If I Stay (2014)

Mijn verwachtingen waren véél hoger. De trailer en poster zijn veelbelovend, maar ik kwam helaas al snel tot de conclusie dat dit echt een meisjesfilm is. Als tiener ga je je helemaal vinden in dit verhaal, maar ik heb me simpelweg verveeld.

De plot leent zich enorm voor een spannende film met een liefdesverhaal, maar deze blijft helemaal uit; de film focust zich middels flashbacks volledig op de ontwikkeling en verloop van de relatie tussen de twee tieners. Het ontbreekt volledig aan spanning, plotwendingen, verrassingen etc.

Chloë is erg leuk om naar te kijken, maar ze blinkt hier helaas niet uit. Overigens zijn alle karakters van een mierzoete variant. Echt een Amerikaanse slappe hap.

Een verrassend goede film. Het is geen baanbrekend origineel verhaal, maar het zit wel uitstekend in elkaar met prima acteerwerk en mooie scenes. Prima muziek ook trouwens van "Willamette Stone" de band uit de film. 3,5 sterren.

Een verhaal over vriend en vriendin die elkaar hebben ontmoet in Highschool en allebei een instrument spelen. Hun talent in de muziek dreigt ze uit elkaar te halen. Ondertussen blikken we vooruit op de omstandigheden na een auto-ongeluk; Mia ligt in coma en haar geest dwaalt door het ziekenhuis.

Best treffend in elkaar gezet, al vond ik de momenten in het hospital een te groot contrast opleveren met het avontuur van de twee geliefden.

Deze film is een mix van romantiek en drama waarbij behoorlijk wordt ingespeeld op emoties en keuzes over wat er wel en niet belangrijk zou moeten zijn in het leven. Alles krijgt vorm vanuit een zogenoemde out-of-body ervaring en wordt het met flashback uiteengezet. Het beoogde sentiment was helaas geen tranentrekkende confrontatie, want daar was het allemaal toch net iets te sappig voor. Toch maken de inzet van Chloë Grace Moretz en de verbluffende soundtrack van deze film veel goed.

If I Stay

Voor de variatie wilde ik wel weer even een drama tussendoor proeven. Deze film leek me een aardige film om de behoefte te verzadigen. Helaas valt If I Stay over de gehele linie een beetje tegen. Het is allemaal te braaf, te cliché, te gewoon. Een film volgens het boekje. Een beetje saai dus eigenlijk...

Het verhaal is behoorlijk afgezaagd. Op zich heb ik een dergelijke uittreding nog niet eerder gezien en is dat aspect van de film nog best interessant. Naast de uittreding wordt er ook veel op haar leven teruggeblikt. Dit voert echter de boventoon. Het is een doorsnee tienerleventje van een meisje die goed cello kan spelen. De ondertussen spelende romance is niet heel bijzonder. Met alle tienerproblemen die met die leeftijd meespelen is ze de dertiende in het dozijn. Het is erg jammer dat de uittreding ondergeschikt is gemaakt aan haar relatief saaie leven. De momenten in het ziekenhuis vind ik dan ook het best.

Chloë Grace Moretz is is mijn optiek behoorlijk aan het afzakken naar B-niveau. Haar prestaties zijn in mijn optiek na Hit Girl alleen maar achteruit gegaan. Ook hier ontbreekt de overtuiging. Haar inlevingsvermogen in haar rol is gewoon niet op maat.

De gehele cast speelt eigenlijk net onder gemiddeld niveau. Jamie Blackley en Mireille Enos hebben als halve hoofdrol ook niet veel in te brengen. Met eenzelfde niveau als Moretz zijn ook hier niet veel punten te geven.

Cinematografisch blinkt de film ook al nergens in uit. De normale setting is goed noch slecht. De klassieke stukken zijn voor mij persoonlijk een hoogtepunt is de vrij monotone trend die de film aanhoudt. De stukken punk hadden voor mij geheel geschrapt mogen worden. Het rauwe randje die die scènes aan de film moeten geven zijn behoorlijk misplaatst in mijn ogen.

If I Stay scoort met alles net onder gemiddeld. Mager verhaal, magere cast, magere setting. Super slecht is het allermist, maar goed ook zeker niet. Geen idee waarom deze op IMDB een 7.0 scoort. Het kan aan mij liggen...

2.5*

Een film met een duidelijke doelgroep. En daar hoor ik niet bij.

Drama, tranentrekken en puberende kalverliefde-slachtoffers, dat is de makkelijkste samenvatting die ik in mijn hoofd krijg. Met een paar wat op mij als goedkopig overkomende trucs om het tranentrekken tot het maximum op te schroeven - Stacy Keach die tevergeefs probeert zijn tranen weg te bijten, maar daar niet in slaagt. Bijvoorbeeld.

Zoals al gezegd, het is nog uit te houden doordat er erg goed gespeeld wordt. In het begin zijn de beelden ook aangenaam, later neemt het verhaal daar teveel de overhand voor. En daarmee bij mij ook de irritatie. Maar, zoals gezegd, ik hoor niet bij de doelgroep.

Hier had ik wel meer van verwacht. Een romantisch drama als deze heeft met name een klikkend koppel nodig, waarbij de chemie duidelijk aanwezig is. En dat ontbrak er, in mijn opzicht, volledig aan; de emoties van de twee hoofdrolspelers kwamen nergens echt overtuigend over, en hun relatie maakte ook nergens indruk. Ik snap dat dit een tranentrekker had moeten zijn, en het verhaal is er dan ook wel naar, maar ik vind het behoorlijk matig gespeeld. Moretz gaat nog wel, maar het is vooral Blackley die met zijn irritante karakter en matige acteerwerk meerdere malen over de irritatiegrens heengaat.

De geestverschijning van Moretz in het ziekenhuis is goed bedacht om het verhaal niet dood te laten liggen na het ongeluk, maar het komt te surrealistisch over, waarbij ik het acteerwerk van Moretz in deze scenes ook matig vond. Fijner is de afwisseling met de flashbacks, waarin we de romance zien opbloeien ( en aftakelen). Er zitten wel wat leuke stukken tussen, maar niets weet echt enorm te boeien.

Naar het eind wordt het beter, met een fijne scene tussen Moretz en Keach, en de cello-scene in SF.

De scene waarin het nummer 'Today' wordt gespeeld met Moretz op de cello wist me zeer te bekoren. Nee, aan de muziek lag het niet, en het is dan ook vooral de muziek die deze film mijns inziens overeind houd.

Toch wel een voldoende.3*

Mier- en mierzoet, maar het werkte wonderbaarlijk genoeg wel. Geen idee hoe, ik ben er nog niet uit, maar ik vond het gewoon een fijne film om te zien die ook best mooi gefilmd was. En Moretz vind ik een goede actrice. Jammer alleen dat dat keuzeaspect - moet ik dood of niet- iets te mager is uitgewerkt en Moretz hier dus ook weinig mee kan. Maar de sfeer is prima, het spel van de meesten is fijn en eigenlijk is dit feel good pur sang. Hoe die hele familie omgaat met elkaar, hoe zij gewoon omgaat met haar vriendinnen, allicht allemaal iets te veel door een roze bril bekeken, maar wel duizend keer geloofwaardiger dan veel andere films. Alleen jammer dat Black als Adam niet altijd overtuigde en er niet heel veel chemie was met Moretz terwijl dat nu net een groot deel van de film is. 3,5*.

Film over het maken van ingrijpende keuzes op jeugdige leeftijd. Op zich een aardig gegeven voor een regelrechte tranentrekker, maar het verhaal komt slechts matig uit de verf door het tegenvallende acteerwerk. Beste scènes zijn die met Stacy Keach als Mia’s opa. De flashbacks zitten beter in elkaar dan het “heden”, waarin door Chloë Grace Moretz veel te veel heen en weer wordt gerend. Met wat goede wil toch net aan een voldoende.

Deze film is een verfilming van het prachtige boek If I Stay (oftewel hier in NL 'Als ik blijf'), wat volgens mij iedereen is ontgaan gezien de regisseur nogal kritiek krijgt op het verhaal en het einde. Ik heb zelf dit boek gelezen op 16-jarige leeftijd en dat is dan ook de doelgroep voor zowel boek als film. Naar mijn idee heeft de regisseur recht gedaan aan dit ontroerende, romantische en inderdaad tranentrekkende verhaal. Hij houdt zich aan de verhaallijn (en hoewel ik in inmiddels 22 ben blijf ik het prachtig vinden) en er is ontzettend goed gecast. Naar mijn mening verdient de regisseur hiervoor niks dan lof. Degene die deze film ook konden waarderen, raad ik dan ook sterk aan het boek een keer te lezen! Diegene die het verhaal en einde matig en/of cliché vonden: dit boek was voor tienermeisjes/jongvolwassene bedoeld, wat had je dan van de film verwacht??

Ik ben in ieder geval niks dan positief en heb weer heerlijk mijn tranen de vrije loop kunnen laten.

Ik kan niet anders zeggen dan WAUW! Wat een mooie, intense, bijzondere film is dit. Doordat de film geen chronologische volgorde heeft, maar constant met terugblikken werkt, dringt de realiteit steeds harder tot je door.

Volledige recensie staat hier: Recensie If I stay - Ebella.nl

Ik vond het allemaal wel aardig, maar het raakte me toch niet echt. Door de constante switches tussen heden en verleden kom je wel aardig in het verhaal, maar het ligt er allemaal net iets te dik op. De talrijke clichés, het einde en al die liedjes. Net allemaal iets teveel bij elkaar. Een slechte film was het zeker niet, maar ik denk dat ie echt alleen erg goed wordt bevonden in een specifieke doelgroep (de 17-jarige meisjes). Daar behoor ik zelf niet toe, dus net aan 3*.

Best een goede film. Beetje voor de pubers. Maar als volwassene kan ik er ook goed naar kijken. Er wordt goed geacteerd. Vooral moeder vind ik erg leuk spelen, Mireille Enos. Het is wel vrij heftig allemaal.

Ik snap niet dat deze film zoveel sterren heeft.

Ik vond het een zeer slechte film. Ondanks dat de hele film voorspelbaar is, zijn de acteurs ontzettend slecht. Vooral mr vriendje weet het er niet echt overtuigend te spelen.

Het enige waarom deze film van mij 1 ster heeft is de mooie klassieke stukken in de film. Cello is gewoon mooi.

Deze ook eens bekeken en het was wel een mooie film. Chloë Grace Moretz kwam overtuigend over en 'k zag haar graag bezig. Het verhaal was mede door de flashbacks, aangenaam om te volgen. Het was natuurlijk voorspelbaar, maar 'k vond het toch niet storend.

Tja, prima kijkvoer om eens gezien te hebben, maar niet echt een must-see.

Redelijke film, wel eentje die het moet hebben van bekende gezichten zoals Chlöe Moretz, want het verhaal is nogal mager en cliché. De personages zijn verder ook nauwelijks uitgewerkt. Ook hoe het oversentimenteel wordt richting het einde vond ik eigenlijk wel jammer.

De beelden en de sfeer zijn verder prima, Moretz acteert goed binnen de mogelijkheden, en de film kent ook enkele fijne momentjes al wordt dat niveau niet constant vastgehouden. Sgrspice plaatst het als verfilming van een boek voor tienermeisjes denk ik wel in het juiste perspectief. Een magere 3* van mij.

Een goede drama film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Chloë Grace Moretz en ook een

bekende acteur Stacy Keach...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Aardige film over een meisje die terecht komt in een auto-ongeluk en daarna een keuze moet maken. Op zich een weinig origineel liefdesverhaal met een voorspelbaar verloop, maar wel mooi verteld en een aangenaam tempo. Hier en daar wel ontroerend en de cast doet het prima (vooral Chloë Grace Moretz in de hoofdrol). Met gemak 3.0 sterren.

Het onzekere maar getalenteerde meisje wordt met gevoel gespeeld door Chloë Grace Moretz. Zij vindt zichzelf in de klassieke muziek, terwijl haar lief een rockzanger is. Ze twijfelt of ze zichzelf moet blijven of pogingen doen om erbij te horen, zoals wanneer ze zich verkleedt als Debbie Harry. Haar ouders komen uit het hippietijdperk, waardoor je een omgekeerde situatie krijgt: geen rebelse tiener met strikte ouders maar een brave tiener met coulante ouders. Mia's uitspraak dat ze zich als een vis op Mars voelt, is dubbelzinnig geworden nu de NASA bewezen heeft dat er water op Mars is.

De niet-chronologische vertelstijl werkt goed. Het verhaal duurt slechts één dag. De rest wordt in flashbacks verteld. Dit creëert een eenheid van tijd.

Wanneer ze in het ziekenhuis ligt, wordt het sentimenteel. Het zou beter werken met wat minder melige achtergrondmuziek. Zelfs wanneer ze het podium op stapt met haar cello, klinkt er achtergrondmuziek. Het geluid van haar ademhaling en haar voetstappen in die grote zaal zou meer spanning creëren.

Wanneer we Chloë Grace Moretz het celloconcerto van Saint-Saëns zien spelen, horen we eigenlijk de celliste Alisha Bauer. Sterker nog, we zien Alisha Bauer met het hoofd van Moretz erop gemonteerd. Het is jammer dat je niet te zien krijgt dat cello spelen moeilijk is en jarenlang hard werken vergt. We krijgen het misleidende beeld van een natuurtalent dat het allemaal vanzelf kan.

Deze film stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Niet vanwege de lovende kritieken maar het item coma en doorleven? sprak me wel aan. En juist op dit punt vond ik de film minder. Wellicht dat zoiets beter verwoord kan worden in een boek. Het leven van haar hem en familie en vrienden is eigenlijk veel interessanter dan jezelf afvragen wil ik nog doorleven na of in een coma. Vond het wel grappig om een meisje te zien dat van cello houdt en een jongen dat in een rockband speelt. Die chemie met alle achtergronden vond ik wel boeiend. Dan rijst de vraag of het coma verhaal nog interessant genoeg is?

Muziek is best wel leuk in deze film met de nodige variatie.

Vond de bijrol van haar vriendin erg sterk. De deleted scène in de kapel laat zien waarom.

Zeker een kijkbeurt waard of je ervan houdt of niet! Nog een niet onbelangrijk punt. De hoofdrolspelers vond ik minder spelen dan de rest!

If i stay .'

''life is this big fat gigantic stinking mess,but that's the beauty of it too''

Alhoewel het wat onregelmatig is,is de vertel wijze van Mia erg fijn.

Het begin krijg je meteen een hele prettige "vibe'' mee van het gezin.

Zelfs licht aanstekelijk.

Waardoor je even vergeet dat het wel een drama word.

Als donder bij heldere hemel,is daar het ongeluk ( ik ben de film behoorlijk ongeinformeerd in gegaan)

Want het was / is een prettig verhaal.

Het is natuurlijk zwaar allemaal,maar nergens voelt dat als opdringerig tear jerking gedoe.

Slikken is het wel natuurlijk bij de wat zwaardere momenten.

Chloë Grace Moretz speelt een glans rol,en misschien haar beste tot nu toe.

Want hoe je het ook bekijkt ,en hoe goed ze dat ook deed HitGirl was meer een gimmick.

Komt daarbij de prachtige soundtrack,veelal wat indie achtig .

En een goede balans in flashbacks en het heden.

En dit is een geheel,die heerlijk wegkijkt .

Ik vond het in vele opzichten een film die me ging irriteren.

Het onderwerp is onorigineel, zeg maar gerust uitgekauwd.

Daarnaast is het allemaal erg zoetsappig en voorspelbaar,

en lijkt het vooral voor een wat jonger publiek gemaakt te zijn.

Helaas. *2.5

Voldoende.

Het is toch vooral het drama dat in deze film niet zo lekker uit de verf komt, maar ik ging dan ook best blanco de film in. Ooit weleens een trailer gezien hiervan, waarschijnlijk 2 jaar geleden. Enige reden dat ik dit dan ook kijk is toch wel voor Moretz.

Acteerwerk is solide, Moretz valt weer degelijk op. Jammer dat ze een erg beperkt script krijgt, met alle zoete en sappige dialogen die eigenlijk niet thuishoren in dit soort films en regelmatig de emotie wat wegnemen. Als een film zoals dit een goede snaar te pakken heeft, weet je dat je goed zit, maar deze weet het eigenlijk nergens te vinden.

Ook Opa Keach valt positief op, voor de korte tijd dat hij meedoet. Elke scene met hem is eigenlijk prima. Moretz maakt ook veel goed, en speelt een aantal grote namen wel degelijk weg terwijl ze niet eens zo'n heel sterk script heeft. Bij Blackley eigenlijk hetzelfde. De romantiek moet menselijk zijn, en dat is dit absoluut niet.

Aantal mooie, sterke momenten. Opa Keach die zegt dat het ok is om weg te gaan, en de laatste 5 minuten zijn misschien wel de allersterkste minuten van de film. Vooral omdat het open einde hier dus absoluut wel werkt, en een happy ending was wat ik had verwacht, maar dit is perfect. Ik ben vast de enige, maar het wekt wel degelijk een gedachte op. Ze koos ervoor wakker te worden, maar moet daarmee dan accepteren dat haar kleine broertje, vader en moeder dood zijn. Sterk. Als de rest nou ook zo was...

Visueel een aantal aardige dingen. "De poort" was mooi belicht, gemaakt en in beeld gebracht. En het ziekenhuis was fijn, rauw en toch mooi belicht. Doe daarbij nog solide acteerwerk en een verhaal dat niet al te saai wordt, en dan heb je bij mij toch wel een krappe voldoende.

Het is geen echt saaie film, maar ook geen hartverwarmende film. Probeert het heel hard wel te zijn, maar komt dan eigenlijk niet veel verder dan een normaal, vermakelijk drama filmpje waar de drama net iets te veel er bovenop zit. Wat meer richting de fantasy was goed geweest, want die was wat beter gelukt.

Ik vind het een heel mooi verhaal en geniet er elke keer weer van als ik deze film kijk. Ook vind ik dat de film zielig is en ik heb er altijd moeite mee om niet te gaan huilen.

En goede acteurs:

Bekijk hier mijn volledige review: Review If I stay

Flauw. Een mooie mensen tiener film. Nergens echt interessant of boeiend.

Een op zich best mooie film.

Niet het niveau van bijvoorbeeld een enigzins vergelijkbare film als The lovely bones.

De film mist een beetje de special effecten die deze film beter hadden ondersteund en nog wat meer ontroering.

Had deze film, nog beter tot zijn recht gekomen.

Juist omdat hij alle ingrediënten hiervoor had.

Maar toch een film die zeker de moeite waard is.

Van boek naar film

In slechts twee dagen las ik het boek If I Stay uit, en dat boek maakte indruk op mij door het interessante verhaal. Ik kon direct voor mij zien hoe dit in filmvorm gegoten kon worden, en gezien de film in 2014 al uitkwam ben ik direct de dag nadat ik het boek dichtsloeg de film gaan kijken. Met groot risico natuurlijk, want het boek zat nog megavers in mijn geheugen en dan wil het nog wel eens voorkomen dat de film tegenvalt. Het boek is immers zelden niet beter dan de film. Ik zal dan ook vergelijkingen maken.

Het ongeluk

Toen de film begon en ik een scène over koffie bijna letterlijk hetzelfde als in het boek tegenkwam was ik direct blij; de film is trouw aan het boek. Fijn! Maar al gauw begon ik de verschillen op te merken. Zeker toen we bij het ongeluk kwamen. Dit was heel anders dan in het boek. De manier waarop Mia zichzelf ontdekt in het boek vond ik erg goed beschreven en ik vind het jammer dat ze het veranderd hebben. Net als dat een zeker iemand waarbij in het boek werd beschreven hoe diens hersenen op de weg lagen, plotseling toch niet dood was. In het boek was dat bruut beschreven, maar achter die hele scène zat een mooie gedachte die hierbij verloren ging.

Wat ik miste

Dat had ik overigens bij meer veranderingen van boek naar film. Ik miste hier en daar de beredenering en sommige stukken waren herschreven terwijl ze in het boek, naar mijn mening, veel mooier en beter waren omschreven. De film pakte mij ook dusdanig niet zoveel als het boek dat heeft gedaan. De manier waarop Adam erachter komt dat zijn vriendin een ongeluk heeft gehad, en wat dat met hem doet en met haar vriendin. Het hele feit rondom zijn belangrijke optreden die avond wordt een beetje weggewuifd terwijl in het boek een hele mooie scène was met een bekende zangeres. De manier waarop die scène is aangepast vond ik dusdanig jammer omdat de scène hierdoor zoveel knulliger werd, in plaats van de krachtige emotionele scène die het was in het boek. Ook had Adam plotseling veel meer diepgang dan in het boek; en waar dat soms goed is in films vond ik dat hier niet. Ik stoorde mij zelfs aan die scènes. De film draait namelijk om Mia en de keuze om wel of niet te blijven leven en ik vond de focus hierdoor teveel op Adam komen. Overigens kon ik ook niet overtuigd worden door de acteur die Adam speelde.

Meer veranderingen

Natuurlijk waren er ook dingen ten goede veranderd. Zo was er bijvoorbeeld een scène in het boek waarvan ik vond dat die overbodig was, dat vonden de filmmakers blijkbaar ook. Waren we het daar in elk geval over eens! Maar er zijn ook genoeg stukken die trouw gebleven zijn aan het boek en de essentie blijft hetzelfde. Wel vind ik het ook jammer dat ze het einde aangepast hebben. Het is in feite nog hetzelfde einde, met exact hetzelfde woord, maar er zijn dingen gehusseld, toegevoegd en verwijderd en dat had niet gehoeven. Dat stuk in het boek bracht mij tot tranen, en nu niet. Een gemiste kans. Gelukkig bracht de scène met de opa van Mia wel tranen, net als in het boek. Ook de balans tussen de scènes in het heden en verleden vond ik minder goed. Het verleden kwam soms veel te lang aan bod waardoor ik echt moest schakelen wanneer we opeens weer in het heden waren. Deze scènes waren ook minder sterk omdat we minder tijd doorbrachten met de personages in het ziekenhuis. Daarnaast trouwens nog die zoenscènes; normaal gesproken vind ik ze niet erg, maar in deze film vond ik ze too much. Ze hadden geen functie. En als laatste nog het broertje, Teddy; ik was gek op hem, maar kon in de film totaal geen band met hem krijgen. Hij kwam te weinig in beeld, maar had zoveel toe kunnen voegen aan dat familiegevoel.

Conclusie

Het boek was beter dan de film. Daar zou ik het bij kunnen laten, maar daar doe ik de film ook weer geen recht mee. De film is wat meer PG-13 gemaakt en hoewel het hier en daar goed was dat bepaalde scènes geschrapt zijn en andere scènes samengevoegd, vond ik de meeste nieuw toegevoegde scènes niks toevoegen. Diegenen die het boek niet gelezen zullen hebben zullen deze aanpassingen ongetwijfeld niet opmerken en zullen de film denk ik ook iets hoger beoordelen dan ik nu doe, in principe is het geen slechte film. Voor mijn gevoel komt het gewoon wat minder tot leven dan in het boek waar het uitgebreider en mooier omschreven is, ik miste teveel body door de scènes die ze eruit hebben gelaten.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).