Verschillende opvattingen over inhoud etc.

Even een kort antwoord, morgen volgt een wat uitgebreidere versie

Da's nu net het vervelende aan cinema. Bij muziek zit dat voor mij heel wat logischer in elkaar. Daar heb je dus genres gebaseerd op stijlkenmerken, niet op "inhoud" of zelfs emotie. Een term als "Drama" bij film kan zowel Pi als Festen als Dolls bevatten, films die in geen jaren met elkaar te vergelijken zijn, voor mij althans. Dus ik beperk me helemaal niet tot genres, enkel stijlen. Net zoals ik niet van (rock)gitaren hou, hou ik niet van de esthetiek van vroeger jaren. Dat elimineert rock als muziekstijl, en klassiekers in het filmgedoe.

Bij film is dat veel moeilijker terug te vinden, die stijlen, en zijn er enkele wat flauwe begrippen, zoals bijv Cyberpunk, die dan nog zwaar misbruikt worden ook. Daarom dat het voor filmliefhebbers dikwijls moeilijk te begrijpen valt hoe ik bepaalde dingen wegcijfer.

1. Ik zeg nergens dat ik daarom alle fictie fantastisch vind.

2. Magnolia 0.5, graag, als ik m'n eerste kikkerregen achter de rug heb.

3. Graag iets nuttigs aan de discussie toevoegen, A.U.B

Mijn ideale visie op cinema is nog niet eens ooit gerealiseerd. Films als Tetsuo, Pi en Eraserhead bieden maar 10% van het potentieel dat film is/in zich heeft. Maar da's iets dat jullie toch nooit zullen begrijpen.

Ja, ik laat het rusten. Goed idee.

hahaha, dacht toch wel dat ik iets nuttigs toevoeg, magnolia gaat toch over de realiteit (behalve de kikker regen maar je gaat me toch niet zeggen dat daar je hele cijfer op gebasseerd is ? ) en die hoef jij niet in films, dan zou je toch met jouw redenering magnolia niet goed vinden.

wat een onzin, hij is een van de weinigen hier die zijn mening weet te beargumenteren en die open staat voor discussie, dat er hier een aantal mensen rondlopen met een vastgeroest idee is niet zijn schuld

..vind ik ook. Ben het zelf ook zelden met OH eens (zet wat dat betreft m'n geld dus mooi op Ramon), maar de frisse wind die 'ie laat waaien is op z'n minst interessant.

Waarom, valt best te rijmen met het soort love-it/hate-it film waar ik meestal op val. Alom geprezen is niet by default slecht, maar het wil wel zeggen dat er een soort "something for everyone" compromis inzit, waar ik niet zo van hou. Je kan gewoon niet naast het feit dat hoe puurder (wat meestal ook betekent extremer) iets wordt, hoe meer mensen er afhaken. Dat veel mensen dat interpreteren als "anders willen zijn dan de rest", daar kan ik weinig aan veranderen.

Weet niet, gewoon omdat anderen beslissen wat goed/slecht hoort te zijn ? Ik maak dat zelf wel uit.

Tuurlijk is dat logisch, maar als ik het irritante/slechte muziek vind, trek ik daar inderdaad punten voor af. Niet omdat het "niet electronisch" is, wel omdat de muziek me irriteert. In films als Yume ea was dat zeker het geval.

No offense, maar de kans is veel groter dat je na 5 minuten de film afzet met barstende hoofdpijn. Waarschijnlijk ook omdat de stijlgrepen die samengaan met dat soort muziek helemaal niet in jouw interessegebied liggen (me Eraserhead weer even voor de geest halend). Voorbeelden aanhalen is enorm moeilijk, maar kijk er eens wat experimentele videoclips op na. hier en hier

Nog niet wat het hoort te zijn, maar zeker een stap in de goeie richting.

Uhm, ik geef 1.5* voor die 3 ijzige toespraken. De rest was lullige kattepis, stom (opgesmukt) familiedrama. En zoals ik ergens eerder al aangaf, drama met handheld camera is niet meteen slecht. Maar Festen was nu niet direct een Visitor Q.

En om een vraag te anticiperen. "Waarom kijk jij eigenlijk films"?

Omdat film mijn twee grootste passies samenbrengt. Muzikale en visuele stimulansen. Alleen mis ik momenteel de echte experimentatie. De meest interessante ontwikkelingen bevinden zich nu in de muziekvideo wereld, alleen is een clipje van 3-5 minuten niet echt het summum. In de context van film (bredere uitwerking van een thema/emotie) lijkt mij dit veel meer potentieel op te leveren. Opvallend is wel dat het dan gaat over de psychedelische extremen. Bij het ingetogen extreem zit men al veel verder, met films als Dolls en vooral Gerry. Het lijkt mij gewoon hoogdringend tijd dat de Aphex Twin van de cinema opstaat, om wat rel te schoppen, want tegen dit tempo blijft cinema, hoeveel potentieel het ook mag hebben, toch altijd wat achterhinken op de rest.

Tovenaar: wij moeten eens praten lijkt me

Muziek van die eerste vond ik een beetje simpel. Maar ze zullen wel goed bij de beelden hebben gepast die het helaas niet bij mij deden. 2e videoclip vond ik wel vet. Maar dan mijn vraag: wat hoort het dan wel te zijn? Ik snap nu eigenlijk helemaal niet wat je wel wilt zien.

Ps: volgens mij zijn de videoclips van Tool ook wel wat voor jou, alleen zal je daar de muziek vast niet kunnen waarderen.

Mwa is slechts 1 film. Misschien vind ik het wel fantastisch......wie weet.

Kan jammer genoeg die twee clips niet bekijken; mijn computer is een rommeltje en er komt steeds een foutmelding (quicktime fout geinstalleerd denk ik).

Het komt er dan eigenlijk op neer dat je je richt op 1 enkel aspekt terwijl dat aspekt nog niet eens verwezenlijkt is in cinema (volgens jouw maatstaven). Waarom dan zoveel films kijken en beoordelen op een element dat, volgens jou, nog niet eens aanwezig is in de cinema? Kun je niet beter achter clips aan gaan? Technoparties bezoeken met zo'n begeleidend videoscherm op de achtergrond? Zoiets? Waarom dan de cinema?

En dan (en ja, daar mekker ik misschien weer) zijn er nog steeds die vele uitzonderingen in je lijstje; films waarbij ik twijfel of het jou echt wel alleen om de beelden en de muziek gaat, waarbij ik vermoed dat de inhoud wel degelijk een overheersend aspekt van je beoordeling is. Grave of the Fireflies bijvoorbeeld. Het verhalende element lijkt me daar toch echt boven beeld en muziek staan. Zelfs voor jou lijkt me dat geen baanbrekende cinema (in jouw definitie dan). Cinema is toch niet alleen als tripmiddel bedoeld? Emoties, verhalen, sociaal commentaar, poezie.....wil je echt zeggen dat het je geen bal interesseert? Ik krijg het idee dat je met twee maten meet ooit.

Vind je? Ik heb ernstig de indruk dat de muziekvideowereld volledig in clichés is vervallen. Maar misschien zie ik enkel wat me toevallig bereikt, en dat is heel veel minder dan een jaar of 10 geleden.

Wat raad je aan? Of wat zijn jouw eigen favorieten in de huidge muziekvideo's?

[edit] Je gaf al wat links. Mooie films, maar echt nieuw....? Lijkt toch erg veel op wat er eind jaren '90 in Engeland werd gemaakt...Of is dat blasfemie? [/edit]

Ik moet bekennen dat ik me wel iets voor kan stellen bij het in een theater ondergaan van die door OH aangehaalde filmpjes.

Al ben ik niet altijd te porren voor zo'n trip.

Omdat het potentieel van cinema zo oneindig veel groter is. Ik heb je al eerder gezegd dat ik naar emotie op zoek blijf gaan, alleen niet dmv verhaal, maatschappijkritiek of situatieschetsen. Het moment dat Grave of the Fireflies helemaal gescript was, en de storyboards gemaakt moesten worden, kan zo'n film nog alle kanten uit. Het tragische/subtiele is het geworden, maar voor hetzelfde geld zat je met een melige sappy kutfilm. Experimenteel is het niet inderdaad, maar de beelden + de muziek brengen wel perfect de sfeer over. Plak er wat bombastische klassiek over, met wat vreselijk oubollige symboliek, en Grave Of The Fireflies krijgt prompt een 0.5*. Zelfde geld voor een film als Magnolia. Het hele ineengeweven verhaal is leuk, maar niet meer dan dat, wat wil zeggen dat ik er wel een ster voor kwijtkan, maar ik evengoed zonder kan. Ook de lotgevallen van de personages zijn in die mate belangrijk dat ze een zekere sfeer scheppen, een zeer mooie range van emoties. Maar of het nu om een stervende vader gaat, een verloren liefde of een drugsverslaafde moeder, dat maakt me verder niet uit.

Verhalen (puur feitelijk dan) en sociale commentaar kunnen me gestolen worden. Poëzie en emotie zijn wat ik zoek in film (nogmaals). Situaties brengen mij dat niet, sfeer wel.

Geen idee over welke einde jaren '90 clips je het hebt, maar deze zijn ook al een jaar of twee oud. En da's net m'n punt. Aan het tempo dat film nu vooruitkrabbelt, duurt het nog 10 jaar voor we de eerste effecten van dit soort werk in film kunnen bewonderen, en eigenlijk is dit zelfs al aan het verouderen. Ik was trouwens aanwezig op Jigsaw Circus, nationaal muziekvideo festival. Heb daar de screenings van Chris Cunningham en Warp Videos op het groot scherm mogen meemaken. Squarepusher - Gantz Graf blijft tot op heden mijn meest overdonderende cinemabeleving. En dan stond het geluid helemaal nog niet hard genoeg. Maar probeer eens wat van deze mensen te zien zou ik zeggen. Pleix Frans collectief, met zeer leuke clipjes, vooral de drie nieuwste.

PS: Clipjes van Tool ken ik ja. Best goed, maar de muziek maakt het toch allemaal wat minder aangenaam

Tja, dat is logisch, een 'kale' opeenstapeling van gebeurtenissen doet me ook niks hoor.

Dat geldt ook voor mij. Maar daar ging het toch niet om in deze discussie? Jij eist toch een extravagant visuele en muzikale trip? Ik wil toch ook passende muziek en passende beelden die een verhaal zijn kracht geven? En je maakt mij echt niet wijs dat Grave Of The Fireflies dezelfde hoge beoordeling van je zou krijgen als het verhaal an sich handelde over een kanarie die zijn zangzaad aan het sorteren was. Je geeft geen duimbreedte toe. Jammer.

Een verhaal moet al een interessante/emotionele kern hebben om je te raken. Beeld en geluid moet die emotie/dat gegeven natuurlijk versterken of louter overbrengen. Zo is dat toch met elke film?

Geef toe: het is meestal een combinatie van beiden.

Ben ik het dus niet met je eens. Zolang het maar goed genoeg opgesmukt is, maakt het me niks uit of het nu over een kanarievogel gaat die z'n eten sorteert, of over tweede kindjes aan het lot overgelaten. Niet dat het dezelfde emoties met zich meebrengt, maar je kan beiden even intens maken.

Ik zie geen reden om toe te geven. De enige situaties die mij emotioneel raken, zijn zo gestileerd en gescript (Ritual oa), en dikwijls zo abstract, dat het niks meer met een verhaaltje of maatschappijkritiek of andere feitelijke dingen te maken heeft.

PS: humor is trouwens het enige genre dat aan dit alles voorbijschiet.

Dat zeg ik. Maar de combinatie van passend beeld en geluid PLUS dit verhaal (volgens jou de inhoud) leverden wel de emotie op die je tot 5* deed besluiten. Een kanarie die op dezelfde manier geanimeerd werd en op dezelfde muziek zijn zaadjes sorteerde (als in GOTF)zou geen indruk op je maken. De vorm versterkt de inhoud en deze twee elementen zijn beiden wezenlijk voor film en de te verkrijgen emotie en sfeer.

Nogmaals, want ik begrijp het niet, heeft de inhoud van GOTF je werkelijk niet geraakt?

Hier wil ik het best nog mee eens zijn, alleen is het die versterking die een film de moeite waard/waardeloos maakt. Bij een film als Grave bevat het verhaal inderdaad het potentieel om hartverwarmend/triest uit te draaien, alleen is dat potentieel niks waard als de uitwerking niet goed is. Ook is diezelfde emotie op te wekken met een ander verhaal, of zelfs gewoon een abstract gegeven (puur audioviseel, maar wel thematisch op elkaar afgestemd). Dat maakt het verhaal voor mij niet essentieel. Het is vervangbaar, je kan het zelf weglaten, en dat verandert niets aan het potentieel van emoties. Datzelfde kan ik niet zeggen van de uitwerking. Uitwerking niet goed -> film slecht.

Neem gewoon even 21 Grams of Lost In Translation. Twee films die in essentie qua inhoud garant zouden moeten staan voor spetterend drama, niet ? Acteerprestaties valt ook weinig of niets op aan te merken. Alleen vind ik de uitwerking daar zo knullig, flets en emotieloos, dat al dat drama mij niks kan schelen. Niks zo erg als een film (en dan zeker een drama), dat mij achterlaat met een "So what?" gevoel. Aan het verhaal of de inhoud zal het niet gelegen hebben.

Dus daarom hecht ik veel belang aan het visuele/muzikale (iets wat het verschil tussen een 0.5* en 5* kan betekenen), en boeit de inhoud/het verhaal mij verder niet (half sterretje meer of minder, misschien een volledig als't echt magistraal blijkt).

Maar de uitwerking van een verhaal draait niet alleen om beeld en geluid. Script, dialogen, acteerwerk, settings etc........het draagt allemaal bij aan het effect van film. Dat jij veel belang hecht aan het uiterlijk van de film was dan ook niet de kritiek van mij in eerste instantie. Het ging me om nuance, inconsequente beoordelingen en je afwijkingen van stellig geposte uitspraken als "alleen de vorm telt".

Bij Tokyo. Sora schrijf je:

En.......

Bij Shiki-Jitsu schreef je:

Bij Bizita Q schrijf je:

Echt waar: commentaar dat ik random uit je top 10 heb geplukt. Allemaal over drama, verhaal, situaties, hartverwarmende acteerprestaties etc etc. Moet ik nog doorgaan? Het is toch evident dat je zeker ook waarde hecht aan inhoud. Tuurlijk zal die inhoud het best tot zijn recht komen met visuals en geluid die in je straatje liggen (maar is dat niet de essentie van cinema? het overbrengen van verhalen en emoties dmv beeld en geluid), maar de inhoud zelf is wel degelijk belangrijk. Ook voor jou. Waarom in de ene recensie inhoud prijzen en in een ander de inhoud totaal negeren? Waarom ben je niet consequent?

Verder zullen we maar niet gaan discussieren over wat goede visuals zijn en wat niet (ik vind je commentaar over de visuals bij Yume en mbt het oeuvre van Tarkovsky onbegrijpelijk). Toch mis ik een zekere nuance bij jou. Yume's visuals voldoen blijkbaar niet aan je eisen, maar zijn ze werkelijk zo tenenkrommend slecht dat je na 4 filmpjes de 0,5* al in de hand hebt? Er bestaat ook nog zoiets als een tussengebied. Ik vraag me trouwens af wat je anders had willen zien in Yume. Een snelle montage en wat darkcore zou toch vreselijk misstaan? 8 rustige dromen over connectie met de natuur, rituele dansen, stillevens........hoe had je dat anders aan moeten pakken? Klassieke muziek, natuurlijke kleuren, rustig geschoten.....ik zou niet weten hoe dat anders aan te pakken.

Mee eens, al vat ik de term 'uitwerking' veel ruimer op.

.....wat ik nog steeds bizar vind .......

.....en na het lezen van je posts simpelweg niet geloof.

Als je het dan toch over m'n Top 10 (5* films) wil hebben, analyseer dan een beetje grondiger. Wat je ziet zijn 10 films, waarvan er sommigen inderdaad inhoudelijk sterk zijn (Visitor Q, Tokyo.Sora, Dolls), waarvan anderen inhoudelijk weinig voorstellen (Pi, Gerry, Avalon) en waarvan ik sommige niet eens kan uitleggen/begrijp (Tetsuo, Eraserhead). Toch krijgen ze allemaal 5*. Ook films als Versus (kan het nog idoter), Pistol Opera (enig idee aan welke medicatie Suzuki zit) en Angel's Egg (Oshii weet zelf niet wat alles wil zeggen) krijgen van mij 5*. Dit zou toch duidelijk moeten maken dat verhaal of inhoud voor mij niet de essentie vormt.

Wat daarentegen wel opvalt, is dat alle films (buiten Visitor Q) ofwel extreem stylistisch zijn, ofwel de beoogde sfeer op een ietwat conventionelere manier perfect onderbouwen (Magnolia / Grave).

Als ik lyrisch spreek over films als Tokyo.Sora (de personages in dat geval), is dat omdat de stylering perfect de emotie weet weer te geven. Inderdaad bij Tokyo.Sora voelde ik echt mee met de personages, maar niet omdat ze eenzaam waren, wel omdat de shots/framing/compositie/muziek perfect die eenzaamheid zo mooi wist over te brengen. Van een term als inhoud verwacht ik dat daar na de film nog iets van overblijft. Zelfs bij een film als T.S is dat niet het geval. Bedankt voor 2 uur overweldigende emoties, en de heerlijke herinnering, maar dat is het dan ook. Maatschappijkritiek, moraal, verhaal ... al deze dingen duiden op een soort van herinterpretatie of revisie van je wereldbeeld. Een "groei" van je als persoon. Film is iets wat me dat niet kan bieden.

Visitor Q is in dit geval inderdaad "the ugly duckling", maar verdient 5* vooral door z'n extreem zwarte humor (zoals ik al zei, humor staat volledig buiten stylering), en dat extra sterretje dat het verhaal en de relevantie dan toch met zich mee weet te brengen. Maar haal uit Q de humor weg, en de film daalt dadelijk naar 2*-2.5*

Ja, ze zijn werkelijk zo tenenkrommend. Het laatste shot van het eerste filmpje wekte bij mij een "Sound Of Music" gevoel op, iets waar ik absoluut van walg. Niks subtiliteit, pure kitsch, gewoon lelijk. Verder vind ik Kurosawa (van wat ik gezien heb) niet iemand die z'n camera doelbewust en perfect weet te plaatsen. Snelle montage en darkcore (met het doel van Yume in het achterhoofd, want niks zo leuk als twee concepten te laten contrasteren) zouden bij Yume niet passen, maar in dat opzicht is een man als Kitano toch tien keer zo geniaal vind ik. In vergelijking vind ik Kurosawa zeer slordig, en onmondig om kracht uit z'n beelden te toveren. Maar een Dolls aanpak had voor mij perfect geweest.

Omdat je je focust op de films waar toevallig wel diepgang in zit, en die diepgang visueel/muzikaal perfect ondersteund wordt. De sleutel ligt in de films waar die diepgang volledig weg is, en die toch 5* krijgen. Daaruit blijkt dat verhaal/inhoud/diepgang voor mij niet de essentie is.

Ik heb even wat anders dikgedrukt. Jij beweert toch de hele dat inhoud er NIET toe doet. Daarom haal ik die stukjes tekst van je aan. Om aan te tonen dat het er wel toe doet. Ook voor jou. Dat het niet de essentie voor jou is (voor mij ook niet immer hoor), dat is me nu duidelijk, maar inhoud is een niet te onderschatten onderdeel van cinema. Dat die diepgang muzikaal/visueel perfect ondersteund moet worden lijkt me verder de essentie van cinema hoor. Ikzelf heb een voorkeur voor cinema die zich richt op levensvraagstukken, maar dat houdt niet in dat ik elke film die zich daar niet op richt de grond in boor. Dan laat ik te veel langs me heengaan en beperk ik me. Tot zover.....

(begin maar eens aan Ikiru, Throne of Blood, Ran en Seven Samurai Onderhond, misschien dat je Kurosawa's beeldtaal dan wel kan waarderen. Kitano is goed, Kurosawa is God)

Niet te onderschatten ? Ik zeg net dat het voor mij helemaal niet aanwezig hoeft te zijn. Hoe waardevol is het dan nog ? Om er maar eens een quote tegenaan te gooien: "Een goed kunstwerk is een kunstwerk waar je niks meer kan weglaten". maw, elke deel is essentieel voor de kwaliteit van het kunstwerk. Inhoud is dit niet bij mij.

Het gaat bij mij ook niet om voorkeur. Het gaat erover wat er in een film moet zitten, opdat ik de film waardeer. Mijn voorkeur gaat uit naar cyberpunk en donkere films, maar ik ben ook niet afkerig van drama/romantiek. Ik verwacht dat de film adequaat vormgegeven is.

Tja, gezien dat Rashomon mij visueel amper iets deed, en jou wel, is die kans wel enorm klein. Dus begin niet te mekkeren als er weer een vernietigende recensie bijkomt bij één van die films.

Jammer dat we er niet uitkomen. Hoe erg ik ook probeer om je visie op film te waarderen, het lukt me niet. Ik kan er niks aan doen: we zullen nog veel mekkeren tegen elkaar. Een kers beoordelen op slechts de kleur en tegelijkertijd de smaak en de voedingswaarde volledig negeren is niet mijn pakkie an. Tot een volgende discussie!

Nou, ik waardeer enkel de smaak, niet de voedingswaarde. ... mooie vergelijking trouwens.

En 't is een stap vooruit hoor. Ik verlang ook helemaal niet dat je het met m'n visie eens bent, of er zelfs respect voor opbrengt. Maar ik hou er niet van gestigmatiseerd te worden als iemand die maar wat random uit z'n nek lult, en niet weet wat hij eigenlijk zoekt in film.

En toch bedankt dat je tenminste de tijd hebt genomen om te proberen. Cheers.

Dan lees je gewoon écht niet goed, want met wat Olaf zegt over "mijn filmbeleving" ben ik het zelf absoluut niet eens. Hoe moet ik iemand tegemoetkomen die niet eens de degelijkheid kan opbrengen om mijn visie op een normale manier te evalueren, maar er telkens weer z'n eigen farce van maakt ?

Jij draagt aan dat film jou wat leert over de mens en de wereld, waarna ik mijn argumenten gegeven heb waarom dat niet zo kan zijn, of beter, waarom je enkel onvolledige en onrealistische beelden kan meekrijgen.

Lijkt me een belangrijk punt dat je gewoon links laat liggen daarna.

Zal ik ook maar eens hier wat typen dan..

Onderhond: Je moet toch zien dat een film als Ghost in the Shell zich geworteld heeft in de realiteit. We zien mensen, robots etc. Alles heeft gewoonweg te maken met onze realiteit. Science Fiction films zijn ook gewoon gebasseerd op de realitiet. Ze gaan alleen verder dan wat we nu kunnen (technisch), maar het blijven mensen die we zien rondlopen.

In dat opzicht vind ik film een verlenging van de dagelijkse realiteit. Alleen een bedachte realiteit, gebasseerd op vaak universele gevoellens en atmosfeer.

Misschien dat jij realiteit puur als het rationele beschouwt (een mens staat op, gaat ff plassen, doucht, eet zijn bammetje, loopt naar de bus, stapt in de bus etc.etc.), maar het irrationele hoort er ook bij (je wordt wakker, je heb een vreemd droom gehad, dat siddert na in je gelaat, je voelt je rusteloos etc.etc.). En voor mij wordt het vaak juist interessant als het irrationele wordt benadrukt in film (en dat dit stylistisch zo mooi mogelijk wordt gedaan!!!!). En dat uiteindelijk dus leidt tot een transcendente gewaarwording (als het even meezit ).

Het rationele is banaal, het irrationele is magisch.

Misschien zit ik nu helemaal op een verkeerd spoor, je zegt het maar Het is moeilijk om dit soort dingen onder woorden te brengen, dus grote kans dat ik mezelf totaal tegenspreek (en laten we het vriendelijk houden huh, niels!)

Nee, jij krijgt het niet uitgelegd.

Sorry dat ik het zeg, maar dit is gewoon gelul, moedwillig onbegrip. Alsof ik beweer dat een regisseur een volledig of realistisch beeld van de werkelijkheid geeft. Vervormde spiegels, wat je zegt, wat is daar mis mee? Idereen kan je wat leren over het menszijn, dus ook een regisseur met zijn vervormde spiegel. Het gaat mij in kunst om een idee, een belichting, een aspect, een uitvergroting, een sublimatie van iets menselijks. DAT kan de inhoud van een film je laten zien. Daar kun je kennis van nemen en dat kan iets voor je betekenen.

Overigens ligt dit helemaal niet zo ver van jouw filmbeleving als je denkt. Want jij zit maar te emmeren over visies en boodschappen van regisseurs die je niet interesseren, maar dat alleen overbrengen van emotie telt. En dat zou dan geen inhoud meer zijn. Tsja, het is maar hoe je het bekijkt. Leg het eerst maar eens fatsoenlijk uit voordat je weer begint met slecht lezen en dat mensen moeten nadenken. Want dat hautaine toontje irriteert me wel.

Dat hij af en toe iets in het ridicule trekt kan zijn, en dat is waarschijnlijk het offensief van iemand die denkt dat de subtiele aanpak niet meer aankomt. Maar jij stelt je anderzijds in dat soort discussies ook altijd wel erg stoïcijns op. Je blijft maar hameren dat iemand je niet begrijpt of iemands commentaren in de wind slaan (waar je vaak zelf ook maar een gedeelte van leest of op reageert), in plaats van dan concreet eens een punt nemen en daar in letterlijke bewoordingen jouw stelling tegenover te zetten. Dan hebben mensen tenminste het idee tegenover welke verschillende opvatting of stellingname ze zich bevinden.

Als jij film kijkt om méér dan puur estethische gronden, leg dan tenminste uit wat in film je nog meer aanspreekt. Want nu vist Olaf steeds in een leeg vijvertje heb ik het gevoel..

Nee, wat jij nu aanhaalt is ook wat mij het meest boeit in films. Het punt waar ik niet meer in mee wil gaan is wanneer je dat magische gaat meenemen of transporteren naar de echte realiteit. Wanneer je meningen over mensen, types van mensen, maatschappijen, denkbeelden, religies en andere zaken mee laat bepalen door wat je in een film te zien krijgt.

Het is geen realiteit en staat dusdanig ver van de realiteit dat deze als statement, verruiming of wat dan ook over onze realiteit nietig is.

Ik pik best (heel af en toe) eens een interessant idee op uit een film, maar aan dat idee heb ik genoeg. 10 woordjes op een papier hadden ook volstaan. Daarna zal ik daar zelf wel over nadenken en mijn conclusies aan vasthangen, zonder dat ik eerst 90 minuten propaganda van de regisseur zelf rond dat idee moet aanschouwen.

Als je dit topic had doorgenomen zoals je zelf beweert heb je dit zien staan:

ik zie inhoud wat nauwer. Ik scheid vooral inhoud (intellectuele) van emotie (gevoel), en hou die twee goed apart.

Film is voor mij emotie ervaren. Emoties die mij verder vreemd zijn, die gevaarlijk zijn in het echte leven, emoties die ik ken maar niet teweeggebracht door de manier waarop een film dat kan.

Ik houd dat verder gescheiden van wat ik over mensen en de wereld in zijn algemeenheid denk. Film is manipulatief en als ik ergens niet in gemanipuleerd wil worden is het daarin.

Ik lees alles, maar vind je het vreemd dat ik stop met reageren als personen mijn woorden blijven verdraaien en mij andere filmbelevingen toeschuiven dan diegene die ik zelf beschrijf ?

Net dit soort conclusies tonen maar weer eens aan hoe er omgesprongen wordt met wat er door iemand gezegd wordt. Wat je zegt is gewoon onwaar.

Misschien kijken we dan hetzelfde naar films.

Het irrationele is voor mij het mooiste. Ik kijk een film als Only Yesterday (of zelfs FLCL of Blessing Bell) vooral om het fijne sfeertje, het relaxte (ontspannen, etc.) gevoel. En dat streeft voor mij vaak het intellectuele voorbij.

Maar dit irrationele komt wel voort uit een rationele kijk. Je moet bepaalde characters dingen laten doen (die de makers uit de realiteit halen) om uiteindelijk tot het irrationele te komen.

Op deze manier is de realiteit voor een film toch zeker belangrijk. Ook de manier waarop er naar mensen gekeken wordt, religies e.d. Een film als Only Yesterday is deels zo geworden door de geschiedenis van Japan. Het Zen Boeddhisme etc.

Die twee kan je als kijker wel scheiden, maar ik vind het iig wel interessant om te 'voelen' dat een concept van een film klopt.

Die twee dingen vloeien in elkaar over. Ik vind een film vaak beter als ik het gevoel heb dat een maker echt heeft nagedacht over zijn of haar beslissingen. Dus waarom hij een film met die sfeer maakt. Je moet het voelen, het hoeft niet perse uitgesproken te worden. Het is ook moeilijk om te checken, omdat ik niet in het hoofd van een maker kan kijken..

Dit is juist iets wat ik veel mis in die hele MTV cultuur. Dat een maker gewoon iets maakt "omdat het vet hip uber cool tof relaxt urban" is. Verder er geen echte mening over heeft.

Ver van de realiteit? Wat voor films kijk jij? Denk je er wel genoeg over na ? Soms moet je wat dieper kijken om het menselijke te zien he! En het gaat me meer om menszijn dan om realiteit, want wat is nou realiteit?

Nu geef je toe dat het kan. Eerder hadden films nog "weinig te maken met de mens of de realiteit waar mensen in leven." Maar je geeft toe dat het kan. Train jezelf, zou ik zeggen, er ligt een wereld te wachten!

Emotie en inhoud scheiden is prima, maar emotie in isolatie is betekenisloos. Emotie ontstaat in een context, zoals in een verhaal, en dan zit je al in de inhoud. Of hou je "het verhaal" ook nog gescheiden, als derde categorie? Je kunt scheiden tot je een ons weegt, maar je hebt het allemaal wel nodig om bij die emotie te komen, dus zeggen dat inhoud je niet interesseert lijkt me nogal een academisch statement. Kortom: Leg uit