And So It Goes (2014)

"I have sold houses older than you."

Je zou zeggen dat het onderhand eens tijd wordt voor Michael Douglas om met pensioen te gaan, maar met deze film komt hij toch leuk uit de hoek.

Het verhaal is eigenlijk weinig bijzonder en kabbelt maar wat voort zonder grote verrassingen te brengen. Wat dat betreft is 'And So It Goes' erg voorspelbaar te noemen; de verscheidene ontwikkelingen verlopen vrijwel vlekkeloos. Desondanks weet het geheel door de personages en de setting een aangenaam sfeertje te creëren.

Maar de grootste troef van de film is Douglas die in zijn rol helemaal los mag gaan als een hork die de nodige op- en aanmerkingen heeft over elk wissewasje. Dit levert een aantal grappige situaties op. Daarbij krijgt hij prima tegengas van Diane Keaton, ondanks dat ze op de automatische piloot lijkt te spelen. De onderlinge chemie tussen deze twee oude rotten komt dan ook aardig over.

Al met al een redelijke comedy die niet vernieuwend is, maar op een bepaalde manier zijn charme heeft die met name kijkers van middelbare leeftijd wel zal aanspreken, denk ik.

2,5 Sterren.

And So It Goes

Dat Michael Douglas nog steeds speelt is een klein wonder. De man is inmiddels echt heel oud en zou zijn pensioen toch wel eens te gemoed kunnen zien. Toch zijn zijn films van de afgelopen jaren niet heel slecht. Er zit zelfs een continue lijn in die niet heel laag ligt. Hopelijk weet hij dat met And So It Goes die lijn voort te trekken.

De plaatsing van een Romantische filmkomedie is geheel terecht. Een groot deel van de tijd zit je met een glimlach op je gezicht te kijken. Het begin is verrassend vlot. Douglas is erg onsympathiek - exact de bedoeling. Zo is er ook de ruimte voor de nodige, flauwe humor. Naarmate de romantiek erbij komt kijken valt de komedie niet weg. Een paar erg goede sketches zijn het gevolg. Veelal met een paar grove beledigingen van Douglas, die verrassend grappig uit de hoek komen. De ouwe rot kan het nog. Uiteindelijk is het verhaal erg doorzichtig. Erg simpel en cliché, doorvoed van een paar leuke grappen dus.

Douglas speelt dus verrassend fris over het algemeen. Zijn rol staat er ook naar. Vooral zijn chagrijnige zelf geeft mogelijkheden. Die vult hij dan ook goed in. Zijn chemie met zijn dochter en grote liefde is dan wat oppervlakkig van zijn kant. Die moet vooral aangevuld worden door Diane Keaton. Waar zij komisch gezien nogal af laat weten geeft ze wel een fijne dramatische touch aan het geheel. Dat tikkeltje drama is dan wel eens waar bijzonder zwak in het verhaal gevoegd, Keaton doet haar best.

Yaya Alafia heeft dan ook nog een geinig rolletje toegediend gekregen. Ze is niet heel speciaal, maar ach, ze is nog maar een kind.

And so it Goes weet zich visueel nergens te profileren. Met een dikke laag American Dream over de film gegoten zijn het vooral grote tuinen, dure auto's en veel zon.

Over de gehele linie is And so it Goes zeker vermakelijk. Het flinterdunne verhaal stelt natuurlijk niets voor. De afloop staat in den beginne al vast, het is de invulling van de minuten tussen de eerste en de laatste die het echter leuk maken.

3*

'And So It Goes'? Hoe inspiratieloos kan een titel zijn? En zo gaat het... tja... het moet maar. Ik denk dat ik al weet waarom. Dit is een komedie slash drama dus willen ze niet teveel gewicht leggen op het naamplaatje. Maar zó nietszeggend had het naar mijn idee ook niet hoeven te zijn; het plaatst zich meteen naast infantiele werkjes als 'Just Go With It' uit 2011 die ik toendertijd niet echt kon waarderen. Ik vond dat Douglas en Keaton mooi op elkaar in speelden; samen met enkele bijrollen wisten ze zich in dit kleinschalige plot redelijk goed te manoeuvreren. Wel vond ik het wanhopige gedrag van deze buurvrouw een beetje overdreven. Zogenaamd is ze de draad kwijt door een overleden echtgenoot maar dit vond ik niet helemaal duidelijk gepresenteerd. En wat is dat ook voor blik van haar op die poster? Wellicht is de casting hier voor verantwoordelijk. Over het algemeen zijn er leuke situaties gecreëerd; van te voren verwachtte ik veel typische momenten uit komedieseries waarbij er dan geklapt wordt door een neppubliek, maar dit beperkte zich gelukkig tot het uitglijden over een plastic mat in de tuin met water erin. Dat was, voor zover ik me het kan herinneren, de enige totaal-mislukte grap van een verder gemoedelijk pakket. Die oma in het kantoor was trouwens ook niet echt mijn stijl maar verder viel het best mee. Prachtig om de reactie van het meisje te zien wanneer ze bij haar moeder aankomen en ze eigenlijk niet echt weet wat ze nu moet voelen (er staat immers een smerige junk voor haar neus). Ik blijf het jammer vinden van die titel; nu ik Rob Reiner's oeuvre onder de loep neem zie ik dat hij daar sowieso niet echt veel kaas van heeft gegeten. De prent an sich is het aanzien wel waard.

Ik kon lekker wegkabbelen op de bank. Op zich wel goed, want heb dag daarvoor het overdonderende interstellar in bioscoop die nogal behoorlijk nagalmd in mijn hoofd.

Douglas en Keaton doen als ervaren acteurs hun ding leuk en goed in deze film.

Deze romantische komedie drama met filmsterren Michael Douglas en Diane Keaton is een verrassende en zeer aangename film. Ondanks dat het verhaal generiek en voorspelbaar is wordt het leuk gebracht. In dit soort komedies hebben Douglas en Keaton ruime ervaring opgedaan en ze matchen enorm goed. Natuurlijk is het verhaal op sommige momenten wat sappig, cliché of zelfs afgezaagd, maar de twee weten het persuasief goed te brengen. Ook de setting met het appartementencomplex en de zijlingse personages maken het tot een leuke feelgood movie.

Prima warme romantische feelgood film met een uitmuntende cast namelijk Michael Douglas en Diane Keaton twee toppers die er duidelijk zin in hadden. Het verhaal hebben we al vaker gezien maar dat doet niks aan het feit dat de film heerlijk wegkijkt en je met een vertederend en warm gevoel achterlaat. Ook een kleine cameo van Frankie Valli als club eigenaar en ook een mooie rol van oud gediende Frances Sternhagen als Claire .

Altijd prettig om naar te kijken. Diana Keaton en Michalel Douglas. Twee oude rotten in het vak. Die echt wel een simpel verhaal wat sterker maken. Dat is hier ook het geval. Het is allemaal vrij simpel en vrij cliché. Maar het stoort mij niet. Soms een paar leuke one liners. Soms wat flauwe grapjes. Maar over het algemeen gewoon een goede romantische film.

Redelijke film waarin een oude brompot plots op zijn kleindochter moet passen als haar vader naar de gevangenis moet. Het verhaal komt wat rommelig over. De film heeft zeker wel zijn momenten, maar er zitten ook wat missers tussen (zoals de bevallingsscene die nergens op sloeg). Vervelend wordt het niet en Michael Douglas en Diane Keaton doen het verder prima. Een kleine 3.0 sterren.

Een goede komedie/drama/romantiek film...

Prima/leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Michael Douglas en ook een bekende

actrice Diane Keaton...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Waarom vind ik een film, waarin de clichés allerminst gemeden worden, toch zo leuk? Normaliter komt een film in deze klasse bij mij niet op hoger dan 2,5* uit. Hoogstens is het strak geregisseerd, zijn de grappen niet té flauw, en wordt het matige plot opgevangen door acteurs met uitstraling. Deze film weet deze limiet, ondanks dat het plot niet bijster ingenieus is, te overstijgen, en om wel de volgende redenen.

Ten eerste zet de film een bepaalde toonhoogte in; die zowaar Allenesque (Woody, red.) aandoet. Dat wil zeggen, het nodige cynisme en ironie opgediend met een uitermate zoete bijsmaak. Hoewel we, vooral aan het begin van de film, een verbitterde eind zestiger te zien krijgen, verliest de film nergens zijn relativeringsvermogen. De doorsnee filmkomedie, waar ik het over had, durft zulke diepcynische personages niet aan, of ze moeten wel heel erg karikaturaal worden neergezet (zie Alan Arkin in Going in Style). Of ze brengen wel zo'n personage te berde, maar doen dat zonder luchtigheid, waardoor het welhaast een dramaturgisch film wordt, die graag een verpletterende indruk wil maken en echte, diepgaande emoties wil overbrengen.

De tweede reden is dat het geheel niet al te georkestreerd aandoet. Reiner lijkt volledig op het acteerwerk van zijn cinemamastodonten, Douglas en Keaton, te vertrouwen en ook de cameraman lijkt vrij spel te hebben om wat te flierefluiten. Dat is een goede keuze geweest, want juist door niet al te hoog in te zetten, haalt Reiner het hoogst mogelijke uit een scenario dat verder weinig verrassends omhanden heeft.

Als derde, en dit is wellicht wat voorspelbaar maar mag toch niet onvermeld blijven, het acteerwerk van oudgedienden Douglas en Keaton. Waar Keaton nog wat op de automatische piloot lijkt te spelen, doet Douglas hier verrassende dingen. Niks is meer terug te zien van de rol die hij tot in den treure vertolkt heeft, die van de gladde bankier/high society figure die zich laat voorstaan op goudstukken en gladde praatjes. Al in Behind the Candelabra deed hij iets geheel nieuws, en deze lijn weet hij in deze prent door te trekken; nu weer in een geheel andere rol. Hij zet nergens dik aan om de zo botte cynicus op het scherm te toveren, hij heeft juist een soort gelatenheid over zich, hetgeen zijn character juist kracht bijzet.

Minpunt, en ik gebruik hier bewust geen verkleinwoord, is het einde. Woody had er een origineel einde aan gebreid, maar dit is totaal ongeïnspireerd. Tuurlijk, ze konden in dit type film niets anders dan op het eind bij elkaar komen, maar dat had wel op een andere wijze gebracht mogen worden. De tranentrekker van Douglas aan het einde maakt dan ook geen onuitwisbare indruk. Het past in zijn geheel ook niet in de luchtige indruk die film voorts maakt.

Reiner heeft een aantal films gemaakt die ik makkelijk tot mijn favoriet kan rekenen. And so it Goes zal hier niet onder vallen.

Is de film dan slecht? Nee hoor, het is gewoon een fijn niemandalletje. Michael Douglas kan in de film schitteren als een nukkige, oude man, na de dood van zijn vrouw. Hij hoeft alleen nog even zijn huis in een dromerig stranddorpje te verkopen, zodat hij naar Vermont kan gaan. Dan staat opeens zijn zoon voor de deur. Die moet de gevangenis is en zodoende moet Douglas op zijn kleindochter (die passen in deze maanden. Het levert gewoon een vermakelijke film op die netjes binnen de lijntjes wordt gekleurd en waar je nergens aanstoot aan zou kunnen nemen. De transitie van de nukkige man, naar een zorgzame opa gebeurt op een geleidelijke en geloofwaardige manier, zonder dat de boel te klef wordt.

Er gebeurt net te weinig om echt top te kunnen zijn, maar ik kan me ook nergens aan ergeren in deze Reiner flick.

3,0*

In het begin was ik niet enthousiast, ik was bang dat het een flauwe familiefilm was, maar toen veranderde het voor mij toch in een fijne, warme film die prettig weg keek. De humor vond ik vaak wel grappig en het verhaal vond ik vermakelijk. Goed acteerwerk. 3,5*

Best matig toch.

Het is zo'n beetje wat je verwacht van een recentere Rob Reiner film, die aan de slag gaat met acteurs als Douglas en Keaton. Niet bepaald frisse cinema die verrast of verbaast, eerder een film die braafjes binnen de lijntjes kleurt, maar dat op een zo gezellig mogelijk manier poogt te doen.

Douglas' personage start als een typische kranky oude vent die gemeen doet tegen iedereen. Of dat op het einde van de film nog zo is ... tja Hij krijgt vanuit het niets de zorg van zijn kleindochter op zich, iets wat zijn leven stevig op z'n kop zet. En vandaar uit kan je eigenlijk de rest wel invullen.

Gelukkig is het een zonnig filmpje met een aardig niets-aan-de-hand sfeertje. Zo blijft het in ieder geval luchtig en kijkt het ook best makkelijk weg. Zelfs een bevalling op de zetel is maar een frivoliteitje tussendoor. Jammer genoeg weet de film in z'n geheel veel te weinig indruk te maken en is het toch echt té degelijk allemaal, maar echt slecht is het nu ook weer niet.

2.0*

Makelaar Oren Little [Michael Douglas] probeert het huis waar hij met zijn overleden vrouw woonde te verkopen. In de tussentijd woont hij in zijn huurappartementencomplex ‘Little Shangri La’. Dan verschijnt zijn zoon [Scott Shepherd] met de mededeling dat hij een gevangenisstraf moet uitzitten en het verzoek of Oren zou willen zorgen voor zijn kleindochter Sarah [Sterlin Jerins] (en de hond). Oren heeft weinig keus maar dumpt Sarah feitelijk bij zij buurvrouw Leah [Diane Keaton], een nachtclubzangeres die geen set kan doorkomen zonder te huilen over het verlies van haar echtgenoot. In grote lijnen kun je wel raden waar het naartoe gaat in deze romantische komedie die aansluit bij de talenten van Douglas en Keaton en het imago dat ze in hun vele jaren op het witte scherm hebben opgebouwd. En dit is een kolfje naar de hand van Rob Reiner, die een leuke bijrol heeft als Leahs muzikale begeleider.