MM Filosofie

Oké, maar de vraag is wat betrouwbaarder is: de vondsten (of het gebrek daaraan) van mensen die er hun werk van maken om systematisch te onderzoeken of paranormale verschijnselen reëel zijn, of de anekdotes van mensen die geesten zien of denken te zien? Ik beweer niet dat mensen die geesten denken te zien 'gek' zijn, maar ook 'gezonde' mensen kunnen fictieve ervaringen hebben: zien ze echt geesten of interpreteren ze datgene wat ze zien als geesten? En zien ze echt dingen of projecteren ze dingen?

Ja, dat is volgens mij een cruciaal verschil tussen ons: ik wantrouw de ervaringen van individuen. Zoals ik al zei: ze kunnen een aanleiding zijn voor systematisch onderzoek, maar in een onderwerp als dit kunnen ze mijns inziens niet de doorslag geven. Daarvoor zijn ze veel te onbetrouwbaar.

Maar dat ís wel zo: ons brein kan ons besodemieteren, en doet dat ook vaak. Mensen barsten van de biases en projecteren regelmatig hun eigen overtuigingen op hun waarnemingen. En opnieuw: ik sluit niet uit dat er geesten bestaan, maar het feit dat er alleen anekdotisch bewijs voor hun bestaan gevonden is, dat systematisch onderzoek nooit iets opgeleverd heeft en dat hun bestaan in zou druisen tegen de zaken die we wél weten (zoals de hevige correlatie tussen brein en bewustzijn (hoe kan bewustzijn bestaan zonder brein?) en de evolutietheorie (zijn geesten ook geëvolueerd? hoe en wanneer?)), zorgt ervoor dat ik zeer sceptisch sta tov hun bestaan. Het zou kunnen, maar ik acht het niet waarschijnlijk.

Eh, beide? Dat je 11 verschillende religies noemt zegt al genoeg, toch? Religies dienen meerdere functies: sociale functies (het bij elkaar houden van de gemeenschap, etc.) en individuele functies (het geven van betekenis aan een leven, het verschaffen van bevredigende antwoorden op levensvragen, etc.), maar dat maakt ze nog niet redelijk. Of moet ik ook cijfers gaan opzoeken over hoeveel culturen vinden dat homoseksualiteit een zonde is, etc.? De meerderheid zit er zo vaak naast.

Ja, ons brein kan ons besodemieteren, maar ik ga er niet altijd vanuit.

Ik heb helaas alleen nog even tijd voor dit artikel..

Waar zit je zelfbewustzijn?

Wat is je 'zelfbewustzijn' eigenlijk? Weten wat er in je eigen lichaam en gedachten gebeurt: weten dat je bestaat. Dat is zelfbewustzijn. Je zou het ook je geest kunnen noemen. Maar waar zit dat dan, dat zelfbewustzijn? Wetenschappers en filosofen hebben lang nagedacht waar het kan zitten in je lijf (je hersenen of je hart) of buiten je lichaam (in de ruimte of een andere dimensie).

Sommige dachten dat je lichaam en je geest aparte dingen zijn. Een beetje zoals een televisie en het programma dat je erop kijkt. Je lichaam is dan de televisie en het programma je geest. Dat komt ergens vandaan, maar het begint niet in de televisie. Sommige andere dachten dat je geest gemaakt wordt in je hersenen. Zij dachten dat alle indrukken van buitenaf samenkomen in een klier in je hersenen en daar gemengd worden met gedachten, zodat je weet wat je hoort, ziet en voelt.

Wetenschappers zijn het er al een tijdje over eens dat je geest in je hersenen zit. Ze dachten dat er verschillende gebieden in je hersenen samenwerken om je te laten weten dat je bestaat in de wereld die je meemaakt. Nu hebben wetenschappers een man onderzocht van wie de hersenen zijn kapotgemaakt door een virus. Bij hem is er niks meer over van de hersen-delen waarvan wetenschappers dachten dat je zelfbewustzijn daar zit. Toch herkent hij zichzelf in de spiegel en kan hij zichzelf niet kietelen. Dat zijn twee testen om je zelfbewustzijn te controleren.

Nu denken wetenschappers dat je zelfbewustzijn niet alleen maar in je hersenen zit, maar misschien zelfs in je hele lichaam! Het spreekwoord: 'Ik denk, dus ik besta' zou dan misschien veranderd moeten worden in 'Ik besta, dus ik denk'!

Nieuws uit het Laboratorium: Waar zit je zelfbewustzijn? - gekkeprofessor.blogspot.nl

JacoBaco: En pseudowetenschap of niet... Ook pseudowetenschap kan nieuwe inzichten geven en na lang onderzoek toch iets nieuws opleveren wat erkend wordt door de officiële wetenschap.

het valt me op dat je eigenlijk nooit met wetenschappelijke bronnen komt, maar altijd met dit soort pseudo-wetenschappelijke websites waar doorgaans niet aan bronvermelding, onderbouwing of beargumentering gedaan wordt. Dat bedoel ik niet lullig, maar op deze manier zijn dit soort beweringen gewoon niks meer dan uit de lucht gegrepen.

Ik heb braaf even in het Engels gezocht naar dat onderzoek en vond het volgende:

Bron: Brain Damaged ?Patient R? Challenges Theories of Self Awareness | LiveScience.

Het ligt dus een stuk subtieler dan in jouw artikel werd verteld.

En nog even over dit: het maakt misschien niet het verschil, maar het maakt wel een verschil. Dat juist de mensen die betere analytische vaardigheden hebben minder gelovig zijn is op zijn minst opvallend.

@ JacoBaco: ik heb ondertussen je video bekeken, en hoewel het erg interessant is blijf ik toch bij mijn eerdere bericht. Het universum lijkt op het eerste gezicht misschien fine-tuned te zijn voor het ontstaan van leven (alle variabelen zijn daarvoor precies juist), maar ten eerste zijn er alternatieve verklaringen mogelijk (zoals een multiversum, blind toeval of verdere variabelen waarmee we nog niet bekend zijn), en ten tweede weten we op dit moment veel te weinig over (het ontstaan van) ons universum om te kunnen beoordelen hoe waarschijnlijk ons bestaan precies is. Het 'probleem' met gelovigen is dat ze hardnekkig zoeken in de wetenschap naar een opening waar God ingepast kan worden. Een "designer" (niet een alwetende, almachtige en perfect goede overigens - dan hadden de variabelen wel iets beter gezet mogen worden - dus van het klassieke idee van God blijft sowieso weinig over) is één mogelijke verklaring, maar ten eerste is het niet de enige, en ten tweede is het een verklaring die voortkomt uit onwetendheid.

Maar anyway, zoals ik al voorspelde: wat bediscussieerd wordt in dat programma is geen harde wetenschap, maar populair-wetenschappelijke speculatie (metafysica zo je wil). Dat is heel interessant, maar het is bij lange na niet betrouwbaar genoeg om een discussie te kunnen beslechten.

Edit: en zie hier voor nog een andere kritische noot bij het fine tuning-argument.

In aanvulling op de link die Animosh post, hier een eveneens mooi argument tegen fine tuning van Neil DeGrass Tyson over 'stupid design': YouTube - Neil Degrasse Tyson - Stupid Design

Maar dat is toch altijd het geval. Als je vanuit je huidige situatie kijkt naar het verleden zijn altijd "alle variabelen precies juist" om tot de huidige situatie te komen. Anders zat je ook niet in de "huidige situatie", maar in een andere

Aan de andere kant vind ik dat wetenschap ook vaak wat dommig doet tov religie (het filmpje van Tyson hierboven). Ze lijken zich altijd te focusen op de religieuze diehards om zo hun punt te maken, maar verliezen daarmee zelf ook een beetje het grijs gebied waar ze zichzelf altijd zo graag in nestelen.

Het leukste van allemaal blijft nog steeds, hoe meer zo ontdekken hoe ingewikkelder het wordt. En in sommige gevallen zelfs, hoe meer ze ontdekken, hoe minder ze weten. Maar goed, dat houd het spannend en vat dit vooral positief op.

En hoe ver zijn ze met dit probleem?

Er zijn gevallen waarin de relativiteitstheorie en de kwantummechanica elkaar tegenkomen. Wanneer we bijvoorbeeld de oerknal willen bestuderen, hebben we beide theorieën nodig. Resultaat: Ze kunnen niet tegelijkertijd correct zijn. Nog steeds de grootste paradox uit de hedendaagse wetenschap?

Feitelijk onjuist natuurlijk ... enkel relatief gezien houdt dit statement enige steek.

Ja, in die zin is het argument inderdaad antropocentrisch (of biocentrisch). Maar toch, als het argument zou kloppen (en dat is een open vraag), dan is de kans op het ontstaan van leven zo klein dat het op zijn minst zeer curieus zou zijn dat leven toch puur uit toeval is ontstaan. Het kán wel zo zijn uiteraard (de relevante variabelen moeten nu eenmaal bepaalde waarden hebben, en ze kunnen puur uit toeval de waarden hebben aangenomen die gunstig zijn voor het ontstaan van leven), maar erg bevredigend is zo'n verklaring niet. Maar zoals ik al zei: er zijn andere verklaringen mogelijk, en of het ontstaan van leven inderdaad zo onwaarschijnlijk is, dat kunnen we eigenlijk nog niet goed beoordelen en is bovendien omstreden.

Edit: en een probleem met "designer"-argumenten is ook dat je daarbij het ene mysterie vervangt door het andere. Je beroept je op een "designer" om te verklaren waarom ons universum geschikt is voor leven, maar daardoor blijf je met de vraag zitten waar die "designer" dan vandaan komt.

Wat Onderhond zegt. Hoogstens ontdekken wetenschappers dat ze minder weten dan ze dachten te weten, maar ook dat is kennis, toch? Het universum is nu eenmaal ingewikkeld.

Snaartheorie verenigt de relativiteitstheorie en de kwantummechanica, maar voor die theorie is alleen nog 'theoretisch' bewijs beschikbaar (het is "elegant", in de zin dat het de bekende natuurkundige theorieën op een wiskundig elegante manier met elkaar verbindt). Maar anyway: er zijn nog zat open vragen in de wetenschap, en ik denk niet dat we er iets mee opschieten als je die allemaal gaat opsommen.

Ik vind het bevredigend genoeg. Het is ook niet zo dat je maar één pad naar een bepaald doel hebt natuurlijk (of dat er uberhaupt maar één doel is). Met een andere set aan waarden had je misschien een ander pad afgelegd, was er misschien een "ander soort" bewustzijn of leven geweest, misschien beter of slechter dan het huidige ...

Voor ons is "nu" altijd het ijkpunt en om tot het "nu" te komen moeten er echt onzinnig veel variabelen in een bepaalde configuratie geplaatst worden. Voor ons is "nu" ook de meest logische configuratie om te "zijn", maar veel meer dan random verloop is het natuurlijk niet. In dat opzicht blijft het toch lastig voor de mens om zich niet als middelpunt van het universum te zien.

Waarom quote je niet de hele zin? De volledige zin luidt: En in sommige gevallen zelfs, hoe meer ze ontdekken, hoe minder ze weten. In sommige gevallen.... En daar wil ik alleen maar mee zeggen, wanneer ze iets ontdekken, zorgt dat weer voor veel nieuwe vragen.. Simpel voorbeeld.. Ze ontdekken dat er iets gebeurde en dat gaven ze een benaming, namelijk de oerknal... Dat roept veel vragen op, hoe ging dat? Vervolgens worden er voorspellingen gedaan. Natuurlijk proberen ze te achterhalen of deze voorspellingen ook daadwerkelijk kloppen.

Hoogstens ontdekken wetenschappers dat ze minder weten dan ze dachten te weten, maar ook dat is kennis, toch? Inderdaad, en met die kennis proberen ze het op te lossen. De kennis waar het echter omgaat ontbreekt nog.

Dat weet ik, maar dat staat natuurlijk er niet.

Eén van de problemen die ik heb met zulke "filosofische" vraagstukken of bemerkingen is dat er teveel literaire kunstgrepen uitgehaald moeten worden om wat zand in de ogen te strooien. Je krijgt vaak mooie oneliners die dan bij sommige mensen tot sterretjes in de ogen leiden, maar veel waarde hebben ze niet.

Daarom zeg ik ook dat het enkel in relatieve zin een zinvolle uitspraak is. Absoluut betekent alles wat je bijleert een surplus aan kennis, dus is de uitdrukking feitelijk onjuist.

Maar het argument zegt dus juist dat er met minimaal andere waarden geen leven mogelijk zou zijn geweest: er zouden bijvoorbeeld geen sterren geweest zijn, geen planeten, het universum zou in elkaar gestort zijn, etc. Óf dat zo is kunnen we nog niet goed beoordelen imo, maar áls dat zo zou zijn, dan zou het toch opvallend zijn dat precies de waarden die noodzakelijk zijn voor het ontstaan van leven gelden? Als de premissen van het argument kloppen, dan is de vraag "waarom die waarden?" een interessante.

Maar opnieuw: ik ben het met je eens dat er nog enorm veel ruimte is voor twijfel over de premissen van het argument en voor niet-antropocentrische / niet-biocentrische verklaringen van de waarden in kwestie.

Daar ben ik het uiteraard mee eens.

Oké ... dan komt het neer op wat wiskunde. De combinatie variabelen x waarden vs plaatsen x tijd. Enkel nog invullen en je weet hoe uniek/toevallig het allemaal is

En daarom zitten we dus in het filosofie topic en niet in het topic met de 'keiharde feiten'. Maar ik ben voorzichtig met uitspraken als 'de harde feiten'. Wanneer er een foutje ontdekt wordt, krijg je een paradigmaverandering. Vervolgens komen er weer hypotheses en theorieën waar weer onderzoek naar gedaan wordt. Daar gaat wat tijd overheen. Wellicht wel 30 jaar. Want het voorbeeld wat ik gaf over de oerknal, ik dacht dat er recent weer iets ontdekt is wat al die tijd een vereiste was om een big bang te kunnen verifiëren. Maar ze gaan dus blijkbaar wel uit van een basismodel waarbij lang nog niet alles bewezen is. Oké, zolang nieuwe waarnemingen aansluiten op het bestaande basismodel, prima.... Maar aangezien dit het filosofietopic is, denk ik graag na over wat nog prima mogelijk zou kunnen zijn. En wanneer er iemand aankomt met de 'harde feiten', dan is dat een dooddoener. Naast onze persoonlijke manier van denken in combinatie met de kennis die wij bezitten is er ook sprake van bevooroordeeld zijn. Het liefst wil ik dat ik gelijk heb, maar er zijn ook mensen die niet eens willen dat er bijvoorbeeld een god kan bestaan. En dan het intellect. Nee, niet van toepassing. William Lane Craig is een slimme vent, maar zijn voorkeur gaat kennelijk uit naar God.

En natuurlijk moet ik ook lachen wanneer een beller bij the atheist experience zegt dat bananen het bewijs voor God zijn.

Ja, dat was dus (deels) mijn punt. We weten nog te weinig om de premissen van het argument hard te kunnen maken. "Gegeven wat we weten" is het best curieus, maar dat is nog niet zoveel.

Maar dat doet toch niemand? Niemand sprak over 'harde feiten' die niet betwist kunnen worden: we hadden het alleen over feilbare informatie die het waarschijnlijk maakt dat God, geesten, etc. niet bestaan.

Dat betwijfel ik. Wie wil er nu niet dat er een alwetend, almachtig en perfect goed wezen bestaat (of kan bestaan) dat ons eeuwig geluk schenkt in een leven na de dood? Mij lijkt het fantastisch.

Niet iedereen komt in aanmerking

Probeer eerst maar eens de vraag te beantwoorden die gesteld wordt in onderstaand gedicht van Peter Handke uit de film Der Himmel über Berlin

Als das Kind Kind war,

war es die Zeit der folgenden Fragen:

Warum bin ich ich und warum nicht du?

Warum bin ich hier und warum nicht dort?

Wann begann die Zeit und wo endet der Raum?

Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum?

Ist was ich sehe und höre und rieche

nicht bloß der Schein einer Welt vor der Welt?

Gibt es tatsächlich das Böse und Leute,

die wirklich die Bösen sind?

Wie kann es sein, daß ich, der ich bin,

bevor ich wurde, nicht war,

und daß einmal ich, der ich bin,

nicht mehr der ich bin, sein werde?

Die vraag of er leven na de dood is al tig keer gesteld maar de vraag die in bovenstaand gedicht gesteld wordt waarom ik "ik" ben en niet "jij", waarom ik in het jaar "X" geboren ben en niet in het jaar "Y", waarom ik in het land "A" geboren ben en niet in het land "B". Die vraag wordt zelden gesteld. Wil men echter een antwoord hebben of er een leven na de dood is, dan dient eerst de eerste vraag gesteld te worden. Daar kan men slechts een intuïtief antwoord op krijgen. Dit soort vragen behoren nu eenmaal niet tot het terrein van de wetenschap. Krijg men het antwoord op die vraag, dan blijkt de vraag "Is er een leven na de dood?" volledig onzinnig te zijn. Men zal tot het inzicht komen dat het leven een continuïteit is. "Stirb und werde". Het Leven gaat door en jij als individu maakt deel uit van het Leven als geheel. Meer kan ik er niet over zeggen. Het lezen uit de werken van o.a. Kant, Kierkegaard en Nietzsche hebben mij tot dat inzicht gebracht.

Met God bedoel ik de God die wij allemaal kennen zoals deze in de bijbel beschreven wordt en zo'n God is niet voor iedereen te accepteren. Omdat o.a. veel mensen beweren dat de Bijbel slavernij goedkeurt en homoseksualiteit is per direct naar de hel bij wijze van spreken. En veel mensen zien God en de bijbel als 1. En wat de dooddoeners betreft, wanneer voor de zoveelste keer iets wordt afgewezen omdat het pseudowetenschap is, is dat voor mij een dooddoener en een filmpje over stupid design zijn toch de keiharde feiten?

Het Urantia boek. Het Urantia Boek is een spiritueel en filosofisch boek dat claimt het wezen en de natuur van God en zijn relatie met het universum te beschrijven. Het boek bestaat uit 196 hoofdstukken ('Papers') in vier delen met 2.097 pagina's. De eerste druk verscheen in oktober 1955.

Lees dit boek louter uit nieuwsgierigheid... Dit is echt een heel bijzonder boek en perfect voor spiritueel en filosofisch ingestelde mensen. En al sta je niet achter spiritualiteit, je zult erg onder de indruk zijn met wat je leest. Dus zit je een keer in het vliegtuig en je hebt een vlucht van 20 uur, ga lekker lezen.

Zo wie zo niet in dit topic, want in dit topic gaat het over filosofie, niet over theologie of beter gezegd religie.

Wat God betreft sluit ik mij aan wat Immanuel Kant hierover zegt. Volgens zijn opvatting is iets zoals een godsbewijs volgens de zuivere rede onmogelijk. Het komt er dus op neer dat de wetenschap zich niet met God moet bezighouden en dus ook niet met theologische vraagstukken en alles wat daar mee samenhangt zoals de Bijbel. Echter, vanuit ons gevoel kunnen wij dingen ervaren, waar de wetenschap geen antwoord op heeft. Waarom worden mensen geroerd door muziek van bij voorbeeld Mahler of Beethoven en anderen totaal niet? Als we verliefd worden, kan het verstand daar een eind aan maken? Ik heb het geprobeerd maar het werd alleen maar erger. Daar komen ook nog bij de vragen die ik in mijn vorige bericht (08:07) gesteld heb. Bij dit soort dingen die niet te verklaren zijn zeg ik altijd dat "God" aan het werk is. Niét de God van de Bijbel, maar de God die bij mij synoniem staat voor het "Onbekende", waar dus geen voorstelling van gemaakt kan worden en waar het gezonde verstand geen vat op heeft.

Waarom dat? Waarom ik de eigenschappen heb die ik heb (waarom ik "ik" ben) kan prima verklaard worden mbv genetica, sociale psychologie, etc.; ik ben in het jaar 1991 geboren omdat mijn ouders ± 9 maanden daarvoor geslachtsgemeenschap gehad hebben, waardoor mijn moeder zwanger raakte van mij; en ik ben in Nederland geboren omdat ik de zoon van Nederlandse ouders ben. Ik zal wel niet goed begrijpen wat je bedoelt, maar op het eerste gezicht zijn die vragen enorm makkelijk te beantwoorden.

Ja, eens: als ik sterf, dan word ik vervangen door individuen die in waarde niet voor mij onderdoen, dus vanuit een onpersoonlijk perspectief is mijn sterven geen tragedie.

Maar dat soort dingen kunnen toch prima verklaard worden? Waar de smaak van mensen precies door bepaald wordt weten we inderdaad nog niet precies (al spelen zaken als de sociaal-culturele context en de persoonlijkheid van het individu in kwestie een grote rol), maar dat zou op termijn prima verklaard moeten kunnen worden door psychologie en mogelijk biologie. En hoewel ons verstand geen einde kan maken aan verliefdheid kan de wetenschap wel verklaren waaróm ons verstand dat niet kan: verliefdheid heeft in hormonaal opzicht bijvoorbeeld enorm veel gemeen met een "obsessive compulsive disorder".

De Bijbelse God is inderdaad een idioot, haha. Maar dat is gewoon een reflectie van een tijdsbeeld.

En wat de dooddoeners betreft, wanneer voor de zoveelste keer iets wordt afgewezen omdat het pseudowetenschap is, is dat voor mij een dooddoener en een filmpje over stupid design zijn toch de keiharde feiten?

Dat filmpje over "stupid design" is een retorische, populair-filosofische lezing? Hij heeft wel gelijk uiteraard: de wereld zit boordevol slechte ontwerpen. Maar hij pretendeert nergens harde feiten af te leveren. En iets afwijzen omdat het pseudowetenschap is, is toch terecht? Hoogstens kun je die diagnose bestrijden.

Ik kan het je ook niet uitleggen. Ik heb die vraag in de eerste plaats aan mij zelf gesteld omdat ik totaal ontevreden ben met het nest waaruit ik kom. Ik had ook uit een ander nest kunnen komen. In dat geval zou ik geen "wibro" geheten hebben en zou mijn wereld er heel anders en hoogst waarschijnlijk veel beter uitgezien hebben. De andere kant van de medaille is natuurlijk dat als ik een leven had dat ik gewenst zou willen hebben ik mij waarschijnlijk helemaal niet met filosofie bezig zou hebben gehouden. Welke grote filosoof heeft trouwens een gelukkig leven gehad? Spinoza werd door zijn familie verstoten, Schopenhauer haatte zijn moeder, vandaar zijn haat tegen vrouwen, bij Kierkegaard kwamen vijf van zijn zes broers en zusters vroegtijdig te overlijden, bij Wittgenstein pleegden verschillende van zijn broers en zusters zelfmoord. En zo kan ik nog wel door gaan. Filosofie is voor mij een 100% subjectieve bezigheid - net zoals bij de door mij geciteerde filosofen trouwens - en maakt voor mij deel uit van de levensvragen, mijn levensvragen wel te verstaan.

btw Ik heb op de door mij hierboven gestelde vraag wel een antwoord gekregen, maar ik kan daar verder niets over zeggen omdat het niets met wetenschap te maken heeft.

"Waarover men niet kan spreken, daarover dient men te zwijgen." aldus Wittgenstein.

Nee, in mijn beleving niet (altijd) terecht. Pseudowetenschap ofwel nep-wetenschap. Even twee voorbeelden: ik sluit bijvoorbeeld buitenaards leven niet uit en dan heb ik het niet over bacteriën. Voor zover ik weet is dit pseudowetenschap. Voor mij persoonlijk voldoende aanwijzingen dat het zomaar waar zou kunnen zijn. En kom ik weer, ons brein is nog steeds het minst begrepen orgaan. Valt psychiatrie ook onder pseudowetenschap? Zo ja, dan keur ik psychiatrie niet af omdat het nep is.

Zin om het Urantia Boek te lezen?

De geschriften in Het Urantia Boek informeren ons over de schepping, geschiedenis en bestemming van de mens en onze relatie met God de Vader. Zij geven ons een unieke en boeiende omschrijving van het leven en onderricht van Jezus. Zij brengen ons nieuwe inzichten van tijd en eeuwigheid aan de geestelijkheid van de mens en geven ons nieuwe details over de avonturen van onze opklimming in een vriendelijk en zorgvuldig bestuurd universum.

Het Urantia Boek biedt ons een duidelijke en kernachtige integratie van wetenschap, filosofie en religie. Diegenen die het boek lezen en bestuderen , geloven dat Het Urantia Boek de capaciteit heeft om wereldwijd een significante bijdrage te leveren aan het religieuze en filosofische denken van de mensheid.

Het Urantia Boek is niet een "religie" in zichzelf. Het bouwt op de religieuze nalatenschap van het verleden en het heden, aanmoedigend tot een persoonlijk en levend geloof.

Lezers over de hele wereld vertellen dat het lezen van Het Urantia Boek hun diep heeft geraakt en vaak ook hun leven heeft veranderd. Het heeft hen geïnspireerd om nieuwe niveaus van geestelijke groei te bereiken en heeft hun begrip van de waarde van het menselijk leven verhoogd.

Maar dat individu zou niet de "ik" zijn die je nu bent: dat individu zou iemand anders zijn, met een andere achtergrond, andere genetische eigenschappen, een andere persoonlijkheid, etc. Mensen hebben mijns inziens geen 'essentie' die losstaat van hun materiële eigenschappen en die intact blijft als 'hun' materiële eigenschappen anders zouden zijn; en die eigenschappen kunnen prima worden verklaard.

Nee hoor, dat is gewoon speculatie die geen wetenschap pretendeert te zijn. Geloven dat er Ufo's rondvliegen die mensen ontvoeren is irrationeel, maar geloven dat het mogelijk is dat we in ons immens grote universum (mogelijk multiversum) niet het enige intelligente leven zijn is niet onredelijk. Wetenschap is dat niet, maar pseudowetenschap ook niet want het pretendeert niet meer dan geïnformeerde speculatie te zijn: niemand beweert dat het bestaan van intelligent buitenaards leven bewezen is oid.

Sommige misschien wel (psychoanalyse?), maar van sommige behandelingen en medicijnen is gewoon bewezen dat ze bij bepaalde aandoeningen (kunnen) helpen. Geen pseudowetenschap dus. Dat we ons brein nog niet goed begrijpen betekent niet dat we aandoeningen van ons brein nooit kunnen verhelpen.

Opnieuw: áls iets een pseudo-wetenschap is, dan diskwalificeert dat de discipline in kwestie als een betrouwbare vorm van kennisvorming; maar óf die discipline dat is staat open voor discussie.

@Jaco Bako

Ik ga "Het Urantia Boek" niet lezen. Waarom zou ik? Genoeg inspiratie opgedaan met het lezen van de boeken van o.a. Kant, Kierkegaard en Nietzsche. Hoe mijn wereld in elkaar zit, meen ik onderhand wel te weten. De door mij geciteerde denkers hebben mij daar uitstekend mee geholpen.

En wat het ontstaan van de wereld betreft; zonder ons bewustzijn is er geen wereld. De wereld is met het bewustzijn ontstaan. Filosofisch gezien dan.

Buitenaards leven is op dit moment pseudowetenschap. De Starchild Skull. Ze menen bewijs te hebben dat deze schedel van buitenaardse afkomst is. Alle artikelen die dit beweren, worden gezien als ........, inderdaad. Aangezien ze dus beweren dat uit DNA onderzoek is gebleken dat het buitenaards is.

Dat we ons brein nog niet helemaal begrijpen, betekend dat er legio mogelijkheden openblijven. Dat is wat ik bedoelde. Argumenteren dat wanneer wij ons brein nog niet goed begrijpen het niet betekent dat we aandoeningen van ons brein nooit kunnen verhelpen is in dit geval irrelevant.

Zolang je het over de fenomenale wereld (de wereld zoals wij hem ervaren) hebt ben ik het met je eens (maar die stelling is oninteressant: het bestaan van de wereld zoals wij hem ervaren veronderstelt uiteraard ervaring); maar als je het over de noumenale wereld (de wereld in zichzelf) hebt ben ik het niet met je eens (die bestaat onafhankelijk van bewustzijn en gaat vooraf aan haar ontstaan).

Als je het hebt over 'bewijs' voor het bestaan van buitenaards leven op (of in de buurt van de) aarde, dan ben ik het met je eens: dat is waarschijnlijk inderdaad pseudowetenschap (nonsens maw). Over de Starchild skull waarover jij het hebt zegt Wikipedia bijvoorbeeld het volgende:

Wat is nu waarschijnlijker: dat het kind in kwestie een genetische afwijking had die oa voor een afwijkende schedel heeft gezorgd, of dat een vrouw seks heeft gehad met een alien? Je moet het maar bedenken.

Hé, jij begon over psychiatrie. Uiteraard zijn er nog veel mogelijkheden open. Dat ontkent niemand. Er wordt hoogstens beweerd dat sommige mogelijkheden zeer onwaarschijnlijk zijn.

Volgens mij mis je een beetje het punt van zulke vragen. Als iemand zich afvraagt waarom diegene zichzelf is en niet iemand anders, dan vraagt diegene volgens mij niet naar oorzaken. Wat zou dat ook opleveren? Weten dat ik 22 ben en niet 52, omdat ik nu eenmaal in 1991 geboren ben, is op zijn best triviaal.

Zulke vragen hebben een "diepere" (dat wil zeggen: wat mensen doorgaans als dieper beschouwen), levensbeschouwelijke of existentialistische lading. Het zijn vragen die doelen op de plek die je hebt in de wereld, wat je moet doen met je leven, etc. Door te variëren op de gebeurtenissen die er in je leven zijn gebeurd, maak je expliciet dat je levensverloop contingent is. Die contingentie opent de deur naar de vraag wat te doen met je leven. En daar valt met geen enkele wetenschap antwoord op te geven. Gelukkig maar.