Urufu Gai: Moero Ôkami-otoko (1975)

24 april bij Arrow. Te gekke film!

Het is vrij lastig om de film Wolf Guy te classificeren in één genre, we zien namelijk vuistgevechten gemixt met drama, dit alles verpakt in een detective-verhaal, met hieraan naakt en gore toegevoegd. Het geheel wordt afgemaakt met een fijne funky soundtrack. Het heeft overduidelijk een 70´s stijl en is vrij trashy maar is ook verbazingwekkend goed tijdverdrijf! Journalist Akira Inugami en laatste overlevende van een weerwolven-clan onderzoek de moorden die schijnbaar zijn gepleegd door een onzichtbare fantoom tijger. Hierbij komt hij op het spoor van Miki een zangeres die bij een groepsverkrachting syfilis heeft opgelopen. En terwijl hij verder betrokken raakt in het mysterie stuit hij ook op de schimmige organisatie J-CIA. Akira Inugami wordt gespeeld door de vrij bekende Shinichi ‘Sonny’ Chiba (uit o.a. Kill Bill: Vol. 1 & 2) Elke vrouw valt natuurlijk voor hem en gaat uit de kleren. Echter het lycantropische gedeelte is er dan weer niet. Maar ach, Wolf Guy is verder gewoon een fantastisch, en interessante exploitatie-mash-up die geen één seconde verveelt.

Die intense blikken van Chiba... Ongeëvenaard!

Kung fu, weerwolven, bloedtransfusies, gangsters, gewillige vrouwen, psychedelische visuals en natuurlijk Sonny Chiba! En dat allemaal in 85 minuten. Love it!

Een heerlijk vreemd cultwerkje. Je moet er wel even voor gaan zitten, want het ontvouwt zich allemaal nogal chaotisch.

Dikke 4*

Nou nou, de tijd van het eenvoudige Sonny Chiba-actiewerk was schijnbaar niet meer genoeg halverwege de jaren 70. Een weerwolf-reporter is ie hier en heeft allemaal iets te maken met een voormalige zangeres die wraak neemt als tijger. We trekken Sonny's ingewanden er halverwege nog even uit. Veel bloed en bloot, met een stevige cultreputatie.

Wolfguy: Enraged Lycanthrope. Het begint al met een goeie titel, en het blijkt een amusante maar ook wel vreemde film. De sfeer voelt vaak aan als een hard-boiled detective die zo uit een film noir of een boek van Raymond Chandler is weggelopen. Met een harde, stoicijnse hoofdpersoon (al is ie journalist in plaats van detective) gespeeld door Sonny Chiba, een femme fatale en natuurlijk een groep maffioos tuig. En dan wel een soort van exploitation-variant daarvan. Maar daarnaast zien we ook best wat naakt, behoorlijk wat bloed, weerwolverij (maar eerlijk gezegd niet heel veel), een bovennatuurlijke tijger die mensen openrijt, medische experimenten, brakke special effects en funky futuristische jaren '70 psychedelica als soundtrack. Ik kan niet zeggen dat ik alles precies kon volgen, maar je hoeft je niet te vervelen, en dat heb ik dan ook niet gedaan.