Vrije filmchallenge

alexspyforever nee, maar op basis van het narratief ben ik daar ook niet direct heel benieuwd naar. Misschien later nog eens. Deze toch met name gezien vanwege de goede ontvangst, cast, regisseurs.

#64 Oranges and Sunshine (2010)

FTV

Groot-Brittannië

105 minuten

< 250 stemmen (109)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/64000/64281.300.jpg?cb=1363708035

Ingetogen, maar hartverscheurend drama. Ik ben het met de commentaren hieronder wel deels eens dat het filmistisch niet erg bijzonder is, maar als waargebeurd verhaal komt dit toch wel aan en heeft het mijns inziens weinig opsmuk nodig.

Inderdaad dus.

#36 Órbita 9 (2016)

Spanje

Sciencefiction / Romantiek

95 minuten

FTV

<250

Algemeen Klassement: 95+10+5=110

(Totaal: 4074)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/428000/428930.300.jpg?cb=1492074258

Redelijke sci-fi die erin slaagt om gedurende een uur vooral verrassend te zijn. Ook een film die naar het einde toe afzwakt in spanning en in sfeer. En een film die er helaas niet in slaagt het niveau van verrassing blijvend vast te houden als de film naar het einde toe verzandt in obligate actiescènes en in goedkope feelgood.

Een rustig begin brengt je in een verwachtingsvolle stemming. Heel rustig, bijna kabbelend krijgen we gewenningstijd. Tijd om in de film te komen, Tijd om eens lekker rond te kijken. Het is ook een begin dat meteen al volloopt met vraagtekens. Fijn.

De kant die de film kiest, leidt tot een verhaal met wendingen. Een verhaal met onverwachte invalshoeken. Broeierig spannend. Verrassend. Best leuk.

Het verhaal is boeiend genoeg maar heeft na verloop van tijd toch last van inzakmomenten. Het zijn de momenten waarop de broeierige onderhuidse spanning wordt verruild voor zichtbare spanning opgeroepen door gebekvecht, achtervolging of geschiet. Die scènes werken averechts op de prettige kijkstaat. In de tweede helft van de film zijn die momenten er veelvuldig. De brute actie doorbreekt dan heel onprettig de fijne sluimerende spanning die juist maakt dat de film zo intens beleefd wordt. Tegen het einde worden die momenten heftiger en vaker. Met een schok realiseer je je dat je geen andere keus hebt dan meebewegen omdat een nieuw hoofdstuk van de film anders langs je heen gaat. Dat meebewegen vergt steeds meer concentratie en lukt steeds minder goed.

Niet een hele typische sci-fi. Soms lijkt de film eerder een romantisch drama. Soms ook prevaleert de schietende- en achtervolgende actie. Ondanks de toegevoegde elementen uit andere genres, blijft de sci-fi de basis van het verhaal. Dat houvast is er.

In dat geval laat ik Henenlotter zeker even liggen. In een serieuze horror, zie ik zijn stijl niet zo zitten.

Dank voor de tip.

https://www.moviemeter.nl/images/cover/106000/106491.jpg?cb=1467438312

Victor Frankenstein (2015) - MovieMeter.nl

Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk / Canada

Drama / Horror

110 minuten

FTV

<250stemmen (201)

IMDb 6/10

het decor en de special effects zijn ronduit schitterend in deze film, maar helaas stopt het hier, een mager verhaal en met moeite enige vorm van diepgang, kortom een film die je ziet voor het spektakel een prachtig decor ( wat echt af is) en de special effects 3,5*

#54 Vertigo (1958)

Verenigde Staten

Thriller / Mystery

129 minuten

(FTV)

129 + 10 = 139 punten (totaal 6849)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/848.300.jpg?cb=1407590144

Eindelijk deze hooggeprezen klassieker gezien, en hoewel goed ben ik toch lichtelijk teleurgesteld.

Had er gezien de score en beoordelingen hier op de site wat meer van verwacht.

#37 Monsieur Hire (1989)

Frankrijk

85 minuten

FTV

<250

Algemeen Klassement: 85+10+5=100

(Totaal: 4174)

Periodeklassement: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9298.300.jpg?cb=1390678058

Een film met een personage dat misantropische en voyeuristische eigenschappen heeft, is natuurlijk al snel intrigerend. Monsieur Hire heeft deze eigenschappen en heeft meer. Een fixatie voor orde, netheid en structuur heeft ie ook. Een vreemd personage.

Zijn voyeuristische doel en tegenspeelster is een lieftallige jongedame die tamelijk zonderling reageert op de acties van monsieur Hire. Leuk voor het verhaal, maar met een hoog gehalte aan onwaarschijnlijkheid. En op dat moment begon ik het contact met de film enigszins te verliezen.

In een subplot is er nog sprake van een moordzaak, die gerelateerd is aan de merkwaardige connectie tussen voyeur en bekekene. Tja.

Alles bijeen voelt de samenbrenging van al die thema's en lijntjes nogal gekunsteld aan. De lengte van de film zorgt nog eens voor een gedwongen snelle samensmelting van al die facetten in het verhaal. Met meer tijd zou hier en daar een psychisch themaatje nader onder de loep zijn genomen. Met meer tijd zou aan de personages meer uitbouw zijn geboden om hun gedrag te verklaren. De handelswijze van de personages is nu een ongefundeeerde haastklus. Antwoorden worden niet gegeven.

In de film komen voorts nog een aantal scènes voor met felgekleurde objecten en met surrealistische insteek die eveneens intrigeren, maar waarvan de betekenis onduidelijk is. Zal iets van symboliek inhouden en met beider psyches te maken hebben. Zal wel. Opvallend zijn de scènes in ieder geval. Mooi verzorgd gefilmd. Mooie compositie. Opvallende kleuren. De bedoelde boodschap (als die er is) gaat misschien wel verloren in schoonheid. Ik had trouwens niet veel zin erg mijn best te doen in de zoektocht.

Het acteerwerk is erg goed. Met name Michel Blanc is geweldig. Freaky, ingetogen, eng. Hij is de perfecte zonderling.

Aardige film. Niet meer dan dat. Intrigerend tot het eind. Dat wel.

MovieMind heeft me eens gezegd dat hij het meestal wel eens is met het algemene gemiddelde wat zijn eigen beoordeling betreft. Soms zou ik wel eens willen dat het voor mij ook zo simpel zou liggen. Voor mij is het gemiddelde zelden een indicatie of ik het goed of slecht ga vinden, tenzij het echt heel laag zou liggen dan zou ik toch even wachten. Maar als het heel hoog zou zijn dan is het wellicht ook niet iets voor mij. Films uit toplijsten zijn 9/10 tegenvallers of gewoon niet mijn smaak. Zeker algemene toplijsten waar alle genres bij elkaar staan daar ben ik niet veel mee.

Hitchcock is over het algemeen niet mijn ding trouwens, beetje te traag.

Als dat toch eens zou kunnen.... Bij reguliere films kijk ik meestal of de film een voldoende heeft. Films die op MM onder de 3,00 hebben kijk ik niet zo snel. Bij Horrorfilms licht dat anders dan kijk ik naar de ratings van andere Horrorfans. Overigens zoek ik vaak ook gewoon wat een gebruiker die ik ken de film heeft beoordeeld en baseer ik het daar op. RuudC is bijvoorbeeld een gebruiker die op het gebied van Historische films en Fantasy vaak een vergelijkbare beoordeling heeft en daarom vertrouw ik op zijn beoordeling en niet op 'het gemiddelde'. Mijn verwachting van een film baseer ik trouwens vaak op de poster, een erg slechte gewoonte...

Eigenzinnige en stijlvolle films die hier onder de 3* scoren, dat zijn vaak de beste lees Only God Forgives, volgens mij ook The Witch, Under the Skin?

Dat postergedeelte is inderdaad vervelend, maar dat zal je mettertijd wel afleren hoor Je hebt in elk geval door mijn review nog geen tijd gestoken (verspild?) aan House of 1000 Corpses. Reviews van gelijkgestemde zielen zijn voor mij ook vaak nuttiger dan gemiddeldes en zeker bij horror moet je de gemiddeldes minder nauw nemen. Maar ik ben ook kritisch naar horrorfilms die bovengemiddeld scoren (rond of meer dan 7/10). Dan heb ik al een gevoel dat het vrij mainstream is en dat het meestal nogal tam is en formule-achtig op mij zal overkomen. Wat voor de ene ziek is en schokkend is kan voor een ander overkomen als bloedeloos saai. Dat gevoel had ik bij House of 1000 Corpses, als ik dan reacties las van sommige die zeiden misselijk makend en ziek, dan vroeg ik me af huh wat dan? En dan krijg je situaties als dit: ene vond hem te ziek en geeft de film daarom lage beoordeling, een ander houdt van dit soort misselijk makende films en is genereus met de sterren en dan een 3de persoon ikzelf heb geen idee waar de voorgaande 2de het over hebben en meer het gevoel dat ik naar een lang uitgerekte MTV-clip heb zitten kijken die af en toe poogt te shockeren maar uiteindelijk te afgeborsteld is om horror te zijn. Hetzelfde zal uiteindelijk gaan gelden voor American Mary waar ik bijna doorheen ben.

Eigenlijk vind ik het best wel een interessante studie die verschillen in geshockeerd worden. Ik denk dat ik zolang ik weet dat het maar film is dat ik moeilijk kan worden geschokt. Ik kan zeker wel meeleven met sympathieke en getroffen personages, maar uiteindelijk blijft het een film en meestal een fictief gebeuren. Maar de meeste schokkende beelden die ik heb gezien was een documentaire over verhandelen van vee, die 'mishandelingen' waren echt en nog veel ongemakkelijker dan het dierenleed in Cannibal Holocaust. Dat is al lang geleden (en ik kan enkel hopen dat de situatie verbeterd is) maar er zijn beelden die ik wellicht nooit meer uit mijn geheugen kan wissen.

tbouwh mijn ogen gaan al aan het rollen als ik iemand stijlvol hoor zeggen, dan vrees ik al meteen voor style over substance

#48 Robin Hood (2010)
Verenigde Staten
156 minuten
FTV

156+10+0=166 (Totaal: 6003 punten)
Periode:
1 (Totaal: 33 punten)
Rariteiten:
0 (Totaal: 5 punten)
Landen:
1 (Totaal: 85 punten)

http://entertainmenttalk.com.au/wp-content/uploads/2017/03/maxresdefault.jpg

Met Robin Hood geeft Ridley Scott zijn eigen versie op het alom bekende verhaal van de beroemde boogschutter. De titelrol wordt gespeel door Russell Crowe, wat voor veel kritiek heeft gezorgd. Hij zou teveel op Maximus uit Gladiator lijken en geen correct Brits sprak. Gezeik om te kunnen zeiken naar mijn mening, want Crowe vertolkt de rol meesterlijk en in vergelijking met Kevin Costner is het perfect Brits. Cate Blanchett deed het ook goed als Marion en verder waren er dan nog Max von Sydow en Mark Addy (Robert Baratheon uit Game of Thrones) als Broeder Tuck.

Er zitten een aantal historische incorrectheden in de film. Het Engelse hof was toendertijd Frans, dus Richard en John spraken geen Engels en daarnaast overleed Richard in de armen van zijn moeder (wel in Frankrijk op de terugweg van een kruistocht). Verder zijn er dan nog dingen als dat de helmen en de kastelen van latere data zijn en (de grootste fout van allemaal) dat John in werkelijkheid wel degelijk akkoord ging met de Magna carta, hoewel met grote tegenzin en pogingen eronderuit te komen. Maarja, gaan we daar echt moeilijk over doen? Ik denk namelijk dat dit de meest historisch correcte adaptatie van de legende is en ook nog het minst geromantiseerd. De Nobele Koning Richard die met Salladin geschaakt zou hebben is hier een arrogante krijgerskonging (wat helaas toch wat realistischer is). Wat dan wel weer zwaar geromantiseerd is in dit deel is Robin Hood's grote rol in de verdediging van Frankrijk en de feministische variant van Marion. Uiteindelijk verteld de film het verhaal voordat het bekende verhaal uit de legende begint (al zal een gedeelte daarvan anders moeten plaatsvinden).

De film is uitstekend geschoten en visueel is er niets mis met Scott’s Middeleeuwen. Een beetje CGI voor de Tower of London valt wel te vergeven. De maliënkolders, schilden, zwaarden, pijlen en vlaggen zien er allemaal uitstekend uit. Marc Streitenfeld maakt ook nog eens een prima soundtrack met hier en daar wat Keltische invloeden.

Wat minder dan Kingdom of Heaven, maar wel weer een heerlijke Middeleeuwse film van Ridley Scott. Ik raad overigens de Unrated Directors Cut aan, want de bioscoop-versie is een beetje kindvriendelijk gemaakt door het bloedvergieten te reduceren.

#56 The Dunwich Horror (1970)

Verenigde Staten

90 minuten

FTV

< 250 (19 stemmen)

Rariteiten: Geen

Puntenberekening : 6459 +90 +10 +5 =6564 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9849.300.jpg?cb=1446720108

Niet zo beste verfilming van een H.P. Lovecraft-verhaal. Nu zit het met de aankleding nog wel goed. Niet verwonderlijk want regisseur Daniel Haller was halverwege de jaren '60 verantwoordelijk voor de aankleding van Roger Corman’s Poe- verfilmingen. Echter faalt hij om ook maar een echo van die films te zijn. In de fictieve Miskatonic Universiteit in het eveneens fictieve Arkham ontmoeten we Professor Henry Armitage deze geef Nancy Wagner (Sandra Dee) de opdracht om een zeldzaam boek naar de bibliotheek terug te brengen. Daar komt ze Elizabeth Hamilton (Donna Baccala) tegen. Dit boek is de legendarische Necronomicon en als ze die net weg willen leggen, vraagt Wilbur Whateley (Dean Stockwell) of hij het boek mag inkijken. Zoals je ziet zijn de Lovecraftiaanse termen wel aanwezig maar gaat het vooral mis in de uitwerking. Zo schittert het monster door afwezigheid, we horen hem een hoge fluittoon maken, zien we wat hij ziet, door middel van zwaar irritante groen-rood-blauwe kleuren, maar fysiek is het monster niet te zien. Behalve dan op de poster en een plaatje aan het einde van de film. Tijdens de afwikkeling van het einde wordt nog wel even gauw vermeld dat het om Wilbur’s tweeling-broer gaat, echter de film er mee reden lukt niet meer. De film faalt domweg doordat er niets gebeurd.

#49 Lost in Translation (2003)

Verenigde Staten

101 minuten

FTV

101+10+0=111 (Totaal: 6114 punten)

Periode:

1 (Totaal: 34 punten)

Rariteiten:

0 (Totaal: 5 punten)

Landen:

1 (Totaal: 86 punten)

https://plotandtheme.files.wordpress.com/2015/08/o-lost-in-translation-facebook.jpg?w=1400

Lost in Translation van Sofia Coppola (dochter van Francis Ford Coppola) is zo'n drama waarin eigenlijk helemaal niets gebeurt, maar dat toch vermakelijk is en je aandacht vast weet te houden met het sfeetje.

Bijzonder is dat Bill Murray een ingetogen rol neerzet, maar het alsnog klaarspeelt om de kijker aan het lachen te brengen. Prachtige beelden van Tokyo en de gedateerde en neppige hotels en restaurants en daarnaast ook de prachtige natuur van Japan.

We denken tegenwoordig wel dat je met Engels overal terecht kan, maar ook als je naar Frankrijk of Duitsland gaat zul je buiten grote steden versteld staan hoe hulpeloos je bent (tenzij je natuurlijk gewoon de taal spreekt). Net als Japan hier, waar zelfs de bordjes niet leesbaar zijn voor een buitenstaander.

Op TV gezien en eerste helft was ik er niet helemaal bij, dus deze gaat een keer in de herziening.

#57 Urufu Gai: Moero Ôkami-otoko (1975)

Japan

86 minuten

FTV

< 250 (8 stemmen)

Rariteiten: Geen

Puntenberekening : 6564 +86 +10 +5 = 6665 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/503000/503253.300.jpg?cb=1503305063

Het is vrij lastig om de film Wolf Guy te classificeren in één genre, we zien namelijk vuistgevechten gemixt met drama, dit alles verpakt in een detective-verhaal, met hieraan naakt en gore toegevoegd. Het geheel wordt afgemaakt met een fijne funky soundtrack. Het heeft overduidelijk een 70´s stijl en is vrij trashy maar is ook verbazingwekkend goed tijdverdrijf! Journalist Akira Inugami en laatste overlevende van een weerwolven-clan onderzoek de moorden die schijnbaar zijn gepleegd door een onzichtbare fantoom tijger. Hierbij komt hij op het spoor van Miki een zangeres die bij een groepsverkrachting syfilis heeft opgelopen. En terwijl hij verder betrokken raakt in het mysterie stuit hij ook op de schimmige organisatie J-CIA. Akira Inugami wordt gespeeld door de vrij bekende Shinichi ‘Sonny’ Chiba (uit o.a. Kill Bill: Vol. 1 & 2) Elke vrouw valt natuurlijk voor hem en gaat uit de kleren. Echter het lycantropische gedeelte is er dan weer niet. Maar ach, Wolf Guy is verder gewoon een fantastisch, en interessante exploitatie-mash-up die geen één seconde verveelt.

#58 Non Si Deve Profanare il Sonno dei Morti (1974)

Italië

95 minuten

FTV

< 250 (70 stemmen)

Rariteiten: Geen

Puntenberekening : 6665 +95 +10 +5 = 6775 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/7000/7014.300.jpg?cb=1427284377

De zombiefilms zijn vanaf de occulte ‘White Zombie’ uit 1932 al populair. In 1968 kwam ‘Night of the Living Dead van George Romero uit en sinds dien zijn ze bijna niet meer weg te denken in het horrorgenre. Ze verschijnen in vele vormen en ook de oorzaken veranderen nog weleens. Zo worden de zombies van de Spaanse regisseur Jorge Grau veroorzaakt door milieuvervuiling in de vorm van een experimentele machine van het Ministerie van Landbouw. Hierdoor moeten hoofdpersonen George en Edna zich verdedigen tegen een aantal hardnekkige levende doden. Terwijl ze ook nog te maken krijgen met een hardnekkige en kortzichtige politie-inspecteur die hen verdenkt van moord, satanische rituelen en het schenden van graven. Dit alles zeer mooi in beeld gebracht. Bovendien zijn de meeste make-up effecten goed uitgevoerd. Nadeel was dan weer dat de zombies niet consequent (ingewanden eten om later alleen te moorden) waren. Ook in de kelder tijdens het bezoek aan de begraafplaats kwamen er een paar vreemde acties langs. Dit doet echter niets af aan de kwaliteit die ‘The Living Dead at Manchester Morgue’ ontegenzeglijk wel bezit. Het is waarschijnlijk een van de leukere en vermakelijkere zombiefilms uit de jaren zeventig.

Och ja, deze had Johan me een jaar geleden aangeraden Heb hem hier nog liggen dus dan alsnog maar even kijken deze challenge.

https://media.giphy.com/media/7GcdjWkek7Apq/giphy.gif

alexspyforever the style= the substance, mits goed uitgevoerd

"The mark of the Devil" Als horrorliefhebber kan dat inderdaad geen toeval meer zijn!

#101. American Mary (2012)
103 minuten - FTV (256 stemmen miljaarde)
geen rariteiten (ondanks dat het bij momenten toch een freakshow leek)
Canada (oh 2 punten ipv 1 toch ergens nog een bonus haha)

https://img.filmix.me/torrent_screens/59230/screen_57978146be01c.jpg


Ok je maakt een film met body horror als thema. Dat het misschien nog allemaal tam blijft op het vlak van gore, dan moet je toch zien dat je ergens anders de aandacht op kan zetten. De weinige grafische horror ziet er ook allemaal veel te proper uit, te afgeborsteld. Ik vermoed dat de zussen Soska ergens wel eens doel voor ogen hadden bij het maken van de film maar dat beeld veranderde voortdurend. Wraakfilm, freakshow, psychologische horror? Of zal ik het toch maar style over substance noemen? Mary snijdt er lustig op los veelal buiten beeld en het resultaat is ook niet vaak te zien. Mary qua personage is nog enigszins boeiend hoewel weinig sympathiek naarmate de film vordert waardoor het einde me volledig koud liet. De andere personages zijn ofwel leeg ofwel irritant (die Betty Boop impersonator ugh). Voorts nog de gebruikelijke setting van een strip-club en Mary die in sexy pakjes haar handelingen verrichten op een moment op zeer onovertuigende manier wordt verkracht, maar als ik 1 paar blote borsten heb gezien zal het veel zijn. Sorry voor de fans maar als de klederdracht van de protagoniste (die als dertiger voor een studente van in de 20 moet doorgaan) het hoogtepunt moet vormen van een film, dan kan ik beter Re-Animator of zelfs Frankenhooker opzetten en krijg ik tenminste waar voor mijn geld.
Waarom een Canadese film dan American Mary heet, is het sarcasme of zo? Nu goed Bloody Mary zou nog idioter zijn geweest door het gebrek hieraan.

Algemeen: 103 + 10 = 113 (Totaal: 9448 punten)
Landen: 2 (Totaal: 113 punten)


joolstein blij dat je Living Dead at Manchester kon waarderen, jammer dat die zo weinig bekend is. Gelukkig kan ik hier dan bij een aantal wat verandering in brengen
The Dunwich Horror is zo eentje waarvan ik weet dat ik em gezien heb maar zelfs na het lezen van je recensie blijft het vaag, zal inderdaad ook wel zo zijn dat er veel te weinig in gebeurde.

Zoals alexspyforever al aangaf kan ik me grotendeels goed vinden in het gemiddelde hier op de site.

Ga er niet blindelings vanuit dat een hoge beoordeling altijd goed is of een lage altijd slecht, maar van een film boven de 3.5 sterren verwacht ik een goede film en van een film onder de 2.5 sterren verwacht ik een wat mindere film. En vaak blijkt dat (voor mij) zo te zijn, vandaar dat ik me goed kan vinden in het gemiddelde.

Nu heb ik natuurlijk ook weleens dat ik een hoge beoordeling minder vind of een lage beoordeling beter, maar net als bij iedereen is dat subjectief. In het geval van Vertigo (wat ik overigens wel een goede film vind hoor, waardoor mijn verwachting wederom werd bevestigd) was de verwachting wat (mischien te) hoog, niet alleen door de hoge beoordeling maar ook omdat deze film in de 512 knock out (het in mijn ogen geweldige) Memento versloeg. Vandaar ook de ietwat lichte teleurstelling omdat ik Vertigo bij lange na niet zo goed vond als Memento.

Maar zoals ik al zei...het blijft subjectief!

Ok het komt bij mij vaak zat voor dat ik een film met een 3*-gem. 4* geef en andersom

https://www.moviemeter.nl/images/cover/102000/102637.jpg?cb=1451320738

The 5th Wave (2016) - MovieMeter.nl

Verenigde Staten

Sciencefiction / Thriller

112 minuten

FTV

>250stemmen (490)

IMDb 5,2/10

tbouwh jij zal wel blij zijn met de poster uit de post boven mij

#102. Final Destination (2000)
97 minuten - FTV
USA

Algemeen: 97 + 10 = 107 (Totaal: 9555 punten)
Periode: 1 (Totaal: 50 punten)
Landen: 1 (Totaal: 114 punten)

http://images6.fanpop.com/image/photos/37400000/Alex-Carter-Billy-and-Clear-final-destination-2000-37451028-852-480.jpg

Ik kan me best wel vinden in jde recensie van baspls. Het was op een gegeven moment toch iets te voorspelbaar en zoals andere al aangaven werd het een afvallingsrace hetgeen het toch allemaal iets minder verrassend maakt. Ook al die toevalligheden en dat de Dood zelf voor scherprechter begint te spelen als een onzichtbare bovennatuurlijke kracht door dingen te laten breken, lekken, onweer, deuren vergrendelen etc begonnen er toch iets te dik op te liggen naarmate de film vorderde. Vermakelijk voor een keertje maar verre van een topper. Ook weinig chemie tussen de lotgenoten.

Raising Arizona (1987)

Verenigde Staten

FTV, 94 minuten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/632.300.jpg?cb=1415011492

Als ik goed geteld heb is dit mijn twaalfde Coen-film, en na me elf keer toch op z'n minst redelijk te hebben vermaakt (en vaak nog veel meer dan dat), moest het er toch een keer van komen. Raising Arizona is een behoorlijke miskleun in het oeuvre van de Coens. Ze gaan volledig op de komedische toer, maar met een enkele uitzondering komen de grappen niet aan, en zijn de infantiele typetjes te flauw voor woorden. Zo heel af en toe landt er wel een keer een grap, en John Goodman en sidekick William Forsythe zijn meestal nog wel prima - daarentegen waren bijvoorbeeld Nicholas Cage, Holly Hunter en Randall Cobb een bron van ergernis, al is het misschien deels vanwege de pijnlijk ongrappige typetjes die ze speelden. Uiteindelijk heb ik me een stuk vaker lopen ergeren dan dat er ook maar een beginnetje van een glimlach opkwam, laat staan dat het echt leuk werd. Dikke tegenvaller.

alexspyforever ze heeft er wel beter uitgezien

#38 After Hours (1985)

Verenigde Staten

97 minuten

RW

Algemeen Klassement: 97

(Totaal: 4271)

Periodeklassement: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/760.300.jpg?cb=1368172415

Fijne film met een scala aan vreemde gebeurtenissen en bizarre personages. Zich afspelend in een duistere ambiance vol tragische humor. En met een sukkelige anti-held die het allemaal overkomt.

After Hours is een geslaagde mix van al dat en slingert er nog een sinistere sfeer doorheen. Komische suspense, zou je het kunnen noemen.

Het decor waartegen het verhaal zich afspeelt schept een enorm deel van de duistere glans die aan de film kleeft. De fantastische setting van een nachtelijke grauwe achterbuurt met pakhuizen en verlepte horeca doet een hoop. Het accentueert de verlatenheid en de geïsoleerdheid waarin de anti-held moet voortbewegen. Een behoorlijk donker gemoedsrandje is geboren.

Een komedie zeker, maar dan meer een tragikomedie dan iets anders. Over een man die in de loop der dingen wordt meegesleept. Een man die niets anders kan dan de weg volgen die anderen voor hem plaveien. Vreemde personages kruisen het pad van de anti-held. Heerlijk bizarre interacties zijn het. Zonder uitzondering ongewoon en absurd. De wanhoop en de onmacht die dat oplevert is het zichtbare basisgevoel van de hoofdpersoon en dat gevoel wekt lachlust op.

Overtuigende rol van Dunne. En Linda Fiorentino is werkelijk bloedmooi en heeft tot mijn spijt een te kleine rol.

Erg leuke film.

#39 Awaken the Shadowman (2017)

Verenigde Staten

90 minuten

FTV

<250

Algemeen Klassement: 90+10+5=105

(Totaal: 4376)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1114000/1114784.300.jpg?cb=1501229266

Geen heuse horror. Geen bloed. Geen griezelige setting of angstaanjagend verhaal. Wel een paar schriks. Maar met wat simpele jumpscares die heel goedkoop door een harde muziekuithaal tot stand komen, ben je er natuurlijk niet.

Het verhaal rammelt en de verschillende subplotjes vallen niet in elkaar. Erg onbevredigend om naar personages en situaties te kijken zonder duidelijk verband met andere personages of situaties.

De personages zijn zonder uitzondering erg plat vorm gegeven. We weten gewoon niets van hun motivering. Op die manier wordt het met de inleving natuurlijk niets. De film wordt er bepaald niet prettiger kijkbaar door.

t' Is daarnaast ook nog een erg oppervlakkig verhaal. Dingen gebeuren zomaar. Enige achtergrond of inzicht in wat dan ook, wordt amper gegeven.

Datzelfde geldt voor de engerd uit de filmtitel. Slechts een figuur dat de film opsiert zonder dat de reden duidelijk wordt waarom hij er überhaupt is. Tja, er zijn wel wat suggestieve aanwijzinkjes, maar die zijn te vaag om bevredigend te zijn. En als ie nou nog groots imponeerde, die Schaduwman, dan kijk je wat gemakkelijker over een onzorgvuldig geconstrueerd plot heen, maar imponeren doet ie op generlei wijze.

Veel is dus niet geslaagd. Er is ook iets wel geslaagd. Er is een zekere beklemmende sfeer voelbaar. Een sfeer die vooral wordt opgeroepen door goed en stemmig camerawerk.

Verder is het niet veel. Nou ja, de poster is natuurlijk ook oké.

#59 Nightmare (1964)

Verenigd Koninkrijk

87 minuten

FTV

< 250 (8 stemmen)

Rariteiten: Z/W

Puntenberekening : 6775 +87 +10 +5 = 6877 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10809.300.jpg?cb=1368428174

Ten tijden van het succes van Frankenstein, Dracula en The Mummy maakte Hammer Film Productions ook een aantal Thriller /horrorfilms die bekend stonden als "mini-Hitchcocks". Dit waren low-budget thrillers en vaak in zwart-wit. Nightmare was de derde uit dat rijtje. En een zeer mooie sfeervolle film. Wat ook niet heel gek was aangezien de regisseur Freddie Francis was. Een cameraman die veel lof kreeg. Direct aan het begin is dat al te zien met een prachtige donkere scene van een verlaten donkere gang. Dit oude huis is ook een belangrijke factor die bijdraagt aan de goede spannende sfeer. Janet ( Jennie Linden) is op haar elfjarige verjaardag getuigen geweest van de moord op haar vader. Die moord werd gepleegd door haar moeder en zij wordt dan ook opgenomen in een psychiatrische kliniek. Op haar zeventiende heeft Janet last van verschrikkelijke nachtmerries en vreest dat ze ook gek aan het worden is. Dit verhaal deed mij vooral denken aan Gaslight (1944) Maar ik zag ook wat invloeden van Psycho (1960) en Hammers eigen Taste of Fear (1961) Halverwege is er een twist en deze kondigde ook een soort stijl-breuk aan. Helaas was die niet heel positief. Het leek alsof er opeens een andere cameraman/regisseur aan roer stond. Toch is het een zeer goede, fijne psychologisch suspense-film met een prima onverwacht einde.