De western

Op geen enkele hd of blue-ray staat (dvd-r) dan heb je een dvd-r misschien vergis je je.

The Singing Cowboys - deel 2

Gene Autry

Gene maakte zijn (zingende) filmdebuut in 1934, in de film 'In Old Santa Fe' (met in de hoofdrol eerder genoemde paardenbeul wiens naam ik niet meer zal noemen)

Het was maar een bijrolletje, maar leverde hem een tweede kleine rol op in een filmserial met dezelfde "ster', 'Mystery Mountain' (1934)

De grote doorbraak kwam voor Autry met de merkwaardige serial The Phantom Empire (1935)

Een weird verhaal over een volk dat diep in de aarde leefde.

Die ondergrondse wereld genaamd Murania zag er heel futuristisch uit, en je waande je eerder in een SF film terecht gekomen dan in een western.

Robots speelden ook een grote rol in de story.

Het had wel wat weg van een goedkope versie van Metropolis

"Boven" was alles gewoon 'western', maar dan eigentijds, dus met auto's , radio etc., en al het andere dat er in 1935 beschikbaar was.

Autry verzorgde radiouitzendingen met cowboyliedjes vanaf zijn ranch.

Ik herinner mij nog heel goed dat wij (mijn vriendjes, broertje en ikzelf) in de 50er jaren die films zagen, en op het puntje van de stoel zaten in de bioscoop.

Geweldig spannend was het toen voor ons, en vooral het schokkende einde van die ondergrondse wereld bleef ons lang bij.

Toen ik de films veel later weer terug zag leek het allemaal veel minder geweldig.

Maar de Nederlandse titel klonk ons in de jaren vijftig al spannend genoeg : 'De Donderruiters'.

Die titel verwees naar de groep ruiters van dat ondergrondse volk die bij tijd en wijle boven de aarde de boel terroriseerden.

Wanneer zij op pad waren dreunde de aarde alsof er een aardbeving gaande was.

Vanaf die film ging het met de bekendheid van Autry alleen maar bergop.

Van 1937 tot en met 1942 was hij de populairste western ster van Amerika.

De 2e wereldoorlog zette zijn filmloopbaan stop, want hij nam dienst bij de luchtmacht, waar hij de functie van 'flight commander' vervulde.

Zijn plaats als populairste westernster werd al ras ingenomen door "King of the Cowboys" Roy Rogers, en die zou die 1e plek ook niet meer afstaan tot 1954.

Maar na de oorlog nam Autry wel weer meteen de 2e plaats in beslag.

Autry speelde in zo'n 94 films en daarna nog in 91 TV afleveringen van zijn eigen western serie.

Zijn standbeeld heeft hij wel verdiend denk ik.

(Wordt vervolgd)

@ Brix

The Singing Cowboys - deel 3

The Bronze Buckaroo - Herb Jeffries

In 1937 dook er een wel heel anders-dan-andere zingende cowboy op, een Afro-Amerikaan, mat Latino look.

Zijn echte naam was op zich al opmerkelijk: Umberto Alejandro Ballentino

Daar zou je zo gauw geen "zwarte" Amerikaan achter zoeken.

Zijn vader was een Siciliaan, en zijn moeder van Ierse afkomst, en hij had een Ethiopische grootmoeder.

Gooi dat maar in een hoge (cowboy) hoed.

Onder de artiestennaam Herb Jeffries verwierf hij bekendheid als jazz zanger, en werkte met de bekendste grote bands samen, ook nog lang na zijn film uitstapje.

Zo was hij o.a. zanger in de band van geen geringere bandleider dan Duke Ellington.

Herb wilde graag in westerns spelen, maar dan wel met een volledig zwarte cast.

Hij vond dat de zwarte Amerikaanse bevolking daar wel aan toe was.

Jeffries werd voor de films zelfs nog voorzien van zwarte make-up, omdat zijn eigen huidskleur te licht was ten opzichte van de andere zwarte acteurs.

Voor de financiering van de eerste film zorgde hij zelf.

De titel van die film was Harlem on the Prairie, en het werd een groot succes, zelfs bij het blanke publiek sloeg de film aan.

Hierna volgden nog drie verdere "all-colored cast " westerns met Herb, wiens achternaam voor de gelegenheid veranderd werd in Jeffrey, en ze waren minstens zo succesvol als de eerste.

Two Gun Man from Harlem (1938)

Harlem Rides the Range (1939)

The Bronze Buckaroo (1939)

De titel van die laatste film zou Jeffries voor de rest van zijn leven bijblijven als nickname.

Maar voordat deze laatse nickname aan hem gekoppeld zou worden had hij een andere...houd je vast : The Sepia Singing Cowboy

Ik heb zelf twee van zijn films gezien, en vermakelijk zijn ze zeker, al is het even wennen

Herb zou na die westerns nog in een aantal andere films en TV series spelen, en had o.a. een rol in een aflevering van The Virginian (1969)

In 1996 had hij nog een rolletje in de western The Cherokee Kid.

Opmerkelijk is ook dat de in 1913 geboren Herb de laatste overlevende van de zingende cowboys is.

Op een paard zitten is er voor Herb al lang niet meer bij, tegenwoordig verplaatst hij zich per scootmobiel.

Maar zijn western image heeft hij nog altijd niet afgelegd, getuige deze recente foto (2011)

(wordt vervolgd) (deel 4 "America's most beloved Cowboy")

Test van mijn nieuwe Xtream juke box The Bronze Buckaroo

Het bestand is helaas veel te groot madmax,.

Staat al 10 minuten te laden, en ik zie nog altijd niet meer dan de bovenste rand in beeld verschijnen.

Edit:

Na 23 minuten zijn eindelijk alle plaatjes in beeld

Begrijp ik niet, bestand laat meteen,

Laden van de MM pagina's duurt langer vanwege die banners...

Brix

@

Denk je heb te veel tools op de balk is geen jou- tube en hoeft niet te laden.

Interview met Tony & Joe Gayton, de schrijvers van Hell on Wheels: seizoen 2.

The Swede, quote: 'My heart was not ripped out, but she did steal my cuckoo clock.'

The Swede.. who?! The -creepy- Swede...

Nu geen probleem meer wanneer ik de pagina open.

Nadat die afbeelding gisteravond volledig in beeld was gekomen blijft hij gewoon staan.

Ik heb overigens geen last van de banners (geblokkeerd met Adblock Plus)

The Singing Cowboys - deel 4

'America's most beloved Cowboy '

Woodward Maurice Ritter, beter bekend als Tex Ritter, en zoon van een ranchers echtpaar, werd in 1905 geboren in Murvaul, Texas.

Later verhuisde de familie naar een andere plaats in Texas, met de welluidende naam...Nederland (Jefferson County)

In zijn jonge jaren kreeg Tex les in zingen, trompet en gitaar spelen.

Daarna wilde hij rechten gaan studeren, maar daar kwam hij niet ver mee.

Niet dat het hem aan de vereiste capaciteiten ontbrak, maar zijn ambities op het muzikale vlak namen de overhand.

In 1929 begon zijn muzikale carrière via radiouitzendingen in Houston, en begon hij met zijn band rond te reizen.

Hij trok in 1930 naar New York, waar hij al gauw in Broadway musicals werk vond.

In de musical 'Green Grow the Lilacs' (de voorloper van 'Oklahoma') kreeg Tex de rol van zingende cowboy.

Dat was een kolfje naar zijn hand.

Hij was namelijk uiterst geïnteresseerd in alles dat "western" was, en verzamelde historische gegevens en liedjes op dat gebied.

Die liefhebberij zou later nog van pas komen bleek al gauw.

Na nog enkele musicals werd hij ontdekt door een platenfirma, en kreeg een contract bij hen.

In 1936 volgde zijn eerste filmrol in ' Son of the Gringo'.

Er zouden nog 84 (!) filmrollen volgen, waarvan in totaal 78 in westerns.

In het gros van die films was zijn voornaam gewoon Tex.

De aangename uiterst sympathieke verschijning van Ritter maakte hem op slag geliefd bij het publiek, maar ook bij al zijn collega's in de film en muziekwereld.

Dat leverde hem de nickname 'America's Most Beloved Cowboy"op.

Tex samen met Rita Cansino, die later beroemd zou worden als Rita Hayworth

Tex was namelijk in werkelijkheid ook zo.

Steeds bereid om iemand in nood te helpen ( op de dag van zijn overlijden, in 1974, aan een hartaanval, was hij nog bezig met het oplossen van problemen waarmee een vriend geconfronteerd werd)

Voor zijn fans had hij ook altijd tijd.

Hij ging nooit naar huis voordat ook de laatste fan zijn foto met handtekening gekregen had, of samen met Tex op de foto was gegaan.

En hij maakte zich er niet met een Jantje van Leiden vanaf.

Als voorbeeld hierbij enkele door Tex gesigneerde foto's.

Ritter pakte het helemaal anders aan dan de overige 'singing cowboys'.

Hij was niet de 'ster' met glitter image zoals de meeste van zijn collega's, maar veel meer de gewone 'down to earth' man, en vooral ook totaal relaxed ' laid-back ', en met een aanstekelijke humor.

Hij zag er ook niet echt uit als een good-looking leading man, eerder gewoontjes.

Maar paardrijden en al de andere benodigde vaardigheden had hij wel degelijk onder de knie.

Zijn aanvankelijk nog 'nette' western outfit maakte al gauw plaats voor meer realistische kleding.

Datzelfde realisme kenmerkte ook de liedjes die Tex zong.

Het waren doorgaans geen speciaal voor de films geschreven 'cowboy songs', zoals bij al de overige film cowboys, maar originele songs uit zijn historische westernverzameling.

Daarbij kwam nog zijn sonore diepe stem, en ruwere zangstijl, die niet leek op die van welke andere zingende cowboy ook.

Het was allemaal minder gepolijst, maar een stuk realistischer.

Iedere westernliefhebber kent zijn versie van 'Do not forsake me' wel, uit de film 'High Noon'.

Tex verdiende daar een Oscar mee.

Van 1936 t/m 1945 was Tex Ritter een van de allergrootsten in populariteit op western gebied.

Zeven jaar lang behoorde hij zelfs tot de top 10 "moneymakers" van alle Hollywood acteurs (dus ook afgezien van de western sterren!)

In mijn jeugdjaren heb ik zover ik mij kan herinneren (helaas) nooit films met Tex in de bioscoop gezien.

Het witte doek werd toen volledig beheerst door Roy Rogers, Gene Autry, Hopalong Cassidy, Rocky Lane en Rex Allen.

Pas in recentere jaren maakte ik kennis met de sympathieke western ster.

En ik moet zeggen dat ik onmiddellijk verkocht en verknocht was.

Ik kan alleen maar hopen dat er meer van zijn films , in goede beeldkwaliteit. boven water gaan komen.

En natuurlijk kreeg ook Tex Ritter zijn eigen standbeeld

N.B.

Tex is de vader van acteur John Ritter, en de grootvader van Jason Ritter.

(wordt vervolgd... deel 5 ' De mindere Goden)

Cullen en Lily duurt inderdaad erg lang Madmax1. Ze worden al ingehaald door Cheyenne Joseph Black Moon en referentdaughter Ruth Cole: what's say...

.

***********************

Prachtige conversatie: 'vader en zoon' Wes Studi (Many Horses) en Eddie Spears (Black Moon):

@Brix

Mooi werk 1941 niet vergeten dan ben ik aan de beurt THE GUITAAR MEN

@ Dogie_Hogan

En die opening al gezien ?

Toch wel veel van gezien Brix matinee de Royal in Maastricht, de kortere versie’s

w.erden gebruikt als voorprogramma van een A film

Jammer dat ik die gemist heb toen madmax, maar ik ben in aan 't halen , al is de bioscoopbeleving natuurlijk niet te evenaren.

Gisteren dit boek nog besteld in de US.

Meer dan 200 foto's.

Is al verzonden inmiddels...kan niet wachten

Tav afl. 10: sleezy die Durant om van een concurrent tov Lily af te komen, maar Cullen heeft zich op een andere manier nu in de nesten gewerkt. Lily kon zich vinden in zijn wraak, maar nu hij de onschuldige sergeant Harper vermoord heeft weet ik niet of Cullen nog bij haar in beeld blijft...

Nog geen idee wanneer seizoen 2 begint, in elk geval hebben we nu 2 creepy figuren: referent Cole en The Swede.

Voor seizoen 2 verwacht ik een switch van Cullen vs The Swede naar Cullen vs Thomas Durant.

De reden zit hieronder in het midden...

Zelden zoo’n mooie scene in het begin van een western gezien die weide en dan die iets brandende farm het kraken onder zijn voet en dan die sound erbij geweldig.

Deed me denken aan die geweldige scene van de The Searchers

Christopher Heyerdahl (The Swede) doet ondertussen ook nog ff 2 vampierrollen: True Blood en Twilight Saga.

Over 9 maanden keert Heyerdahl in elk geval terug in HoW.

** Interview met Dominique McElligott: 'The fair-haired maiden of the West.'.

*****************************************

Lee Van Cleef en Rory Calhoun (Dawn at Socorro - 1954)

@Dogie_Hogan

The Singing Cowboys - deel 5

De mindere "Goden"

Naast de grote namen waren er ook mindere, die in hun schaduw opereerden.

John Nicholas 'Dick' Foran was er zo een.

Dick was een geschoolde zanger, met een mooie stem, die eerder geschikt was voor musical of operette werk dan voor het zingen van cowboy songs.

Het was een boom van een kerel, met vlammend rood haar en een vrolijke natuur.

Zijn filmdebuut maakte hij niet in westerns maar in romantische drama's.

In 1935 dook hij voor het eerst op als zingende cowboy, in de western 'Moonlight on the Prairie'.

Er zouden er nog een aantal volgen, maar nauwelijks van belang in vergelijking met de grote aantallen westerns waarin de bekendere singing cowboys speelden.

Menig western liefhebber zal Dick op zijn minst kennen van zijn bijrol in 'Fort Apache'(1948) waarin hij samen te zien was met zijn goede vriend John Wayne.

Foran's filmloopbaan floreerde echter ook zonder die zingende cowboy-rol uitstekend.

Tussen 1934 en 1969 acteerde hij, al dan niet zingend in vele films en TV series, in allerlei genres.

In de jaren '50 en '60 was hij als gastacteur te zien in zowat alle TV western series van naam.

Eddie Dean, in 1907 geboren als Edgar Dean Glossup, in Texas, begon al op jeugdige leeftijd aan een professionele zangcarrière in de Country & Western muziek.

Hij probeerde ook aan de bak te komen in Hollywood, en dat lukte, maar met gering succes.

Aanvankelijk bracht hij het niet verder dan kleine bijrolletjes.

Pas in 1944 slaagde hij erin om een grotere rol als zingende cowboy te bemachtigen.

Hij verwierf weliswaar een redelijke bekendheid.

Maar ondanks het feit dat zowel Gene Autry als ook Roy Rogers hem bestempelden als "beste cowboy zanger aller tijden", benaderde hij nooit de populariteit van zijn grotere collega's..

Dat was niet alleen te wijten aan de waardeloze filmmaatschappij waarbij hij in dienst was (PCR) die goedkoper dan goedkope films produceerde, maar ook aan het totale gebrek aan uitstraling van Eddie zelf.

Waar de overige 'singing cowboys' bruisten van energie en levenslust was Eddie eerder een "dorre tak", die zich nauwelijks een houding wist te geven wanneer hij in beeld was.

In 1948 eindigde zijn korte verblijf onder de schijnwerpers met de film 'The Tioga Kid'.

Daarna had hij nog maar een paar kleine gastrolletjes in TV series.

Van Kirby Grant, als 'singing cowboy' zullen weinigen zich iets herinneren neem ik aan.

Hij speelde in een aantal westerns en Canadese'Mountie' rollen, maar echt bekend werd hij niet.

Dat lukte hem pas later met zijn aandeel in de TV serie 'Sky King', een eigentijdse western, die heel populair was.

Jimmy Wakely (1914, Arkansas) was van een ander kaliber.

Zanger, gitarist, componist van uitstekende western songs, en leider van zijn eigen western zangtrio.

Hij werd ontdekt door Gene Autry himself, die hem werk verschafte in zijn radioshow.

Jimmy was te zien in tientallen westerns, vaak als muzikale gast, met zijn trio, dat onder diverse namen opereerde: The Bell Boys Trio, Jimmy Wakely & The Rough Riders, J.W. & his Saddle Pals etc.

Later kreeg hij zijn eigen serie westerns.

Die begon met 'Song of the Range (1944) en eindigde met 'Lawless Code (1949)

Zeer tot zijn eigen verdriet kreeg hij de bijnaam "de goedkope versie van Gene Autry ".

Dat lag niet aan zijn zangkwaliteiten, want die waren veel beter dan die van Autry, maar aan de goedkope films waarin hij speelde.

Ook na zijn filmperiode bleef Wakely nog jarenlang populair als zanger en componist.

Monte Hale (Samuel Buren Ely) geboren in Oklahoma, was een reus van een vent, bijna 2 meter groot, en daarmee de grootste van alle 'singing cowboys', van gestalte welteverstaan.

Een echte good-lookin' guy.

Hij had het geluk bij de Republic Pictures terecht te komen, die de populairste westerns maakten destijds.

In 1946 kreeg hij de hoofdrol in 'Home on the Range'.

In 1950 was zijn filmcarrièrre al weer afgelopen, tenminste voor wat de rol van zingende cowboy betreft.

Het tijdperk van de 'singing Cowboys' liep ten einde, en de toppers stapten over naar de televisie.

(Wordt vervolgd...deel 6 > 'De western harmony groepen' )

Geweldig toch die oudere stils

Jazeker geweldige oudere stills, Knap gedaan Brix

Dogie-Hogan ook..

die allebei gek op Westerns

Decec en madmax bedankt voor de leuke reacties.

Fijn dat er interesse is voor iets dergelijks.

Het gaat om een wat "vergeten" western genre dat ooit heel populair was en sommige filmstudio's op de been hield.

Toch de moeite waard om eens te belichten leek mij.

@Brix. Mooi al jouw uitzoekwerk tav Westerns waarin gezongen wordt, maar ik moet eerlijkshalve toegeven dat die info aan mij niet besteed is. Zodra er gezongen wordt in Westerns, maar ook in andere films, spoel ik snel door.

Voor muziek luister ik naar CD of SACD (en ook kijken naar muziek- DVD of BD), zelfs C&W.

De oude stills zijn inderdaad prachtig!

[/

Prachtig werk van brix ik leesde ze nog voor de krant

Dat had ik al zo half en half in 't snotje Dogie, haha

Geen probleem, maar jij hebt het wel zelf in gang gezet met je vraag "Wie waren de "singing cowboys"?

Zo'n uitvoerig antwoord had je zeker niet gewild

Ik maak het verhaal wel af voor de volledigheid.

Ook omdat het genre ooit heel belangrijk geweest is voor de populariteit van de western.

De(zingende) B-western sterren waren destijds even populair of zelfs populairder dan de grootste "A" filmsterren.

In Nederland o.a. te staven met het aantal kauwgumplaatjes van B-western acteurs dat er omloop gebracht werd in de jaren '50.

Dat overtrof de hoeveelheid plaatjes van welke andere filmster dan ook met tientallen, en in het geval van Roy Rogers met honderden.

Die dingen werden gretig verzameld door de jeugd, die ook het grootste deel van het publiek vormde tijdens de afgeladen volle middagvoorstellingen in de bioscopen (zei de gek zelf)

In de historie van de film, en van de western in het bijzonder, valt dit sub-genre niet uit te vlakken, ook als het niet bepaald je interesse heeft (wat ook geen schande is natuurlijk)

Overigens zaten er in de jaren '40 en '50 ook in vele "gewone" westerns zang-intermezzo's.

(Ga maar eens na)

Er volgen nog enkele delen

De Roy-Rogers plaatjes waren vroeger heilig voor een plaatje van Roy kreeg je tien A western acteurs voor geruild.

Gisteren avond laat nog een van Tex-Ritter laten draaien , Hittin' the Trail (1937

Deze westerns zijn nog steeds in trek maar komen weinig in beeld , die worden in Amerika beheerd door privaat instellingen , en willen het alleen recht behouden daardoor zijn ze moeilijk te krijgen. Ook de kwaliteit is echt vooroorlogs

Omdat een plaatje erbij meer zegt dan woorden heb ik gauw even een van mijn verzamelalbums uit elkaar gehaald (een klein gedeelte ervan, alleen de afdeling Roy Rogers plaatjes en postkaarten)

Wat madmax zegt klopt helemaal met dat ruilen destijds.

Tegenwoordig is die populariteit nog nauwelijks voorstelbaar.

Je had toen niet veel anders dan de bioscoop en de sterren.

Met de komst van de TV veranderde dat allemaal.

Wat kostte zo'n pakje kauwgum toen, 5 of 10 cent? (en dat was destijds meer voor ons dan het nu lijkt)

Er werd heel wat gekauwd (en gevochten óók!) om die plaatjes maar te pakken te krijgen, haha.

Tegenwoordig brengt zo'noud Nederlands plaatje in de USA al gauw tussen de $5,- en $15,- Dollar op (soms nog meer)

Postkaarten doen nog veel meer in prijs.

(Sorry voor de kwaliteit van de foto's die verdienen geen schoonheidsprijs. Ik had geen zin om al die dingen uit de plastic mappen te halen)

Veel plaatjes lijken op elkaar, maar zijn toch telkens weer anders genummerd, of van een andere uitgever.

Mijn verzameling is overigens verre van compleet.

Een collega verzamelaar heeft een veelvoud van wat ik hier laat zien in zijn collectie.

De Roy Rogers postkaarten die er in omloop waren:

@madmax:

Had ik al gezien dat je de Tex Ritter film bekeken hebt (commentaar bij de film hier op MM)

Winggum2,halve cent plaatje was niet zichtbaar, alleen als je het tegen het licht in hield kon je wat onderscheiden haha.

Mooi bewaart die plaatjes Brix ,ik heb er geen ,ik weet wel die met Trigger waren goud waart.

Klopt madmax, je wist nooit wat je kreeg als je zo'n pakje kocht.

Er kon er net zo goed een van Doris Day in zitten

Wij verschillen een aantal jaartjes in leeftijd , niet al te veel, maar jij hebt de tijd met halve centen nog meegemaakt dus.

Dat was al niet meer de prijs toen ik eraan begon, haha.

Klopt ook dat met Trigger.

Het paard was nog meer waard dan Rogers zelf, haha.

Maar was ook van "goud" (kleur)

Er bestaat een liedje over Roy Rogers, waarin de zanger het volgende stukje tekst zingt:

"A man made of steel, on a horse made of gold" (mooi toch?)