Fade to Black (1980)

Geestige en vermakelijke film, die naar het einde toe helaas schromelijk uit de bocht gaat. Wel een aantal leuke knipogen naar bekende (horror)films en een sterke acteerprestatie van Dennis Christopher.

2.5 sterren.

Tsja, de verwijzingen waren mij te makkelijk. Fade to Black weet verder ook nergens spannend te zijn en enkel het acteerwerk houdt dit filmpje enigszins interessant. De moorden zijn waardeloos en het psychologische aspect van de film te plat. Magere horror.

2*

Het gebeurt niet zo vaak, maar af en toe herontdek je een titel die de passie van het filmkijken opnieuw aanwakkert, voor zover die al uitgedoofd mocht zijn. Fade to Black is er zo eentje. Deze prent toont dat de scheidingslijn tussen fictie en werkelijkheid flinterdun kan zijn. We zien hoe filmliefhebber Eric plots van een misbegrepen einzelgänger verandert in een meedogenloos monster dat zijn grip op de realiteit verliest en langzaam afdaalt in de fictieve wereld van het witte doek. Hij neemt wraak op iedereen die hem vernederd heeft en doet dit op een wel erg originele manier: door zich uit te dossen als zijn filmhelden.

Voor de volledige review: Cult Movies Reviewed: Fade to Black (1980, Vernon Zimmerman) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Gisteravond eindelijk eens deze kunnen bekijken en hij viel me licht tegen. De picture quality van de Nederlandse DVD is echt bedroevend slecht en is vooral erg donker
Vooral het hoofdpersonage Eric (Dennis Christopher) vond ik erg slecht. Hij word neergezet als een onsympathiek persoon die in zijn eigen (film)wereld lijkt te leven. Een personage waarbij het mij gewoon niet lukte om bij mee te leven. Het leefde net een klein beetje op toen men erachter kwam dat zijn tante eigenlijk zijn moeder was.
De filmreferenties zijn hier en daar wel tof. Al was het wel even onduidelijk van welke Dracula hij het meest hield. Hij quote volgens mij Bela Lugosi tijdens de moord en je ziet ook een foto van hem aan Eric's spiegel, maar tijdens de moord gebruiken ze fragmenten uit de Hammer Dracula en Eric draagt later nog een Nosferatu t-shirt.
Dennis Christopher wist me dus niet te overtuigen (vooral niet als hij zijn tenenkrommende 'kwaadaardige lach' deed) en de rest van de cast deed het ook niet noemenswaardig goed.
Een film die volgens velen onder het slashergenre zou horen, maar ik vind dit geen slasher. Het is haast bijna een soort drama die een stuk beter uit de verf was gekomen met een beter overkomende Eric.

"Fade to Black" werd begin de jaren 80 uitgebracht onder de Nederlandse titel "Totaal Ontredderd".

Eric Binford is een stille, verlegen jongeman en een echte filmfreak. Hij sluit zich op in zijn cryptachtige studio om tientallen keren dezelfde videofilms te bekijken. Hij staat buiten de werkelijkheid en gaat volledig op in zijn fantasiewereld. Op een dag ontmoet hij een meisje dat als twee druppels water op Marilyn Monroe gelijkt. Hij maakt een afspraakje met haar maar ze komt niet opdagen. Dan begint Eric zich zo opzichtig te gedragen als zijn filmidolen. Hij pleeegt een reeks groteske moorden volgen scenario’s van griezel-en gangsterfilms waarmee hij dweept. Verkleed als een mummie bezorgt hij zijn baas een hartinfarct....

“Fade to Black” is een sfeervolle psychologische thriller, waarin de moordscènes handig werden uitgekiend, met aanwending van oude filmfragmenten in functie van het verhaal. De talloze verwijzingen naar oudere films zijn nostalgisch en charmeren. Deze hommage aan de horror- en misdaadfilm was in elk geval een mooi werkje van de mij onbekende Vernon Zimmerman.

Zijn vader koos het hazenpad voor hij werd geboren, zijn moeder - een veelbelovend actrice - stierf bij zijn geboorte en zijn verbitterde tante [Eve Brent] geeft hem de schuld van alles wat er mis is gegaan in haar leven. Geen wonder dat Eric Binford [Dennis Christopher] zich helemaal kan verliezen in zijn favoriete films. Totdat de hoofdpersonen dodelijke alter-ego's worden die hij niet kan beheersen! Het idee is fascinerend en de verwijzingen naar films als Kiss Of Death, The Public Enemy en White Heat bijzonder plezierig voor liefhebbers van de betere misdaadfilm, maar Christopher beschikt over onvoldoende acteertalent om je als kijker betrokken te houden bij zijn psychoses. In plaats daarvan ben je slechts een toeschouwer bij een serie bloederige moorden, waarvan o.a. ene Mickey Rourke één van de slachtoffers is. Met een meer getalenteerde hoofdrolspeler en betere make-up had dit echt wel wat meer kunnen zijn dan de middelmatige thriller die het is geworden.

Eric Binford (Dennis Christopher) is een wat suffe jongeman die door nare omstandigheden bij zijn nare tante woont. Hij verdiept zich in films, vooral oude films geniet zin voorkeur. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij alles weet over de filmrollen, de quotes van filmsterren...ja zelfs de producers. Maar op een dag breekt er iets in hem en gebruikt hij zijn filmliefde voor het moorden van mensen. Hij verkleedt zich in verschillende filmpersonages zoals Dracula, The Mummy, .....en vermoord de mensen die hem in de weg staan. Een geweldig idee dat jammer genoeg geen goede uitwerking krijgt. Het blijft allemaal wat braafjes en de moorden komen wat gezapig over. Ook de hoofdrolspeler bezit niet dat charisma om deze rol te spelen. 5/10

De film van regisseur en schrijver Vernon Zimmerman gaat over een jongeman die een treurig bestaan leidt. Eric woont in bij zijn aan een rolstoel gekluisterde en vervelende tante. Hij heeft geen vrienden en uiteraard geen vriendin. Zijn enige grote liefde is de klassieke Amerikaanse cinema waarover hij een encyclopedische kennis bezit.

Fade to Black is een fijnzinnige kleine film met het leuke idee om een movienerd tot seriemoordenaar te bombarderen. De eenzame zonderling valt afwisselend ten prooi aan huiselijk isolement, stedelijke anonimiteit, pestgedrag van collega’s en lijdt aan een pathologisch moedercomplex. Elementen die bij hem tot een extreme persoonlijkheidsstoornis leiden die hem influistert wraak te nemen op zijn vijandige omgeving. Geen onbekend motief in een film waarin flink wordt gemoord. Eric's liefde voor films is een obsessie die zijn leven bepaalt en ook terugkeert in de manier waarop hij zijn moorden pleegt.

De film is voorzien van zwarte humor van de grimmige soort. Leuk. Het is humor die wat verlichting brengt in het verhaal. De humor trekt het verhaal af en toe uit de sombere sfeer waarin de film door toedoen van het kansloze personage Eric wordt geduwd. De psyche van het personage wordt door Zimmerman overigens niet diepzinnig uitgeplozen. Daarin ligt bij Zimmerman de interesse duidelijk niet. Zimmerman geeft slecht aanzetjes. Eventuele bespiegelingen laat hij over aan de kijker die zin heeft zich daarmee te vermoeien.

Voor Zimmerman is Eric gewoon wie hij is. Een idiote nerd met moordneigingen. In plaats van Eric te analyseren, drijft Zimmerman flink de spot met hem. Eric’s neiging om zijn identiteit in te wisselen voor diverse oude filmhelden en daarvoor een passende outfit te kiezen en bijpassend gedrag te vertonen, levert een paar leuke scènes op. Op die manier zit de film vol met verwijzingen naar de klassieke Amerikaanse film en zijn legendarische personages. De film biedt behalve tragiek, humor en spanning daarmee ook nog een lesje in Amerikaanse filmgeschiedenis. Mooi einde trouwens. “Made it, Ma! Top of the World”.