menu

Overig / Televisie / Kino no Tabi

zoeken in:
Goto
Schande dat hier nog geen topic over was.

Kino no Tabi is een 13 delige mini-serie uit 2003. Geregisseerd door Ryutaro Nakamura en geschreven door Sadayuki Murai. Het verhaal gaat als volgt:

In Kino's Journey, the protagonist, Kino, accompanied by a talking motorcycle, a Brough Superior motorcycle named Hermes, travels through a mystical world of many different countries and forests, each unique in its customs and people. Kino only spends three days and two nights in every town, without exception, on the principle that three days is enough time to learn almost everything important about a place, while leaving time to explore new lands. Kino says in The Land of Visible Pain that this principle is probably a lie, specifically noting "if I stay any longer, I'm afraid I will settle down." A phrase repeated in the anime and novels is "The world is not beautiful, therefore it is." Kino's Journey explores what the anime director Ryutaro Nakamura described as "a radical sense of 'beauty," and brutality, loneliness, nonsense, oppression and tragedy are often juxtaposed against compassion and a fairy-tale atmosphere.

(Bron: Wikipedia.)


Ikzelf heb zojuist de eerste 5 afleveringen gezien en ben diep onder de indruk. De animatiestijl is simpel maar doeltreffend, niet te realistisch of te abstract. Eigenlijk is het zo'n echte feel good, zomermiddag serie die heerlijk is om te bekijken. Maar dat neemt niet weg dat er underneath toch wat akelige dingen gebeuren. Een schuitje absurdisme, een vleugje filosofie en voor de rest een heerlijk sfeervol werkje. Van mij mogen hier zo nog 100 afleveringen van worden gemaakt.

(Vooralsnog) Dikke 4.5*

Goto
Heb alle afleveringen gezien en ben nogal in de war.....Waarom series als DBZ en Naruto eeuwig doorgaan en dit na 13 afleveringen is gestopt is mij een raadsel. Heerlijk anime met een fijn tempo, een leuke sfeer en audiovisueel prima in orde. Heb nog wel gehoord dat er een vervolg op is gekomen dus daar ga ik eens achteraan.

Nog bedankt voor de tip Onderhond, van de week is Texhnolyze aan de beurt.

4.5*

avatar van Gizzmann
Kino's Journey staat al een tijd op mijn lijstje van animes die ik moet gaan volgen. Schijnt inderdaad fantastisch te zijn en volgens mij zusje (die de serie wel heeft gezien) past het best in mijn straatje.

avatar van Onderhond
Wat mij betreft hands down de beste anime reeks ooit. Al moet ik wel zeggen dat ik 13 afleveringen of zich gewoon genoeg vind.

Goto
De prequel uit 2005 (Kino no Tabi: Life goes on) is hier te zien met engelse subs.

De 2e film Country of illness staat er ook op in 3 delen. (Helaas zonder subs.)

avatar van gondwana
Onderhond schreef:
Wat mij betreft hands down de beste anime reeks ooit. Al moet ik wel zeggen dat ik 13 afleveringen of zich gewoon genoeg vind.


missch niet beste voor mij, maar wel héél dicht in de buurt

avatar van Black Math
Samen met Mushishi mijn favoriete anime. Ik neig uiteindelijk meer naar Kino, omdat ik de verhalen daar wat interessanter vind, hoewel ik de muziek bij Mushishi beter weer vind.

avatar van Animosh
Goed! De animatiestijl is mijns inziens op zichzelf zeker niet briljant, maar in combinatie met de zeer fijne, rustige, frisse en luchtige muziek (variërend tussen moderne klassieke muziek en ambient) weet het echt een heerlijke opgewekte, fantasierijke en gematigd poëtische (zweverig wordt het nooit) sfeer neer te zetten. Voeg daar zeer inventieve en vermakelijke, vaak enigszins absurdistische korte verhalen (vrijwel iedere episode beschrijft het bezoeken door Kino van één of meer landen) die regelmatig filosofische vragen oproepen en een geweldig hoofdpersonage (Kino is zeer ingetogen, gecontroleerd, rationeel, observerend en onemotioneel, wat mij enorm aanspreekt), en je hebt met afstand mijn favoriete anime-serie. Of het overeind blijft bij herziening weet ik niet, maar voorlopig kan ik hier wel 4* aan kwijt. Leuk!

Edit: de Kino-films vond ik trouwens een stuk minder dan de serie.

avatar van Animosh
En uiteraard kan ik het niet laten om "kort" de filosofische kwesties in de series te bespreken, dus bij deze:

Eerst de centrale boodschap van de serie: the world is not beautiful, therefore it is [beautiful]. Wikipedia: "The phrase "the world is not beautiful, therefore it is" symbolizes how the dark aspects of life, such as oppression and tyranny, make the good and happy parts of life all the more precious and wonderful." (Bron) Met die zweverige boodschap (overigens ook één van de voorgestelde oplossingen van het Problem of Evil: waarom staat een almachtige, alwetende en perfect goede God zoveel slechts toe in de wereld?) ben ik het niet eens. Het zien van slechte dingen kan je uiteraard doen inzien hoe goed je het hebt, maar het kan je evengoed cynisch, kwaad of depressief en lusteloos maken. En andersom kun je goede dingen evengoed appreciëren zonder kennis te hebben van alle slechte dingen in de wereld. En bovendien is er - zowel in onze wereld als in die van Kino - simpelweg veel meer kwaad dan nodig is om het goede in het leven te waarderen. Oneens dus. Over het algemeen maken slechte dingen de wereld gewoon lelijker en ongelukkiger; en die dingen zijn ook zeker niet noodzakelijk om de wereld mooi te kunnen vinden.

Aflevering 1. Stel dat iedereen gedachten direct met elkaar zou kunnen (nee: moeten) delen. Zou dat wenselijk of onwenselijk zijn? De serie lijkt de positie in te nemen dat het onwenselijk is omdat het delen van negatieve gedachten tot conflicten leidt en het delen van de pijn van anderen verschrikkelijk is, maar ik ben daar niet zo zeker van. Ten eerste is het immers mogelijk dat mensen hun gedachten in sociale situaties in zekere mate leren beheersen. Ten tweede zouden mensen simpelweg veel toleranter kunnen worden voor de meningen van anderen. Ten derde zou niet alleen pijn maar ook intense vreugde en blijdschap gedeeld worden. En ten slotte zou het (zoals in de serie ook gesteld wordt) kunnen leiden tot "morele verlichting" omdat mensen de gevoelens van anderen leren begrijpen op een direct, emotioneel niveau. Het zou zeer slecht kunnen uitpakken - daar ben ik het mee eens - maar ik ben het er niet mee eens dat het slecht móet uitpakken. Het zou juist ook vooral goede gevolgen kunnen hebben.

Aflevering 2. De centrale boodschap van deze aflevering is naar mijn visie dat wat op het eerste gezicht de juiste handeling lijkt, en met goede bedoelingen wordt ondernomen, uiteindelijk toch slechte gevolgen kan hebben: vanuit een alwetend perspectief had Kino beter de mensenhandelaren met rust kunnen laten - in dat geval hadden in ieder geval de konijnen nog geleefd. Met die boodschap ben ik het eens, maar daar zou ik wel aan willen toevoegen dat Kino gewoon juist gehandeld heeft: Kino heeft immers geen alwetend perspectief, en vanuit haar beperkte menselijke perspectief was het veruit het meest waarschijnlijk dat de wijze waarop zij handelde de beste gevolgen zou hebben. Als ze in dezelfde situatie terecht zou komen zou ze dus gewoon hetzelfde moeten doen.

Aflevering 3. In deze aflevering worden twee thema's in het bijzonder behandeld. Ten eerste wordt de onnozelheid van gelovigen geïllustreerd die blind een boek volgen zonder haar oorsprong te kennen en zonder te weten hoe ze het precies moeten interpreteren: de mensen in één land blijken simpelweg het gedicht van een dichter, die dat gedicht schreef in opdracht van zijn koning, uit een ander land als heilig te beschouwen en op allerlei wijzen te interpreteren. En ten tweede wordt het belang van tradities geïllustreerd aan de hand van een land dat zo graag een eigen traditie wil hebben dat ze slechts de traditie hebben om een traditie te creëren voor reizigers en om reizigers te laten deelnemen aan die traditie (als ze deelnemen wordt de traditie behouden; anders niet). In het eerste thema kan ik me goed vinden, maar in de tweede boodschap herken ik mezelf veel minder. Voor veel mensen zullen tradities zonder twijfel belangrijk zijn, maar persoonlijk ervaar ik tradities vaak vooral als willekeurig en irritant.

Aflevering 4. Deze aflevering stelt de vraag, aan de hand van een inventief gedachte-experiment, welke van twee zaken belangrijker is: het vervullen van de dromen die je als kind hebt, of het gelukzalige uitvoeren van werk in dienst van de samenleving waarin je leeft. In een ideale samenleving komen die twee zaken uiteraard samen: datgene wat jij graag wil doen en worden maakt jou bovendien gelukkig en dient het belang van de samenleving. Maar naar mijn visie is de oplossing van de besproken samenleving in de wetenschap dat die harmonie er vaak niet is zo slecht nog niet. Als ik zou moeten kiezen tussen het uitvoeren van werk dat niet mijn diepste dromen vervult met tegenzin of met een glimlach, dan zou ik voor het laatste kiezen. In dat geval ben ik tenminste gelukkig.

Aflevering 5. Het eerste deel van deze aflevering roept een vraag op die vaker terugkeert: maakt het uit dat werk zinloos is als de mensen die het werk uitvoeren het als zinvol ervaren en daarom gelukkig zijn? Mijn antwoord is: ja en nee. Vanuit hun perspectief "nee", maar in de wetenschap dat ze met ander werk meer zouden kunnen bijdragen aan de samenleving "ja". Het tweede deel illustreert dat een directe democratie, waarin alle beslissingen worden genomen op basis van waar de meerderheid van de burgers voor stemt, geen garantie is voor rechtvaardigheid: relatief "eerlijk" is het misschien wel (al interesseert me dat persoonlijk niet zoveel), maar als de meerderheid niet rationeel en wijs is (en dat is ze niet), dan kun je evengoed in een situatie terechtkomen die nog erger is dan een autocratie.

Aflevering 6 en 7. Deze afleveringen roepen, niet in het minst omdat ze de aflevering over democratie direct opvolgen, vooral de vraag op of de "hedonistische autocratie" in deze afleveringen, waarin "eersteklasburgers" een plezierig leven leiden ten koste van een groep van "tweedeklasburgers" en slaven, te verkiezen is boven de directe democratie in aflevering 5. Naar mijn visie is het antwoord eenvoudig: de autocratie is preferabel. Een geweldige samenleving is het uiteraard niet, maar de eersteklasburgers zijn in ieder geval gelukkig, de tweedeklasburgers lijken te belijden in hun positie en de mensen die deelnemen aan de competitie om eersteklasburgers te worden doen dit allemaal vrijwillig. In de democratie blijft daarentegen uiteindelijk helemaal niemand over doordat ieder "gevaarlijk element" vermoord is. Maar over de relatieve wenselijkheid van een moderne indirecte democratie en een pragmatische autocratie (zoals in China) zegt dit uiteraard helemaal niets.

Aflevering 8. In deze aflevering heb ik geen interessante thema's kunnen ontdekken. Misschien dat de overheid eens wat meer geld in de wetenschap moet stoppen in plaats van slechts te focussen op economische groei?

Aflevering 9. Meerdere thema's worden in deze aflevering naar voren gebracht. Ten eerste wordt de vraag opgeroepen of het wenselijk is om boeken te censureren zodat alleen "geschikte en schadeloze" boeken gelezen kunnen worden, waardoor mensen niet slecht zullen handelen vanwege de informatie die ze uit boeken opgepikt hebben. Mijn antwoord is uiteraard nee: mensen kunnen inderdaad tot slechte handelingen aangezet worden door boeken (en moderner: films, games, etc.), maar ten eerste is dat een minderheid en ten tweede kunnen die producten hen juist ook van slechte handelingen afhouden omdat ze de bevrediging die ze anders in die slechte handelingen gezocht zouden hebben nu in de betreffende producten vinden. Een tweede vraag die gesteld wordt is hoe realiteit en fictie zich tot elkaar verhouden: leven alle mensen niet in een fantasie, in een verhaal waarvan zij de auteur en waarin zij de hoofdpersoon zijn? In zekere zin klopt dat: de lijnen die we trekken tussen verschillende elementen van ons leven wanneer we verhalen over onszelf vertellen (zowel aan onszelf als aan anderen) om een eigen identiteit te bewerkstelligen zijn deels het product van onze eigen keuzes, niet zaken die volledig aan een objectieve realiteit beantwoorden. Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat we gewoon deel uitmaken van een objectieve werkelijkheid: dat we de realiteit niet altijd op een objectieve wijze waarnemen en categoriseren impliceert niet dat die realiteit niet bestaat. En ten slotte bekritiseert de serie de elitaire houding van sommige critici - critici die vinden dat andere mensen niet goed genoeg zijn om bepaalde boeken zonder gevaar te kunnen lezen en waarderen.

Episode 10. Deze aflevering behandelt volgens mij niet expliciet bepaalde thema's.

Episode 11. Een eerste vraag die opgeroepen wordt is of je iemand behoort te vergeven die een verschrikkelijke misdaad begaan heeft als hij berouw toont voor zijn daden en een deugdzaam karakter ontwikkeld heeft. Naar mijn visie is het antwoord op die vraag "ja": ressentiment voelen voor iemand op basis van dingen die hij/zij gedaan heeft toen hij een andere persoonlijkheid had is mijns inziens irrationeel. Vergeving is eigenlijk niet eens nodig: het besef dat de betreffende persoon nu in een significante zin een andere persoon is voldoet voor mij. En een tweede vraag die naar boven komt stromen is of een leven zonder wereldse verlangens, zonder verlangens naar rijkdom, status en bezit, zonder je zorgen te hoeven maken over je self-esteem, wel of niet wenselijk is. Wanneer het, zoals in de serie, tot in het extreme wordt doorgevoerd is zo'n levensstijl uiteraard een vorm van hedonistische zelfmoord: je voelt weliswaar geen negatieve gevoelens meer, maar je ervaart ook geen positieve gevoelens meer en leeft dus het letterlijk vrijwel waarde-loze, volstrekt neutrale leven van een schelp. Maar het andere uiterste - obsessie met status, bezit en zelf-bevestiging - is uiteraard evenmin wenselijk, dus een middenweg zal gezocht moeten worden.

Aflevering 12. Deze aflevering stelt de vraag welke van twee alternatieven wenselijker is: een voortdurende oorlog tussen twee landen die enorm veel doden en nationale middelen kost, of een jaarlijks competitief festijn waarbij twee landen een derde, veel kleinere groep mensen aanvallen in een wedstrijd (wie doodt er de meeste mensen in de gegeven tijd?) zonder zelf het risico te lopen dat hun burgers sterven. Het antwoord is mijns inziens eenvoudig: de tweede optie is beter, want het leidt tot veel minder doden en veel minder lijden. Maar dit zijn uiteraard niet de enige opties, en alternatieven waarbij minder mensen sterven en lijden zijn natuurlijk te verkiezen.

Aflevering 13. Echte vragen roept deze aflevering voor mij niet op, want het staat voor mij buiten kijf dat de mensen die er vrijwillig voor kiezen om te sterven omdat ze hun levenswijze en woonplaats niet willen veranderen volstrekt irrationeel zijn: aanvankelijk zou die verandering misschien moeilijk geweest zijn, maar op de lange termijn waren ze daar uiteraard gewoon aan gewend geraakt. Wat mij vooral bij zal blijven van deze aflevering zijn dus niet de vragen die het oproept, maar de tegenpool van Kino die gepresenteerd wordt (niet reizen, maar je thuis volledig omarmen, zelfs al kost je dat de dood) en het poëtische (maar ongeloofwaardige) einde.

De extra aflevering (The Tower Country). Deze aflevering roept dezelfde vraag op als aflevering 5: maakt het uit dat werk zinloos is als de mensen die het werk uitvoeren het als zinvol ervaren en daarom gelukkig zijn? Iedereen werkt hard samen om de toren te bouwen, en ontleent daaraan, en aan de gemeenschapszin die daaruit voorkomt, geluk en betekenis, terwijl die activiteit in zichzelf volstrekt nutteloos is. Mijn positie hier is hetzelfde als in het geval van aflevering 5: de mensen kunnen hun energie beter steken in zaken die werkelijk het belang dienen van hun gemeenschap, maar zolang ze geluk en betekenis ontlenen aan de activiteit van het bouwen van de toren is het voor hen als individuen niet onredelijk om aan die activiteit te blijven deelnemen.

Land of Disease (de tweede Kino-film). Is het moreel verdedigbaar om medisch te experimenteren op sommige mensen om een groter aantal mensen van hun ziekte te genezen (en om te voorkomen dat zij die ziekte überhaupt zullen krijgen)? Naar mijn visie is het antwoord "ja": in onze samenleving is dat uiteraard niet haalbaar omdat de meeste mensen daar serieuze bezwaren bij hebben, maar als het verdedigbaar is in het geval van niet-menselijke dieren (en daarover zijn de meeste mensen het wel eens), dan zie ik geen principiële reden waarom het niet ook verdedigbaar zou zijn in het geval van menselijke dieren. Voor zover de voordelen van het uitvoeren van medische experimenten op mensen opwegen tegen de nadelen (en in deze film wordt verondersteld dat dit het geval is) - dat wil zeggen, zolang de gevolgen overwegend positief zijn - zou ik daar dus een (schoorvoetende) voorstander van zijn.

Ik zou de serie trouwens eigenlijk nog een keer moeten herzien met een Engelse dub: nu namen de ondertitels zoveel tijd en concentratie in beslag dat de animatie vaak aan mijn aandacht ontglipte.

En mijn excuses voor het lange verhaal, maar ik wilde mijn gedachten op orde hebben.

avatar van Black Math
Ik ben de laatste paar dagen ook bezig deze serie te herzien, blijft nog steeds erg fijn, hoewel me nu veel meer opvalt dat de animatie niet echt geweldig is. Maar bij uitstek juist een serie die me over bepaalde zaken laat nadenken door de situatie juist in zeer uitgeklede versie te presenteren, zonder randzaken die situatie juist zouden versluieren.

Misschien aardig om op een paar dingen in de post van Animosh in te gaan:
Animosh schreef:
Oneens dus. Over het algemeen maken slechte dingen de wereld gewoon lelijker en ongelukkiger; en die dingen zijn ook zeker niet noodzakelijk om de wereld mooi te kunnen vinden.

Dit is natuurlijk een al oude vraag: heb je dalen nodig om de bergen te waarderen? Een ander werk dat hier in zekere zin op ingaat is Brave New World, waarin toch wel een wereld wordt getoond waar iedereen gelukkig gespoten wordt. In zekere zin vergelijkbaar met de bewoners van aflevering 4. De bewoners van de wereld die kunstmatig gelijkmatig gehouden wordt komen behoorlijk gelukkig over, toch zou ik er niet willen wonen. Maar natuurlijk staat eenieder vrij om daar anders over te denken.


Aflevering 5. Het eerste deel van deze aflevering roept een vraag op die vaker terugkeert: maakt het uit dat werk zinloos is als de mensen die het werk uitvoeren het als zinvol ervaren en daarom gelukkig zijn?

Bij mij leverde dit een heel andere vraag op: in hoeverre doen veel mensen in onze eigen samenleving niet werk dat in zekere zin overbodig is? Vandaag heb ik een film gezien waar gefilosofeerd werd over mensen die als baan hebben om haarkleuren een naam te geven. Voor hoeveel beroepen geldt dat nog meer? Je kunt je ook vragen: welke beroepen hebben zichzelf onmisbaar gemaakt maar zijn het eigenlijk niet?


Aflevering 8. In deze aflevering heb ik geen interessante thema's kunnen ontdekken. Misschien dat de overheid eens wat meer geld in de wetenschap moet stoppen in plaats van slechts te focussen op economische groei?

Zegt deze aflevering niet dat in zekere zin kennis macht is? Ik moest ook wel denken aan Kruistocht in Spijkerbroek. Als je niet bekend bent met techniek komt het als tovenarij op je over.


Aflevering 9. Meerdere thema's worden in deze aflevering naar voren gebracht. Ten eerste wordt de vraag opgeroepen of het wenselijk is om boeken te censureren zodat alleen "geschikte en schadeloze" boeken gelezen kunnen worden, waardoor mensen niet slecht zullen handelen vanwege de informatie die ze uit boeken opgepikt hebben. Mijn antwoord is uiteraard nee: mensen kunnen inderdaad tot slechte handelingen aangezet worden door boeken (en moderner: films, games, etc.), maar ten eerste is dat een minderheid en ten tweede kunnen die producten hen juist ook van slechte handelingen afhouden omdat ze de bevrediging die ze anders in die slechte handelingen gezocht zouden hebben nu in de betreffende producten vinden.

De vraag die nu natuurlijk opkomt is: Moet Mein Kampf verboden blijven of niet? Lijkt me een goede toetssteen. En als je over deze serie zelf nadenkt: stel dat dat Boek van Voorspellingen verboden was geweest, dan had dat één bepaald land in de serie een hoop ellende bespaard.


Aflevering 12. Deze aflevering stelt de vraag welke van twee alternatieven wenselijker is: een voortdurende oorlog tussen twee landen die enorm veel doden en nationale middelen kost, of een jaarlijks competitief festijn waarbij twee landen een derde, veel kleinere groep mensen aanvallen in een wedstrijd (wie doodt er de meeste mensen in de gegeven tijd?) zonder zelf het risico te lopen dat hun burgers sterven.

Ook hier doemt bij mij een andere vraag op: in hoeverre vindt dit niet ook plaats in onze wereld? In hoeverre trekken bepaalde landen ten strijde om problemen in eigen land te kunnen negeren bijvoorbeeld.

avatar van Animosh
hoewel me nu veel meer opvalt dat de animatie niet echt geweldig is.

Haha, ja - de eerste keer ben je voortdurend naar de ondertiteling aan het staren (ik wel in ieder geval).

De bewoners van de wereld die kunstmatig gelijkmatig gehouden wordt komen behoorlijk gelukkig over, toch zou ik er niet willen wonen.

Naar mijn visie ligt het probleem met zulke samenlevingen vooral op de lange termijn: omdat mensen weerhouden worden van kritische reflectie en baanbrekende wetenschappelijke ontdekkingen ontwikkelen zulke samenlevingen zich niet. Maar als individu zou ik er geen enorme problemen mee hebben om in zo'n samenleving te wonen. "Van binnen" zijn die mensen immers gewoon gelukkig en tevreden.

Bij mij leverde dit een heel andere vraag op: in hoeverre doen veel mensen in onze eigen samenleving niet werk dat in zekere zin overbodig is?

Da's inderdaad ook een interessante vraag - al zijn er volgens mij maar weinig beroepen die zo nutteloos zijn als het werk dat de spoorwerkers doen (dat mag ik hopen althans).

De vraag die nu natuurlijk opkomt is: Moet Mein Kampf verboden blijven of niet?

Nee. Dat heb ik nooit begrepen. Hoeveel neonazi's lopen er nu nog rond? Bovendien staat het boek gewoon op internet en kan je de nazi-ideologie ook gewoon uit andere bronnen plukken.

En als je over deze serie zelf nadenkt: stel dat dat Boek van Voorspellingen verboden was geweest, dan had dat één bepaald land in de serie een hoop ellende bespaard.

Of ze waren met een ander boek op de proppen gekomen: het is immers belangrijker dat er éen heilig boek is dan welk boek dat precies is. Bovendien kan zo'n boek juist ook steun en sturing geven.

In extreme gevallen kan het verbieden van een product verder misschien wel verdedigbaar zijn, maar dat zijn volgens mij echt uitzonderingen, geen gevallen die regelmatig voorkomen.

Ook hier doemt bij mij een andere vraag op: in hoeverre vindt dit niet ook plaats in onze wereld? In hoeverre trekken bepaalde landen ten strijde om problemen in eigen land te kunnen negeren bijvoorbeeld.

Dat is zo. Goeie opmerking weer.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:57 uur

geplaatst: vandaag om 18:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.