Beoordeling van klassiekers

Maar Erwinner, klassiekers zijn al even divers als de 'moderne' en recente films. Misschien kan ik je wat tips geven, als je even een indicatie geeft waarnaar je op zoek bent.

Het is hallucinant wat voor stunts je soms tegenkomt op dat gebied.

Toen ik vroeger zei dat ik de geloofwaardigheid/indicatieve waarde van gemiddeldes en toplijsten maar niks vond omdat volgens mij veel te veel mensen zich nogal laten leiden door status en kuddementaliteit werd ik voor gek verklaard. Wat er zo af en toe per ongeluk/onbewust of eerlijkheidshalve naar boven drijft hieromtrent bewijst dat dit allemaal toch niet zo vergezocht is. De mens is een veels te beinvloedbaar wezen.

Ik kijk gewoon wat op mijn pad komt en goede beoordelingen heeft.

Ik bedoelde klassiekers tussen de 50-70 jaren.

Maar ik vermoed dat de 50 jarige films allemaal naief over komen.

God, wat wordt alles wat ik zeg toch weer uit verband gehaalt. Tsja, als je conclusies trekt uit wat ik zeg (waarbij ik ook nog eens voor alles uitgemaakt wordt), laat dan niet dingen weg.

Ik hou ook niet zo van 'klassiekers'. Films die je misschien wel bevallen:

The Seven Samurai

Who's Afraid of Virginia Woolf?

Repulsion

En ik zag dat je de Leone western ook kon waarderen. Vooral in de loop van de jaren 60 is de manier van acteren die je vandaag de dag nog steeds zit ontwikkeld,

Er werden in die tijd gewoon net zoveel naïeve films gemaakt als nu. Dat er vroeger meer naïeve films waren is gewoon een vooroordeel. Voor het wat cynischere werk moet je eens wat film noir proberen, als dat soort donkere films je ding is. The Third Man is wellicht het beste startpunt.

Het getuigt natuurlijk van gemakzucht om eerst licht verwijtend op de man te spelen in plaats van direct met het onderwerp te beginnen.

Het getuigt natuurlijk van meer gemakzucht om in een review niet te proberen een klein beetje te streven naar volledigheid en perfectie tijdens de verwoording van een eigen mening.

Het getuigt natuurlijk van nog meer gemakzucht om de smaak en ideeën van andere users nauwelijks serieus in overweging te willen nemen.

Het getuigt natuurlijk van nog veel meer gemakzucht om ontzettend snel het gevoel te hebben dat er op eigen teentjes getrapt wordt als een opmerking niet bevalt.

Het getuigt natuurlijk van extreem veel gemakzucht om de motivatie voor het eigen gedrag steeds weer bij andere users te leggen.

Toch blijkt ‘gemakzucht’ tijdens het beoordelen van klassiekers ook een erg aardig onderwerp te kunnen opleveren.

Als er nou in de eerst geciteerde quote geschreven was, dat er te zien is, dat zowel de liefhebbers als de niet-liefhebbers modder vangen, dan zouden de twee geciteerde quotes elkaar minder bitter tegengesproken hebben en niet zo bedroevend eenzijdig bij de lezer kunnen overkomen.

Soms is het ook een kwestie van gewoon helder formuleren en ook weten wat al eerder geschreven is. Voor een liefhebber van o.a. actiefilms zal het wel heel moeilijk zijn, om tijdens het lezen en het schrijven nuances goed te kunnen onderscheiden. Lastig om de gemiste nuances steeds met elkaar in overeenstemming te brengen en te houden als je alleen maar gericht wilt zijn op ongenuanceerd actievoeren.

Het schiet natuurlijk ook niet op, als de hele tijd eenzijdig wel een negatief vizier gericht wordt op andermans woorden en dat nauwelijks gedaan wordt op de eigen schrijfsels. Voor de karaktervorming, met o.a. als optie dat de klassiekers en de reacties erop van de liefhebbers ook anders dan verwijtend gewaardeerd kunnen worden, heeft een erg eenzijdig gericht vizier meestal alleen maar een weinig boeiende stilstand tot gevolg.

Beiden vangen weleens modder inderdaad (nooit ontkend), alleen gebeurt het dus eerder zelden dat een liefhebber aangevallen wordt, en veel vaker de niet-liefhebber. Zo heb ik dat ook geschreven. De tweede quote bevestigd dat alleen maar, waarbij het gaat over modder van het "liefhebbers-kamp". In die aangehaald quote staat enkel dat ik het er niet mee eens was. Je kan dus werkelijk nergens een tegenspraak vinden.

Inderdaad. Als jij nu eens heel helder formuleert waar mijn zogezegde tegenstelling zit kan ik er misschien wat mee.

En hopla: weer een blammage. Wie richt er voortdurend met een negatief vizier denk je? Tijd om eens jou eigen schrijfsels onder de loep te nemen zou ik zeggen, want nu is het toch echt wel een geval van de overvolle pot verwijt de kleine ketel.

Een klassieker mag je verwijten, een liefhebber niet. Daar probeer ik me ook (en de meesten hier) aan te houden. Zoals ik al zei, zijn het helaas vaak de verdedigers van die klassiekers die dan vervolgens op de man beginnen spelen. Dat was dan ook het enige waar ik oorspronkelijk wou op reageren. Jij deed alsof liefhebbers vaak zomaar beledigd worden. Ik vind dat niet terrecht: het is net meer een typisch probleem voor de mensen die een negatieve ervaring bij een of andere klassieker willen neerpennen.

Wil een onschuldig klein keteltje zichzelf nou echt, steeds maar weer, blijven blameren aan een schuldige, overvolle pot? Oppassen, iemand zou weleens ontzettend de risee kunnen worden door die grote boze pot in dit topic!

Weet een geit dat ie van voren bijt en van achteren schijt?

(om misverstanden te voorkomen: de geit uit het gezegde slaat niet op een klein keteltje zonder oren, maar op een overvolle pot met grote oren)

Die grote oren hebben dan in elk geval weer erg slecht geluisterd.

1. Nergens zei ik dat ik onschuldig was. Dat is niemand.

2. Ik heb het vooral over een algemene trend. Loop de top 250 af, je zal véél meer niet-liefhebbers een persoonlijke sneer zien krijgen dan liefhebbers.

Dat je verder niet ingaat op mijn vraag om wat duidelijker te discussieren is je goed recht natuurlijk (hoe flauw ik het ook vind), maar probeer dan tenminste met een schone lei te beginnen en de discussie eens op een NIET verwijtende manier verder te zetten. Als je je nu eens toespitst op punt 2 moet dat wel lukken.

Maar daar zal je wel niet op ingaan (uit ervaring weet ik intussen dat jij geen discussie kan voeren zonder een verwijtende toon aan te slaan).

Dat slechte gehoor kan die grote oren niet verweten worden. Er wordt door anderen steeds geprobeerd om ze te wassen zonder de zeepresten goed weg te spoelen.

Jeetje, in wat voor een autoritaire tijdsgeest wordt er eigenlijk geleefd? Dat er nu nog sprake is van schone leibandjes om toegespitst aan te lopen, dat is toch totaal niet meer van deze tijd. Tegenwoordig gaat het toch vooral om (zelf)vertrouwen en de eigen verantwoordelijkheden.

De enorme weerzin tegen alles wat naar klassiekers ruikt, begint door het duidelijk worden van deze autoritaire achtergrond wel voorstelbaar te worden. En zo ook dat alles, wat positief geschreven wordt over een klassieker of een liefhebber van het genre, als een verwijt diep in de ziel snijdt.

Ik zal proberen daar wat voorzichtiger mee om te gaan. Hoewel, zachte heelmeesters, maken stinkende wonden. Dit gezegde is toch niet te klassiek?

Het onderwerp in dit topic is: het beoordelen van klassiekers en niet het beoordelen van andere users. Deze opmerking had ik in dit topic al eens eerder geplaatst, maar dat zal wel weer als een verwijt opgevat zijn. Lastig hoor, om steeds duidelijk te blijven in een discussie met iemand die last heeft van een verwijtobsessie met autoritaire trekjes.

Het was trouwens klassiek heerlijk weer vandaag! Niet echt de juiste temperatuur voor veel actie.

Mijn god, die pathetiek...

Autoritair? Omdat ik vraag om verwijten tijdens een discussie achterwege te laten?

Maar over wie gaat het toch in Godsnaam? Er is hier absoluut niemand met een 'weerzin voor klassiekers'.

Ik voel me totaal niet aangevallen wanneer je positief schrijft over een klassieker. Een bericht waarin enkel kritiek valt op een of andere user heeft daar echter weinig mee te maken.

Het is pas lastig om in een discussie verstrengeld te zitten met iemand die van elk bericht een wirwarrig en vingerwijzend woordspelletje maakt.

Nogmaals, het was me er enkel om te doen dat ik jou probleem eerder iets typisch voor de "niet-liefhebbers" vond. De enige repliek dat ik daar al op gehoord heb is "tja, dan moet men maar zijn grote mond houden in die klassieker-buurt", al de rest is commentaar die daar niks meer mee te maken heeft. Waarom gewoon niet on topic blijven? Je hebt een stelling gemaakt maar weigert ze te onderbouwen.

Zo geraken we echt nergens.

Tussen de wirwar van geitenwollensokkenspreekwoorden door heb ik één keer enorm hard gelachen

Verder is het inderdaad redelijk jammer dat er uit een hele reactie vaak slecht één zin gequote wordt, waarna met één woord één of ander stilistisch niemendalletje opgezet wordt.

Soms weet je niet goed of je nu met een boedhist of met Obi-Wan Kenobi aan het discussieren bent.

Het gaat in dit topic toch niet over een ‘wie’ of een ‘(n)iemand’, maar over het beoordelen van klassiekers.

Het ging toch ook niet over jou persoonlijk.

Het zal lastig zijn voor users die gewend zijn om een topic steeds heel persoonsgericht te lezen en te schrijven om dan ook een keer onderwerpsgericht bezig te zijn. Blijkbaar komt dat onpersoonlijke dus bij de persoonsgerichte user wirwarrig, vingerwijzend en woordspelerig over. Dank voor deze info, zo schiet het tenminste wat op.

In de persoongerichte mededelingen staan meestal niet echt interessante zaken, die als onderwerp on topic ook nog echt boeiend blijven. Er is een sterke kans aanwezig dat de 'discussie' blijft steken in een zeurderig 'ge-ik' en 'ge-jij' met het grote risico dat er regels overschreden worden door pathetiek.

Welke stelling bedoeld wordt is een raadsel. Stellingen is nou niet echt mijn ding. Het woord ‘stelling’ klinkt mij te serieus, te rechtlijnig en te ongenuanceerd in de oren.

Wordt er nu ook al in de eerste persoon meervoud geschreven om de eigen autoriteit nog wat extra te benadrukken?

Voor wirwar: zie hierboven. Maar leuk dat zo’n geitenwollensokkenspreekwoord één keer een harde ijzerpantserige lach heeft opgeroepen.

Het doet ook goed dat het principe over geïsoleerde details begrepen is en al slim gehanteerd wordt.

Is de aanwezigheid van emotioneel reagerende tegenstanders en publiek bij het spelen met een onderwerp of op een persoon nou echt belangrijk?

Waarom spreek je dan over 'klassiekerhaters' en weerzin tegen?

Deze dus:

"Wat er soms over een liefhebber wordt geschreven, vind ik in bepaalde gevallen te gênant voor woorden."

En met dit soort slagzinnen de hele tijd moet ik het niet persoonlijk opvatten?

Ik wil best wel op 'onderwerpsgerichte' berichten van jou ingaan, alleen heb je er nog niet echt veel gegeven mijn richting uit. Misschien eerst even die stelling afhandelen -die eerder slechts onderwerpgerelateerd is- dan kunnen we verder.

Of klonk dat weer te autoritair?

Het woordje ‘je’ weglaten in de formulering van het gequoteerde zinnetje zal de lezer minder snel prikkelen om de inhoud persoonlijk op te vatten en daardoor kan zij of hij de aandacht makkelijker richten op het onderwerp.

Dat is een mening (smaak) en geen stelling. Een mening is subjectief, een stelling heeft de pretentie dat minder te zijn. Een belangrijk nuanceverschil!

Ja! Het is mijn mening dat het karaktervoller is om zinnen zonder ‘ik’ en ‘jij’ niet steeds persoonlijk op te vatten.

Dit klinkt nog steeds ontzettend zeurderig door ‘ge-ik’ en ‘ge-jij’.

Ondanks het gebruik van het woordje ‘misschien’, blijft er in de toon iets van dwang met een voorafgestelde voorwaarde doorklinken.

Wat is de eigen mening daarover?

ja en?

Ik stel je een vraag. Graag antwoord aub.

Mij ook goed. Mening of stelling, ik wil het onderbouwd zien.

Als men niet wil dat iets persoonlijk opgevat wordt moet men maar minder woordspelerig en meer to the point discussieren. Dat is pas karaktervol.

Er wordt trouwens geen drama gemaakt van wat nou persoonlijk is of niet. Zolang het maar op het onderwerp slaat en verderbouwd op elkanders bijdragen. Beginnen over iets helemaal anders terwijl de discussiepartner ook maar een simpele vraag stelt is volgens mijn mening uiterst onrespectvol en allesbehalve 'onderwerpsgericht'. Getuigt tevens van pure onwil, en dubbelzinnigheid wanneer er zelf zogezegd naar onderwerpsgerichtheid verlangd wordt.

Mogelijk dat zinsneden tijdens discussies minder persoonlijk kunnen klinken zonder dergelijke persoonlijke voornaamwoorden etc, mij allemaal best. Maar dit hier is het beoordelen van klassiekers topic, niet het manier van discussieren topic. Er wordt hier voordtdurend gesproken over onderwerpsgericht zijn, wel begin er dan eens aan.

Ha! En dat zonder 'ik 'of 'jij'.

Tussen het beoordelen van gebruikers of discussiëren over de manier van communiceren door nog even terug op de beoordeling van klassiekers.

Klassiekers kunnen voor twee soorten films staan. Ofwel de oudere films die de tand des tijds hebben doorstaan en een groots publiek achter zich hebben. Noem het de Hollywoodjaren. Met een aanpak die in die tijd gewoon was en nu anders gedaan wordt krijg je een apart uitzicht en een apart genre. Denk maar aan de kleuren van Technicolor, de muziek van de klassieke componisten, de cultus rond films als Cassablanca of Ben Hur, die deels bekend zijn geworden door zaken als prijzen, idoolacteurs of zelfs het gebruik van citaten en andere zaken. Er zullen ongetwijfeld veel mensen die films goed vinden, enkel omdat ze in die noemer van 'klassieker' vallen. Maar het feit dat ze groot zijn geworden zal toch ook niet enkel om het gedoe errond zijn. Daar was vroeger ongetwijfeld ook al een groot publiek voor. Dus waarom zouden er nu ook niet veel filmliefhebbers zijn die dergelijke films graag zien. Het is tenslotte een heel ander genre dan de modernere films die een totaal andere aanpak hebben van uitzicht (denk aan computergebruik), muziek, dialogen (vroeger soms wat theatraal), verhaal (toen kon men nog iemand laten schrikken door een zwarte cape aan te trekken en witte schmink te dragen), ....

Wat je ook onder de noemer klassiekers kan zetten, zijn de films die je steeds in lijstjes terug vindt en beschouwd worden als films die je zogezegd gezien moet hebben. Op dat vlak vallen films als Pulp Fiction, Reservoir Dogs, Godfather en andere lijstjesfilms ook onder die noemer. Net als bij die oudere films zullen er ook filmliefhebbers zijn die deze film sneller goed gaan vinden omdat die film wel goed MOET zijn omdat hij in de top 100 (of andere top) staat.

Wat mijn insziens wel een deel meespeelt is dat veel van de klassiekers (hoe je dat ook ziet) soms beter kunnen gewaardeerd worden omdat er al veel meer over gediscusieerd wordt en je soms op voorhand al veel meer info meekrijgt. Hoe bepaalde films latere kaskrakers hebben beïnvloed, waarom de makers bepaalde zaken aanpakken, de omstandigheden waarin de film gemaakt zijn, ... En dat kan meespelen in een beoordeling. The Great Dictator (om een persoonlijk voorbeeld te nemen) is op dat vlak een kunstwerk omdat ik weet dat die film gemaakt is voor de 2e WO goed op gang was, hoe Chaplin met z'n script de komende oorlogsjaren eigenlijk zo goed als perfect heeft ingeschat. En door m'n kennis van de 2e WO weet ik ook waar bepaalde grappen in de film op slaan. Zaken die bij mij persoonlijk meespelen. Los van het feit dat ik de film zowiezo een sterk staaltje humor vindt. Maar mijn compleetbeeld geeft mij een andere blik op de film.

En dat vind ik dan weer het belangrijkste. Een film kan voor mij pas geslaagd zijn als die op zich sowieso zijn waarde weet te bewijzen (los van alle achtergrondinfo en niet uitsluitend voor mensen die geleerd zijn op het thema). Voor mij maakt het dan ook nooit veel verschil als ik bijvoorbeeld weet dat Bullitt een soort pioniersrol had op bepaalde punten of dat 'M' een behoorlijk taboe'tje aansneed destijds. En ja zelfs als ik bv bepaalde grappen beter snap bij een of andere herziening maakt het niet veel uit. Chapeau, leuk om te weten en dat laatste is mooi meegenomen, maar wat voor mij telt is dat de 'kern' aanspreekt en de kijker onvoorwaardelijk weet mee te krijgen.

Maar je hebt wel gelijk. Het feit dat er bij 'klassiekers' (hoe je het ook wil interpreteren) veel meer info te lezen valt overal, geeft een enorm voordeel aan die films. Veel mensen vinden die achtergrondweetjes wel relevant en interessant, hetgeen een positieve invloed brengt op het uiteindelijke eindoordeel.

Deze reactie leest al stuk aangenamer, de persoonlijke voornaamwoorden worden nu keurig en deftig gebruikt.

Het toontje in deze quote doet denken aan een ondertitel uit een klassieker die ik lang geleden gezien heb. Als ik me na lange tijd niet vergis, was het de vertaling van een dialoogzinnetje uitgesproken door een ouderwetse schoolmeester, die telkens door zijn leerlingen in de maling werd genomen.

Trouwens een keertje ‘je’ en een keertje ‘u’ in een ondertitel was toen ook al slecht werk van de vertaler. Misschien is dat foutje wel de reden dat deze ondertitel in het geheugen is blijven hangen.

Zeker iets zelf gaan onderbouwen om het door een ander weer te laten ondermijnen. Sommige 'klassiekerhaters' hanteren regelmatig in discussies over klassiekers de strategie van het afbreken. De argumenten, waarom iemand een klassieker waardeert, worden met stoer klinkende kretologie ondermijnd zonder dat er een tegenargument aan te pas komt en zo blijft er niets anders mogelijk dan een welles/nietes discussie.

Iets onderbouwen met argumenten en motivatie levert een liefhebber van klassiekers in zo’n kretologieëndiscussie dan ook niet veel op, zeker als je niet gewend bent door die opgeblazen woorden heen te prikken. Dus positieve opbouw valt vaak nauwelijks op te merken in de reacties van de ‘haters’. Of het zelf opeisen van schouderklopjes voor een ander en het wat losjes rondstrooien met kreten, zoals ‘spookdiscussie’ en ‘opzichtig gezeur’, moet als positief opbouwend gezien worden. Dat doe ik dus niet, dat ervaar ik als een heel goedkope manier van het neerwalsen van de mening van een ander.

Even terzijde: Wat zou nou eigenlijk het nuanceverschil zijn tussen een ‘klassiekerhater’ en een ‘niet-liefhebber van klassiekers’?

Anderen dicteren kan toch niet karaktervol genoemd worden, het getuigt van zeer weinig geloof in de eigenwaarde van een ander en van jezelf. Anderen proberen te adviseren of te motiveren getuigt van meer respect voor de ander en jezelf. Dat is de reden dat deze laatste houding meestal wel opgevat wordt als karaktervol en de eerste houding dus niet.

Wat woordspelerig betreft: bij een makkelijk irritatie oproepende inhoud mag er voor de verstrooiing toch wel voor een speelse vorm gekozen worden. Het heeft de bedoeling om inhoud en vorm samen amusant te houden voor users, die niet alleen de regels serieus nemen, maar gelukkig ook nog speels met de regels blijven omgaan. De discussie hoeft toch niet steeds plaats te vinden op een schoolmeesterachtige en ouderwetse wijze volgens het principe: ‘to his masters point’.

Welk punt of welke interactie bij ‘het beoordelen van klassiekers’ wordt hier eigenlijk aangekaart naast de wat zwaar aangezette dramatische beschuldigingen zonder enig greintje humor of wat andere relativering?

Het beoordelen van klassiekers bestaat uit meerdere onderdelen. Één van die punten is o.a. de manier waarop er gereageerd wordt naar iemand met een andere mening in een discussie over het beoordelen van films uit het klassieke genre.

Het elkaar vliegen afvangen, door een al te sterk op de persoon gericht ‘ge-ik’ en ‘ge-jij’, is iets anders dan het gebruik van persoonlijk voornaamwoorden met behoud van wederzijds respect. Het gebruik van ‘ik’ en ‘jij’ op de laatste manier vindt plaats om een ander iets duidelijk te maken over de eigen smaak en op welke wijze met die smaak omgegaan wordt bij het beoordelen van een klassieker.

De smaak van een ander mag uiteindelijk nooit een al te grote rol spelen, in positieve of negatieve zin, tijdens het beoordelen van een film. Deftig is het pas als iedere vorm van het beïnvloeden van een ander, zo goed als mogelijk is, achterwege wordt gelaten. De persoonlijke voornaamwoorden ‘ik’ en ‘jij’ worden dan niet misbruikt om af te leiden van het oorspronkelijke onderwerp. De aandacht in zo'n reactie wordt dus niet onbehoorlijk en irritant aangetrokken door het leed of de superioriteit van een haantje de voorste.

Sommige users gedragen zich strenger dan de moderator.

De beschrijving in bovenstaande reactie geeft enkel een persoonlijke mening weer van een user. Een mogelijke overeenkomst in de tekst met een andere user of moderator berust dan ook geheel op toeval!

Het bericht waarop ik reageerde is dan ook keurig en deftig.

Ocharme die leraar.

Ik herinner me trouwens een klassieker waarbij die zin werd gebruikt door een moderne mens, die een modern en helder antwoord wilde op een klassieke vraag. Ouderwets genoeg werd natuurlijk rond de pot gedraaid.

Niet noodzakelijk. Tevens is het de normaalste zaak van de wereld dat argumenten tijdens een discussie kunnen betwist worden. Sommigen doen dat inderdaad met een occasionele kreet, maar daarna volgt doorgaans wel weer de onderbouwing van die kreet. Daar moet je tegenkunnen.

O nee? Vandaar de minimaliserende niet beargumenteerde reactie met ondertoon vol spot toen ik zei dat ik dergelijke vuilspuiterij eerder een probleem van niet-liefhebbers vond. Nochtans was dat berichtje van me ook keurig en deftig daar. Mij best hoor, maar dan mag men er ook tegenkunnen als er eens een woordje terugvalt.

Over ouderwetse schoolmeesters gesproken...

Geen idee. Ik gebruik (niet-)liefhebber in de betekenis van een bepaalde klassieker [Maw iemand die een zekere klassieker (niet) goed vond, niet het hele ruim omvattende begrip (wat onmogelijk is)]. Dat kan je nalezen in mijn bericht op 5 mei (ja, dat berichtje dus waar zo nodig minachtend op gereageerd moest worden). "Niet-liefhebbers van klassiekers" en "klassiekerhaters" zijn absurde termen die ik niet uitgevonden heb in elk geval. Dat laatste impliceert dat er zelfs mensen zouden zijn die uit pure afschuw elke klassieker constant neerhalen. Nogmaals: ik zie absoluut niemand die dat doet.

Mee eens, maar het mag toch wel nog een beetje over de les gaan.

Het punt waarbij ik nu bv zou reageren op deze vraag door te zeggen 'dat het toch niet over beschuldigen gaat' of dat ik zou zeggen dat de absentie van de woorden 'zonder enig greintje humor' ervoor gezorgd hadden dat het minder persoonlijk had geklonken.

Nee, dat hoort in het manier van communiceren topic.

Helaas zie ik hier echter vaak gebeuren dat liefhebbers een eerste, bijzonder onrespectvolle manier kiezen om iets duidelijk te maken omtrent die klassieker. Meestal gaat dat dan over onbeargumenteerde kreten als 'flauwekul recensie', 'get a life', 'je snapt de film niet', 'je blaast het op' enzovoorts (nogmaals: genoeg voorbeelden daarvan te vinden bij de top 250 films).

Voor de enkelingen die een filmbeoordeling verder opvatten als een omgang met de ander zijn smaak zou best een zelfhulpgroep opgericht worden.

Jammer genoeg is dit helemaal geen universeel principe en kan je een recensie nu eenmaal moeilijk vergelijken met een discussie. Of korter, slaat nergens op.

Ik weet het niet, formulier het eens wat helderder en ik zal proberen antwoorden op de vraag.

Voor mijn smaak is het niet echt deftig om op deze wijze te quoten. Het zou iets meer niveau gehad hebben als voor het volgende stukje uit de reactie gekozen was:

Het zelf opeisen van schouderklopjes en het losjes rondstrooien met kreten, zoals ‘spookdiscussie’ en ‘opzichtig gezeur’, vind ik dus niet opbouwend om nog even wat extra helderheid te bieden aan een mogelijk onoplettende lezer.

Anderzijds zou het selectief gekozen en erg ingekorte citaat opgevat kunnen worden als een praktische illustratie waarin toch de mening van een ander heel stilletjes gevolgd wordt. En dat gebeurt zomaar zonder dat het bewuste smaakoordeel ook nog maar ietsje verder onderbouwd is. Meningen (smaak) hoeven niet onderbouwd te worden, dat onderbouwen wordt wel gedaan bij conclusies en bij stellingen. Maar leuk, dat het uit smaak geopperde idee toch zo letterlijk terug te lezen is. Dus erg positief dat eigen uitspraken uit reacties in enkele gevallen te gênant geworden zijn om ze nogmaals in een gequoteerd stukje van een ander te herhalen.

In dezelfde reactie lees ik: Sommigen doen dat inderdaad met een occasionele kreet, maar daarna volgt doorgaans wel weer de onderbouwing van die kreet. Daar moet je tegenkunnen of Mij best hoor, maar dan mag men er ook tegenkunnen als er eens een woordje terugvalt.

Hoeft het in de reactie twee keer gegeven advies over ‘tegenkunnen’ niet opgevolgd te worden door de niet-liefhebbers? Gelden voor hen soms andere regeltjes?

Het gaat natuurlijk niet om de filmbeoordelingen op zichzelf. Het gaat natuurlijk om de uitwisseling van die beoordelingen in een discussie op het forum. Dan zou er met een beetje wederzijds respect of interesse sprake kunnen zijn van omgang met de smaak van een ander.

De betutteling over een zelfhulpgroep geeft een gezonde, positieve ontwikkeling aan. In de klassieke psychologie is reeds lang het fenomeen bekend, dat in een geestelijk groeiproces meestal eerst de eigen fouten op anderen geprojecteerd worden. In een later stadium van dat proces is daardoor de kans groter dat er moed ontstaat om de eigen fouten onder ogen te zien en daar iets positiefs mee te doen.

Als een enorm groot liefhebber, en tegelijkertijd een vervent hater, van de ‘patafysica hecht ik niet zo veel waarde aan universele principes. De voorkeur gaat meer uit naar persoonlijke principes. Deze zijn boeiender en als ze op een klein beetje sympathieke wijze gehanteerd worden zijn ze meestal veel minder opdringerig dan de zogenaamde ‘universele’ principes.

Misschien zou het enige helderheid kunnen verschaffen als op een persoonlijke wijze omschreven wordt, wat het nou zo moeilijk maakt om een recensie met een discussie te vergelijken. Een neerbuigende opmerking over iemand zijn studie hoort eenvoudig niet thuis in een recensie of een discussie over een film.

Het gebrek aan helderheid zal wel veroorzaakt worden door de twee uiteenlopende manieren waarop er naar principes gekeken wordt.

Op een antwoord van die vraag zit nou niet echt iemand te wachten. Het antwoord is eigenlijk al zo klaar als een klontje dat door alle emotionele aandacht telkens smelt.

Voor een oplettende lezer klinkt dit in elk geval nogal hypocriet, gezien dergelijke kreten aanvankelijk begonnen zijn vanuit diegene die dit nu 'niet opbouwend' vindt.

Daarnaast wordt de term 'spookdiscussie' ten onrechte aangekaart als onopbouwende kreet. Ten eerste wordt het beargumenteert, ten tweede is er uberhaupt niks mis met het opmerken dat er nauwelijks of geen probleem is, wanneer er een genoteert wordt.

Een aandachtige lezer ziet dat die regels voor alle "partijen" gelijk zijn, zolang er dus maar onderbouwing is. Een ononderbouwde kreet is enkel gerechtvaardigd als er zelf eentje gekregen geweest is. Een oplettende lezer zal tenslotte vast niet ontgaan zijn dat ik me daar tijdens deze discussie aan gehouden heb overigens.

Hmm. Kan je misschien een voorbeeldje geven waarbij daar dan gebrek aan was? Dan krijg ik een beter idee wat je hiermee precies bedoeld.

Dit heeft weer niets met de beoordeling van klassiekers te maken! Houd het gewoon on-topic en bepreek het persoonlijke gewoon met elkaar via de PM.

Wat mij betreft is het hele uitgangspunt anders. Een recensie geeft een persoonlijke visie op een film, terwijl een discussie net een visie van een ander erbij betrekt. Een recensie is een monoloog, een discussie is een dialoog. Emotionele communicatie vs verstandelijke communicatie. En zo kan ik nog wel even verder gaan.

Nee hoor, gewoon door wollig taalgebruik. Of om het anders te zeggen, als het klontje de bek van het paard niet haalt, is dat omdat het gebrek aan contrast op de tand de put opengegooid heeft.

Even off-topic maar niet onbelangrijk.

Vanaf September verschijnen een aantal klassiekers op MGM.

Canterbury Tale, Arabian Nights, Young Billy Young, The Spikes Gang, Paris Blues en Rosebud.

A Canterbury Tale is een echte aanrader!

Emotionele communicatie en verstandelijke communicatie zie ik niet als tegenstrijdig met elkaar. Zowel in een monoloog als in een dialoog gaat het om visies die op een aantrekkelijke manier overgedragen worden aan anderen. Een passende harmonie tussen het gevoel en verstand in die overdracht maakt het alleen maar aantrekkelijk voor anderen. Recensies of discussies bij het beoordelen van klassiekers waarin het aan verstand of aan gevoel ontbreekt, lopen grote kans als hysterisch of gortdroog over te komen. Daardoor kunnen beide tekstvormen een stuk minder aantrekkelijk worden om passief of actief te lezen of te horen.