Zijn liefhebbers van horrorfilms allemaal ziek in hun hoofd?

Mensen die films/kijkers/gamers en muziekliefhebbers ervan beschuldigen zorgelijk te zijn zijn juist zelf de mensen waar we ons druk over moeten maken.

Het lijden op het nieuws is vanzelfsprekend is geworden. Ze kijken niet op van weer zoveel doden en gewonden bij bombardementen en gevechten tijdens een oorlog.

Maar zodra er iets of iemand iets raars doet worden de vingers altijd naar de groepen die ik net noemde gewezen.

Een goed voorbeeld is hoe Marilyn Manson beschuldigd werd na de schietpartij in Columbine High.

Die man had daar niks mee te maken. Die man had ook nooit iemand opgedragen om dat te doen. En toch krijgt hij de schuld.

Niet veel later gebeurde hetzelfde bij de film The Matrix.

Die Koreaanse-Amerikaan die een paar jaar geleden op zijn school begon te schieten zou een gamer zijn. Dat was een van de eerste dingen die over hem bekend werden gemaakt.

Er word dan niet bij verteld dat hij gepest werd.

Zoveel doden door vuurwapengeweld in Amerika. Maar ze beschuldigen liever een film of muzikale artiest dan dat ze hun wapenwet ff een beetje strakker aantrekken.

Nee want dan komen ze aan het recht van de burgers.

En de burgers hebben dat er kennelijk niet voor over om hun kinderen veiliger over straat te laten gaan.

Als iemand zo iets idioots doet zit er gewoon een of meer steekjes bij die persoon los.

Niet bij media.

Horrorfilms zijn entertainment.

Het is (tenminste bij mij) zo dat het leuk is omdat het nep is.

Echte beelden van moord en doodslag hoef ik niet te zien. Dat is niet leuk. Als je daarvan geniet ben je inderdaad ziek in je hoofd.

Maar als geweld in de media ons aanzet tot fysiek geweld hadden we allemaal onze klasgenoten, collega's en iedereen die we kenden overhoop geschoten, gemarteld en misbruikt. Want we zijn toch allemaal opgegroeid met Tom & Jerry en The Looney Tunes?

Als je zijn muziek achterstevoren draait dan hoor je duidelijk de duivel spreken.

Is dat echt zo of is het maar een verzinsel?

Zo ja, kunen we ergens een fragment beluisteren? Lijkt me interessant.

LOL. Dat waren The Beatles en Alice Cooper en Kiss in de jaren 70 ook. Van die debiele moraalridders die dat verzinnen

Dat soort shit bestaat niet.

dan heeft die gast heel wat af te bellen als die de politie beld als iemand horror collectie heeft. zielig hoor. ik heb an 6 terrabyte aan horror films sow what. moet je daarvoor ziek zijn?? dat betekend dat mensen die alleen familie drama of drama films kijken ook ziek zijn, want daarom bestaat hun leven een en al uit drama. en mensen die fantasie films kijken fantaseren ook te veel. ga toch weg man.

de mensen die de horror films maken en verzinnen zoals SAW collectie. of Carrie dat zijn pas zieke mensen. wij kijken alleen hoe ze dat verzinnen. en vele horror fans vinden het gegil niks aan. het draait alleen om bloed.. het bloed moet gewoon in het rond vliegen of tegen de auto ruiten aan spatten. dan moeten er op de wereld zo'n 3.8 miljard mensen ziek in hun hoofd zijn die van SAW films houden. de film koste 3 miljoen euro per film. het leverde 18 miljoen euro op aan kijkers. omdat saw de enige psychophaat film is. waar mensen zichzelf opofferen. en daar zie je wel wat bloed rond kletteren. schitterend! films waar de ingewanden eruit hangen zijn van de jaren 80. steld niet veel voor. en vaak is het ook als een echte ongeluk gebeurd. kan je meteen zien wie van horror houd en niet. getuigen reageren dan ohh wat erg en dit en dat. iemand die van horror houd zou het liefs zijn mobieltje erbij houden voor youtube (ohh vette shit dan) dat zulke mensen noem men.. Sadisme. mensen die het mooi vinden hoe een ander pijn heeft en half dood bloed. dat geeft gewoon een ultimate kick als men dan bloed ziet lopen. moeilijk uit te leggen. en omdat ongelukken niet dagelijks ziet gebeuren zie je op de tv dit weer wel. alleen extremer. moet je daarvoor niet goed in je hoofd zijn als je van horror films houd? nee hoor als dat namelijk wel zo was. werd het verboden. en het word alleen maar meer. en saw movies is ook de enige horror waar het meest bloed in voor komt. vergeleken met andere horror films. het is niet alleen ziek maar extreme. kan prima spagetti eten terwijl ze iemand binnenste buiten vouwen hoor prachtig is dat gewoon... hoe meer bloed er vliegt hoe meer de adrinaline. uiteraad spanning teld dan ook wel mee. paranormal activity vind ik dan niks aan. is gewoon een geesten film. niet echt horror. want horror word meer verstaan onder bloeddorstige films waar ze met een dikke vishaak je hersens door de neusgaten trekken, of met een bijl je darmen eruit rammen of dat je met de hand in een cirkelzaag duwt. is gewoon grandioos. daar hoof je zelf geen moordenaar voor te worden of wat dan ook. want dat is een beetje overdreven. kijk jaren horror films liefs UNCUT version. en heb een schone lei dus. is niet helemaal waar wat er geschreven word

De naam van dit topic vond ik wel grappig. Heb medelijden met degene die de vraag stelt.

Persoonlijk vind ik mensen die kunnen leven zonder horror, science-fiction en fantasy ziek in hun hoofd. Ik bedoel, ik zou het niet kunnen. Het heeft ook niets met satanisme te maken ofzo, ik ben christelijk en best religieus maar ik geniet enorm van foute cult horror, Dus?? Waarom zou je ziek in je hoofd moeten zijn om horror te kijken? Psychologen hebben toch allang bewezen waarom mensen graag worden bang gemaakt, dat is heel natuurlijk. Dus eigenlijk kunnen we stellen dat er eerder iets mis is met mensen die helemaal nooit horror kijken

Gescheld verwijderd.

Leuk topic! Ik denk niet dat liefhebbers van horrorfilms "ziek in hun hoofd" zijn, maar ik denk wel dat het een goed teken kan zijn als je niet van (bepaalde) horrorfilms houdt. Een afkeer van geweld en lijden kan namelijk een teken zijn van bovengemiddeld hoge empathie, en dat is een positieve eigenschap.

Bij mezelf merk ik in ieder geval dat sinds ik, vanaf mijn puberteit, empathischer ben geworden, ik veel minder ben gaan genieten van horrorfilms: ik vind het nu vaak maar naar om naar de negatieve gevoelens van personages te kijken, en excessieve gore vind ik vaak eerder storend dan vermakelijk. Psychologische horror waarin menselijke interactie een belangrijke rol speelt (28 Days Later oa), en een slachtoffer- perspectief innemen (zoals in games als Outlast en Alien: Isolation), spreken me echter nog wel aan.

Actiefilms zijn ook gewelddadig, maar daarin worden juist vaak positieve emoties benadrukt, en dat spreekt mij meer aan: de heldhaftige, charismatische "good guys" nemen het op tegen de karikaturale "bad guys". Niet angst, dood en lijden staan centraal, maar moed, adrenaline en plichtsbesef. Een heel andere sfeer. Al kunnen de waarden in actiefilms (excessief patriottisme bijvoorbeeld) soms ook zeer dubieus zijn.

Edit: klik en klik voor twee artikels over de psychologie achter het kijken naar horrorfilms.

Is dat zo? Of bedoel je geïsoleerd, in een ideale-wereld scenario?

Nee, in de echte wereld? Het kan in sommige gevallen misschien efficiënt denken in de weg staan, maar over het algemeen lijkt het me een waardevolle eigenschap als je je goed kan verplaatsen in anderen. Ik heb niet het idee dat de grote problemen van onze tijd veroorzaakt worden door een te veel aan empathie.

Waarom denk jij dat empathie geen positieve eigenschap is?

Ik denk vooral dat het geen "hoe meer hoe beter" eigenschap is. De mens is niet gemaakt om de problemen van de hele wereld te dragen. Je af en toe kunnen distantiëren van de problemen van een ander is even gezond dan je inleven in de problemen van een ander.

Als het gaat over belangrijke, mondiale beslissingen heb je sowieso wat afstand nodig, want je kan nooit iedereen tevreden stellen. En mensen die continue inzitten met de problemen van een ander (naaste omgeving, nieuws, dom artikel op het internet over een zaak in Amerika) zien er ook meestal niet erg gelukkig uit.

Ik denk altijd maar zo dat drama ook exploitatie is. Je zit toch mee te genieten van anderman's lijden. Alleen sociaal meer geaccepteerd, maar misschien nog wel kwalijker omdat het meer appelleert aan alledaagse situaties.

Er is inderdaad een grens aan de hoeveelheid empathie/compassie die gezond is, maar dat geldt voor (vrijwel?) iedere eigenschap: te veel positieve gevoelens zijn bijvoorbeeld ook niet goed voor je. Maar ik denk dat de meeste mensen - lees: vrijwel iedereen - die grens niet bereiken.

Empathie sluit het wegen van belangen toch niet uit? Het zorgt er alleen voor dat je beter aanvoelt wat de belangen van individuen zijn. Empathie kan er wel voor zorgen dat je belangen van mensen minder snel opoffert voor een "groter goed", maar voorzichtigheid is wat dat betreft niet per se een nadeel.

Drama is in sommige opzichten ook een moeilijk te begrijpen genre: waarom zou je jezelf vrijwillig onderwerpen aan negatieve emoties? ("The paradox of tragedy"; zie ook hier.) Maar alle drama "exploitatie" noemen waarin je "geniet" van andermans lijden lijkt me onterecht. Mensen genieten niet van andermans lijden, in de zin dat het positieve emoties oproept, maar leven mee.

Een teveel aan blijheid lijkt me theoretisch gezien niet echt een probleem. Misschien niet zo heel leuk voor je omgeving, maar da's een ander probleem. Je wordt er zelf niet ongelukkig van

Ik denk het wel. Het werkt een zekere besluiteloosheid wel in de hand. Daarbij is een klein probleem voor velen vaak vervelender dan een groot probleem voor weinigen. En empathie is dan leuk voor het inlevingsvermogen in de beleving van één persoon, naar groepen toe werkt het meestal niet zo denderend goed.

Naarmate je je het lijden van de slachtoffers in horrorfilms beter kunt inleven wordt de kijkervaring beter. Hoe groter je empathische vermogens, hoe meer je kunt genieten van een horror. Sociopaten zullen niet veel horror kijken of hooguit om er iets technisch van te leren.

Wel moet je natuurlijk het onderscheid kunnen maken tussen fictie en de werkelijkheid. Dat je van bloederige horrors met veel menselijk leed kunt genieten betekent niet dat je kickt op ellende in je omgeving of de rest van de wereld.

Op de korte termijn niet, maar op de lange termijn zijn negatieve emoties essentieel, bijvoorbeeld om gevaren en problemen te diagnosticeren en ons aan te zetten tot gedragsverandering. Het is niet gezond om veel negatieve emoties te hebben, maar alleen maar geluksgevoelens hebben is dat ook niet.

Soms misschien, maar die besluiteloosheid is niet absoluut en niet altijd negatief. Bush had bijvoorbeeld best wat besluitelozer mogen zijn voor hij Irak binnenviel en Guantanamo volstopte.

In dat geval zal je belangen moeten wegen. Ik vind nog steeds niet dat empathie daarmee in strijd is.

Het mooie van empathie is juist dat je mensen niet (alleen) ziet als groep maar ook als individu. Dat verkleint de kans op zaken als discriminatie, negatieve stereotypering en dehumanisering.

Dat strookt niet met mijn ervaring. En iemand als mijn moeder, die bovengemiddeld empathisch is, mijdt horrorfilms als kiespijn omdat ze weet dat ze daar last van krijgt. De ervaring wordt misschien wel intenser, maar dat is niet noodzakelijk positief. Het hangt mogelijk ook van het soort horror af.

Klopt. Maar het is misschien wel zo dat iemand die een sterke negatieve reactie heeft tov geweld en lijden in de echte wereld dat ook sneller heeft in een fictieve context. Verder kan horrorgeweld misschien een afstompende werking hebben. Maar hetzelfde geldt uiteraard voor nieuwsgeweld.

Dat is gewoon een kwestie van habituation: hoe meer geweld je ziet, hoe meer je er aan gewend raakt. Dat betekent niet dat geweld je niets meer doet, maar het effect neemt mogelijk wel af.

Om je moeder als referentie te nemen als het gaat om de wel/niet waardering van horrorfilms lijkt me niet zo'n heel sterk voorbeeld om je stelling te onderbouwen - los van of ze wel/niet empathisch is

Dit is te gemakkelijk. Je kunt het "gewoon" een kwestie van 'habituation' noemen. Klinkt leuk, zegt niets. Verder: hoe meer geweld je ziet hoe meer je er aan gewend raakt is een mooie oneliner. Meer niet. Hoe meer je aan geweld gewend raakt zegt namelijk niets over je houding ten opzichte van geweld is. Het zegt niets over afstomping. Je kunt, zoals ik als insinueerde, ook juist geweld gaan verafschuwen naarmate je er meer mee gewend raakt. Maar ook dat heeft niets te maken met liefde of afkeer van horror. Het lijkt me dat jij niet het onderscheid tussen fictief geweld en reëel geweld kunt maken. Of althans niet kunt begrijpen dat het één feitelijk niets met het ander te maken heeft. Het niet kunnen onderscheiden van fictie en werkelijkheid is een heel ander probleem.

Er zijn ergere dingen dan gelukkig maar vroegtijdig te sterven denk ik zo.

Je bedoelt dat moment waar hij een uur lang met een boekje ondersteboven voor een klasje is blijven zitten toen hij het 9/11 nieuws kreeg? Beetje onnozel voorbeeld verder, aangezien het in zo'n gevallen om veel meer gaat dan het wel/niet hebben van empathie. Daarna heb ik ook nergens gezegd dat een basis aan empathische gevoelens geen meerwaarde zou hebben. Heb enkel gezegd dat een teveel een negatieve impact heeft.

Het menselijk brein is alleen niet in staat om 10 of 20 miljoen individuen te zien, dus wie een land wil regeren zal er toch aan moeten geloven.

Mijn schoonmoeder trekt zich het leed van de hele wereld aan maar mag films als Martyrs en A l'Intérieur wel tot haar favorieten rekenen.

Zodat je misschien logisch en rationeel op zo'n situatie kan reageren in plaats van als een natte vod in tranen uit te barsten? Ook daar lijkt een beetje afbotting mij zeer nuttig. Maar eerlijk gezegd lijkt het me dat de meeste mensen realiteit en fictie maar al te goed kunnen scheiden. Jammer genoeg is er voor elke studie die het éne beweerd een studie die resoluut het andere heeft gevonden.

Het is maar een voorbeeld, bij een gebrek aan hard wetenschappelijk onderzoek.

Dat onderscheid is inderdaad belangrijk, maar ik ben het er niet mee eens dat het niets met elkaar te maken heeft - of kan hebben. Iemand die van horrorfilms houdt is uiteraard meestal geen gevaarlijke sadist, maar het is toch niet zo'n gekke gedachte dat het profiel van een horrorfan verschilt van iemand die horror verafschuwt? Een relatief lage gevoeligheid voor pijn en geweld zou daar onderdeel van kunnen uitmaken (afhankelijk van het soort horror). Wat uiteraard niet wil zeggen dat die gevoeligheid afwezig is.

Habituation is verder gewoon een psychologisch principe. Er zullen vast uitzonderingen zijn, maar over het algemeen geldt dat herhaling van prikkels leidt tot een verminderde gevoeligheid voor die prikkels.

Ik heb het niet alleen over gezondheid: negatieve gevoelens zijn ook nodig in sociale relaties, werk, etc. Mensen hebben die emoties echt niet voor niets. Met alleen positieve emoties kom je er niet.

Daarnaast is het ook niet goed voor een samenleving: het kan bijvoorbeeld leiden tot narcisme en het nemen van excessieve risico's (zoals in de financiële crisis). Maar dat is een ander verhaal.

Je hoeft je niet in ieder afzonderlijk individu in te leven om ze niet slechts te zien als onderdeel van een groep. Er is een schaal van specificiteit en groepsidenteit waarop je mensen kunt beoordelen. Te veel specificiteit is inderdaad onwenselijk, maar te veel abstractie, te weinig inleving, is dat ook. En ik denk dat abstractie - discriminatie, stereotypering - nu een groter probleem is dan een te veel aan inleving.

Horrorliefde sluit sociaal engagement uiteraard niet uit (en vice versa). Anekdotes zijn ook een slechte basis voor een discussie, maar er is helaas weinig onderzoek gedaan naar dit onderwerp.

Anderzijds kan het leiden tot verminderde prikkels om in te grijpen. Hoe minder iets je raakt, hoe minder de motivatie om het te veranderen, om er iets aan te doen. Emoties kunnen inderdaad verstorend werken (denk aan de video's van IS die buitenproportioneel veel verontwaardiging teweeg brachten), maar het beeld van verontwaardiging over geweld als het tegendeel van rationeel denken is een karikatuur.

Als je niet zelf slachtoffer wil worden is niet ingrijpen inderdaad de meest logische oplossing. Daarmee bewijs je volgens mij nét het nut van gematigde empathie

Even los hiervan: een interessante denkpiste is om ook even stil te staan bij wat men onder "empathie" verstaat. Het wordt meestal uitgelegd als inlevingsvermogen, maar in realiteit gaat het nooit om het zich volledig inleven in een persoon, wel om het tonen van medeleven bij de problemen van een ander.

"Hij heeft het moeilijk maar waarschijnlijk heeft hij het ook zelf gezocht door domme beslissingen te nemen en zich te gedragen als een eikel" wordt doorgaans niet gezien als empathische uitspraak, maar het kan er qua feitelijke inleving wél het dichtste bijliggen

Nee, strikt genomen is dat compassie:

Empathie is kortom inlevingsvermogen (cognitief); compassie is meeleven (emotioneel). In deze discussie hebben we die twee termen waarschijnlijk wat te veel door elkaar gebruikt. Maar daar is het nu een beetje laat voor. Ik vind het in ieder geval beide waardevolle eigenschappen. Niet tot in het absurde, maar ik denk dat de meeste mensen er meer van zouden kunnen gebruiken.

Oh, en even voor de duidelijkheid: ik heb niets tegen horrorfans. Mijn eigen mediaconsumptie bevat soms ook best een hoop geweld en lijden. Vraagtekens zetten bij de morele status van een bepaald genre (je afvragen of de psychologische effecten van een bepaald genre allemaal positief zijn) staat wat mij betreft niet gelijk aan de wens dat een genre van de aardbol verdwijnt. Horror kan bijvoorbeeld ook een fictieve bevrediging van verlangens bieden die hun reële bevrediging vervangt.

Dat hoeft niet noodzakelijk zo te zijn want niet alle drama is persee "explotatie". Goede drama's (voor mij) wakkeren de empathie aan, men leeft mee met de personen, je hoopt dat het hun beter zal vergaan, dat ze uit de problemen/drama geraken. De empathie die men voelt voor die fictieve filmfiguren kan soms zelfs doorstromen naar het echte leven.

Het hangt er ook vanaf wat voor drama's/problemen de figuren doorleven en als het bv. eikels met domme beslissingen zijn, dan verminderd de empathie zeer snel en wenst men hun meer drama, mischien zelfs horror, toe.

Zoals met alles is ook empathie iets waar men de gulden middelweg moet vinden, een te laag empathie gehalte kan lijden tot schizofrenie, een te hoog gehalte vergroot de kans op stockholmsyndroom.

In zowat elke discussie waarin de term empathie gebruikt wordt is deze inwisselbaar met compassie. Ik ben me bewust in het verschil tussen beide definities, maar volgens mij worden ze zo zelden gebruikt (buiten misschien een beroepsmatige context).

Wie zegt dat een deel van de jonge, ongehuwde moeders een bende onverantwoordelijke sletten is die hun kind niet verdienen zal niet snel versleten worden als empathisch, terwijl dat wel een deel van de realiteit is.

Wat heeft dit met horrorfilms te maken?

Een deel van die groep zal ongetwijfeld uit onverantwoordelijke individuen bestaan, maar iemand als zodanig bestempelen is mijns inziens geen kwestie van empathie. Iemand met veel empathie zal juist proberen om te begrijpen waarom die vrouwen zich zo gedragen, zal proberen om hun gedrag te begrijpen vanuit hun perspectief. Dat is compatibel met het feit dat ze onverantwoordelijk zijn, maar dat is een andere kwestie: dat is het beoordelen/veroordelen van hun gedrag, niet het begrijpen ervan.

Het Dogville-syndroom! Zoveel compassie hebben dat je het immorele gedrag van anderen tolereert. Ik denk echter dat pragmatisch handelen compatibel is met hoge empathie/compassie. Zelfs als je anderen hun immorele gedrag vergeeft kan het nog steeds wenselijk zijn dat het zsm tot een einde komt.

Maar we wijken inderdaad een beetje van het topic af. Al is het wel interessant imo.