een individualistisch gebeuren wat je niet kan koppelen aan opleiding of leeftijd. Je zou zelf kunnen zeggen dat hoogopgeleide mensen met een goede baan juist alleen maar (simpele) films ter ontspanning willen kijken.

Juist,ik kan me dat heel goed voorstellen.

Ik denk dat leeftijd toch zeker wel een rol speelt. Iemand van 12 zal niet snel naar Tarkovski of het werk van Lynch gaan kijken. En een 40 jarige niet naar een high school komedie. Daarnaast ontwikkelt iemands maak zich enorm tijdens zijn pubertijd en jong volwassenheid (14-27 jaar). Laater wordt die vooral verder geslepen. (er vanuit gaand dat er wel een bovenmatige interesse in film is). Wat je denk ik kunt stellen is dat de smaak van een ouder iemand stabieler en duidelijker wordt. M.a.w. je weet op voorhand beter wat je wel en niet zal aanspreken.

Al is het iets dat je noot voor elk individu kunt stellen, maar op hoofdlijnen zullen er zeker tendensen te ontdekken zijn.. Zelf ben ik van mening dat mijn smaak zich steeds verder verfijnd . Ik weet nieuwe films immers binnen een ruimer referentiekader te plaatsen en daardoor proef ik meer nuances. Daarnaast verleg ik de focus van mijn smaak elke paar maanden. Dan wil ik weer veel horror zien en over een paar maanden kan ik plots veel behoefte hebben aan oost europese arthouse. Dus smaak is altijd een dynamisch begrip.

Wat betreft opleiding vind ik het lastiger. Want bij veel mensen komt hun opleiding weinig overeen met hun persoonlijke interesses. Maar wanneer je binnen mensen met een interesse voor film hun opleiding betrekt, kun je mogelijk ook opmerkelijke ontdekkingen doen. Het zou dan heel goed kunnen zijn dat boekhouders die de hele dag met serieus cijferwerk bezig zijn de behoefte hebben zicht te ontspannen met slapstick. Anyway, ik geloof dat er zeker wel interessante uitkomsten naar boven kunnen komen, voor wat het waard is.

Qua verschil tussen school en werk merk ik vooral dat mensen die fulltime beginnen werken minder snel zin hebben in een "moeilijke" film, terwijl dat met schoolgaande jongeren anders ligt. Bij de die-hards zal dit minder spelen, maar vooral bij de wat lossere filmliefhebber (geldt trouwens ook voor muziek) merk je dat mensen tussen hun 20e en 30e nogal eens in een makkelijker keurslijf durven zakken. Trokken ze vroeger als een op avontuur, beperken ze zich nu vooral tot wat ze kennen.

Ik kan helemaal vinden in de opmerking van Fortune. Bovendien om je hersens eens flink te gebruiken zijn er ook wel andere middelen dan films. Bijvoorbeeld een boek lezen en kruiswoordpuzzles. Films zijn voor mij inderdaad altijd ontspanning geweest.

@Reinbo. Ik zal niet weten waarom een 40-jarige niet naar highschool films zou kijken. Bovendien hebben die films vaak veel minder taboes dan vroeger.

No, als ik voor mezelf kan spreken zit ik niet echt meer te wachten op American Pie-achtige humor, terwijl ik die als puber (toen heette het Porky's) veel spannender vond. Het was maar een voorbeeld, kan er ook K3 van maken. Is enkel om aan te tonen dat met de leeftijd je interesse gebied veranderd.

Wat dat betreft zal het gros ook niet veel aan smaakontwikkeling doen en blijven hangen in dat wat de TV en videotheek/pay tv ze voorschotelt en film meer als ontspanning dan als prikkelende kunstvorm zien. (Beetje in lijn met wat OH stelt.)

Goed, maar dat is dan smaak. Dat is wat anders dan leeftijd en opleiding. Naarmate je ouder wordt kunnen je interessen veranderen, iets wat je vroeger leuk vond vind je nu niet veel meer aan andersom kan ook.

Ja, daar gaat het dus om. Smaak, die zal veranderen naar mate je ouder wordt en de meeste mensen zullen op hun 40e minder behoefte hebben aan highschool komedies dan ze op hun 16e hadden. Lijkt me andersom veel minder voorkomen (behalve dan misschien weer onder pedofielen) Zo kun je dus smaakontwikkeling duiden. Dat een dergelijke analyse niet op iedereen van toepassing is, lijkt me helder. Het gaat hier immers niet om het vaststellen wat individuen (kunnen) doen, maar van menselijk gedrag in het algemeen.

Waar basseer je dat op? Laagopgeleide mensen kunnen overigens ook lange werkdagen hebben, maar dat terzijde. De artistieke film heeft meestal bij voorbaat al minder publiek dan de commerciële film. Het grote deel van de mensen zal dan vanzelfsprekend al meer commerciëlere films kijken dan arthouse. Dat ontkent niemand en geldt ook voor de hoger opgeleiden, wat ze dan ook tot omnivoren maakt. Het gaat erom dat de mensen met een lagere opleiding meestal totaal niet geneigt zijn om zich uberhaupt tot de arthouse te wenden, en zijn daarom univoren. De cijfers van het publiek dat naar de filmtheaters gaat geven dit heel duidelijk weer. Dit publiek bestaat amper tot niet uit laagopgeleiden. Een geldprobleem lijkt het echter niet te zijn, want zij bezoeken de commerciële film in de grote bioscopen minstens zo vaak, zoniet vaker dan hoogopgeleiden.

Dit zegt niet dat hoogopgeleiden in het algemeen van arthouse houden, alleen hier naar kijken, of de commerciële films niet interessant vinden. Nee, dit geeft weer dat arthouse amper publiek kent uit de laagopgeleide bevolking en veelal alleen door hoogopgeleiden gekeken wordt. Dit zullen inderdaad vaak opleidingen zijn die voornamelijk gericht zijn op de maatschappelijke en culturele sector.

Maar ditzelfde zie je ook terug in de beeldende kunst. Laag opgeleiden zullen vaker een voorkeur hebben voor kunst dat realistisch en/of ontspannend is, zoals bijvoorbeeld landschappen e.d. Abstracte kunst spreekt vaak minder aan en wordt snel als pretentieus, makkelijk, non-fuctioneel/onzinnig bestempelt. Abstracte kunst verreist meestal eigen inzicht of een dieper begrip. Dat is waarschijnlijk al één van de punten waar de lager opgeleiden meestal in het nadeel zijn.

Daar is overigens verder niets mis mee.

Het blijft me verbazen hoezeer men plots in verzet komt, wanneer je onderscheid tussen mensgroepen probeert te ontwaren of bloot te leggen. Vreest men ervoor uitgesloten te worden van een groep?

En hoe zal men reageren, wanneer ik hier een relatie wil leggen tussen leeftijd, opleiding, inkomen en kennis van wijn? Zal vast tot minder weerstand leiden, aangezien men hier niet zit om lid te zijn van de wijnclub. Niemand zal hier ook tegenspreken dat de fanatieke wijndrinker een meer ontwikkelde smaak (fijnproever?) zal hebben dat de consument die soms een flesje pakt uit het rek van de supermarkt.

Zo gek is het toch niet? Het is zo dat clichés ontstaan en eens die geaard zijn raak je daar nog maar moeilijk vanaf. En zoveel mensen die oordelen met de grove borstel.

Ik begrijp toch niet waarom die opleiding er steeds wordt bijgehaald. Iemand die de keuze heeft tussen met tegenzin naar het Rijksmuseum danwel een ontspannend dagje vissen, dan zou ik zeggen ga lekker vissen ondanks je universitaire opleiding.

ik denk dat een opleiding zo en zo niet alleszeggend is.

Iemand met een lage opleiding kan toch intelligent zijn, maar om tal van andere

reden geen (hoger)opleiding gedaan hebben.

Persoonlijk geloof ik niet dat opleiding iets te maken heeft met het waarderen van een film.

(of naar wat voor films iemand kijkt)

Leeftijd kan ik me wel iets bij voorstellen.

Dat baseer ik uit mijn eigen point of view. kunst is niet intellectueel, het heeft niks met intelligentie te maken, het heeft juist met gevoel te maken. Bij mij is het zo, en het maakt niet uit of ik nu veel aan het werk ben, druk met school bezig ben of gewoon vakantie heb, dat ik altijd uitgedaagd wil worden in film en literatuur. Als ik kijk naar mijn generatie dan is iedereen opgevoed door een generatie min of meer na de oorlog en de ouders pushen ons om te gaan studeren. Maakt niet uit wat als je maar studeert. Het probleem is alleen dat wij in een wereld leven waar we alles al hebben en studies volgen die we niet eens leuk vinden en niet kijken naar wat we daadwerkelijk willen. Uiteindelijk is materialisme ( ik heb het niet over maatschappelijke of culturele studies) de enige beloning. Dit is allemaal een rationele of zelfs een imago keuze. Voor mij staat dat gelijk aan oppervlakkigheid. Die oppervlakkigheid zie ik terug in hun keuzes van film, boeken en muziek. Overigens heb je American Psycho in je top tien staan en kan je je ook wel vinden in een wereld vol narcisten. Bijna iedereen die ik ken en studeert hebben een hekel aan hun studie maar maken het zonder na te denken af en kijken niet wat ze echt willen. Arthouse films of kunst in het breedste zin van het woord is gebaseerd op gevoel en niet op rationaliteit. Bij mij in de vriendengroep zijn juist de mensen die niet hebben gestudeerd of laag opgeleid zijn de mensen die meer openstaan voor andere films.

Ik ben het totaal niet eens met je mening over abstracte kunst en hoogopgeleid zijn.

Ik denk dat 't met allebei te maken heeft. Alleen koppel ik intelligentie niet aan opleidingsniveau.

Maar kunst (de beoordeling daarvan) is toch wel intellectueel. Alleen je bent niet de enige die een mening heeft dus kan je als individu al heel gauw in de massa opgaan. Bij arthouse zal dat minder snel gaan.

Ik heb het idee dat er nog steeds waardeoordelen worden gezien en andere rare conclusies worden getrokken uit mijn berichten (en die van Reinbo) die niet in de tekst staan noch gesuggereerd worden. Nogal een scheve discussie op deze manier. Blijkbaar liggen dit soort observaties gevoelig.

@ fortune. Je noemt het mijn mening, maar t zijn wel conclusies getrokken uit empirisch onderzoek. Zelfs nog recent in 2012 zijn deze zelfde conclusies op het gebied van filmtheaters door middel van jaarlijkse onderzoek nogmaals bevestigd. Overigens vind ik je opmerking dat kunst niks te maken heeft met intelligentie en alleen met gevoel erg kort door de bocht. Op immersief niveau heb je gelijk, op analytisch niveau ben ik het niet met je eens. Alleen is intelligentie misschien niet de juiste omschrijving. Het verreist een zekere begrip, inzicht, kennis en open houding.

Maar je hebt toch wel een indivuele mening en dat goed onder woorden brengen vraagt wel enige intelligentie.

En dan..... rare conclusies maar ja ook rare opmerkingen. Opleiding heeft niks te maken met film kijken, klets. Arthouse-films zijn vaak films gemaakt met minder budget of met fondsen, waar minder publiek op afkomt..... maar bioscopen trekken ook niet constant volle zalen.

Kunst draait om emotie. Zelfs de meeste simpele ziel kan geraakt worden door een akkoord. Heeft niets met intelligentie te maken. En al die moderne kunst waar inhoud boven vormgeving gaat, noem ik geen kunst. En ik word daar ook zeker niet door geraakt.