My Old Lady (2014)

Voorspelbaar en futloos. 2,5*

Kevin Kline is een prachtige acteur. Het verhaal greep mij naar de strot. Maar eerlijk is eerlijk, films die zich afspelen in Parijs hebben bij mij een streepje voor.

Een roerende, maar voorspelbare tragikomedie over een mislukt schrijver die financieel volledig aan de grond zat, ik denk in het bijzonder bestemd voor de oudere kijker (het leek bij deze productie voornamelijk om het acteren te gaan, want feitelijk gebeurde er niet zoveel). In de eerste helft kon je nog wel glimlachen over een aantal zaken (met name de scherpe woordspelletjes). Maar een meer levendig en prikkelend verhaal had deze film geen kwaad gedaan.

Mooie sfeer en mooie dialogen maar er mist diepgang en meer variatie. Had wat meer kunnen zijn naar mijn idee.

Snel weer vergeten, maar wel een plezierige tragikomedie, met goed spel van alle drie de hoofdrolspelers.

Wat melancholiek overkomend spel over de lange historie die oude mensen in de liefde met zich meedragen. Haast een Franse film, want de hele familie komt erbij langs, en alles speelt in een nostalgisch en - alweer - melancholiek Parijs. Nogal tam en onderkoeld, en hoewel het vooral om het acteren lijkt te gaan ontbreekt echt vuurwerk op dat gebied nogal, en de situaties en dialogen hadden best wel een tandje scherper gemogen. Kevin Kline is goed, KST matig - doet een aantal scenes nogal slecht, vond ik - en Maggie Smith is boven elke twijfel verheven. Maar dat is misschien deels uit respect voor de ouderdom.

Inderdaad voorspelbaar en futloos en zonder enige vorm van chemie, zonde van de wel goede cast.

Redelijke film waarin een man uit New York een appartement met een schuld in Parijs erft na het overlijden van zijn vader. Parijs vormt een prima setting voor dit familiedrama met de nodige familiegeheimen die onthuld worden. Een rustig tempo, maar wel ietwat langdradig. Mooi acteerwerk van de drie hoofdrolspelers.

Qua verhaal voorspelbaar, qua acteerwerk prima. Maar echt vlammen doet de film nergens.

Een tragikomedie waarbij de klemtoon in het verloop van de film meer en meer op de tragedie komt te liggen.

De film kent een leuke luchtige start. Kline en Smith zijn aan elkaar gewaagd in het uitwisselen van gevatheden. De intrede van Scott Thomas is de katalysator voor een subtiele ommezwaai in de sfeer van de film. De luchtigheid verdwijnt bijna ongemerkt en neerslachtigheid en treurigheid nemen het stokje over.

De balans tussen lach en droefenis is in de tweede helft van de film enigszins zoek. De hoeveelheid treurnis die over de kijker wordt uitgestort, wordt slechts heel miniem verzacht door wat gevatte lichtheid en relativering. Dat de sfeer in het appartement zich bijna naadloos aanpast aan de veranderde sfeer, helpt ook niet bepaald. De kamers zien nog weinig daglicht. De gordijnen blijven dicht. Ja, de balans slaat in alle opzichten ver door. Te ver, vind ik.

Gebaseerd op een toneelstuk. Het is te merken. Er zijn slechts drie rollen die er toe doen. Er is veel tekst. De gebezigde taal is des toneels. Scherpzinnig, hoogdravend, beetje ouderwets en puttend uit literaire bronnen. Wel leuk.

Hoewel het acteerwerk overtuigt, is het Kline die de show steelt. Zijn impressie van een hopeloos vastgelopen man heeft de meeste emotie en is zeer geloofwaardig.

Hoewel zeer kundig gefilmd, greep het verhaal mij nooit echt bij de strot. Het bleef een toneelstuk. Ik was mij steeds bewust van dat feit. Ik observeerde. Eigenlijk gleed alle gedoe vrij gemakkelijk langs mij heen en vrij gemakkelijk van mij af.

Het glijden gebeurde op een aangename manier. Dat wel.

Wat spijt dat het goede, grappige en veelbelovend begin geen waardig vervolg krijgt.

Film gaat inderdaad verdwalen in een ander verhaal dat te lang aansleept en weinig boeiends te bieden heeft.

De drie hoofdrolspelers maken er nochtans het beste van maar wat baat het als het plot hun in de steek laat.

Karikaturaal, voorspelbaar en oninteressant. Zelfs Maggie Smith kan de boel niet redden.

Elke ongelukkige familie is ongelukkig op z'n eigen manier, schreef Tolstoj. Maar in regisseur Israel Horovitz's debuutfilm, helpt het dat de Fransen de meest bizarre vastgoedwetgeving in de geschiedenis van de wereld hebben bedacht. Een Franse wet schrijft namelijk namelijk voor dat iemand pas een huis mag verkopen als de bewoners ervan overleden zijn.

In dit verhaal draait het om de New Yorker Mathias Gold (Kevin Kline), die met grote financiële problemen klampt. Gelukkig heeft hij ooit een appartement in Parijs geërfd van zijn vader en als hij dat verkoopt, zijn de geldzorgen in één klap voorbij. Matthias vliegt terstond naar de Franse hoofdstad om een en ander te regelen, maar ontdekt tot zijn grote schrik dat zijn appartement wordt bewoond door een bejaarde dame, te weten Mathilde Girard (Maggie Smith), en haar dochter, te weten Chloé Girard (Kristin Scott Thomas). Het wordt voor Mathias op die manier erg lastig dat miljoenenhuis te verkopen en hij probeert dan ook van alles om de twee uit zijn huis te krijgen. Ondertussen ontdekt hij meer over zijn vader en zijn eigen jeugd.

Aardige, luchtige tragikomedie, waarin Maggie Smith haar collega's van de sokken speelt en zij is ook de enige reden dat deze wat gemakzuchtige Komedie / Drama film van mij een nipte voldoende krijgt.

Een redelijke film. Het verhaal boeide mij niet heel erg en de humor vond ik niet heel grappig, maar toch keek het best fijn weg en het is sfeervol in beeld gebracht. Het acteerwerk vind ik goed. Geen hoogvlieger, maar wel een voldoende (6). 3*

Ik heb juist de film bekeken op: www.cinemember.nl. De film begon inderdaad, met het verhaal, maarja, dan ging het inderdaad naar een ander verhaal. Maar het was niet slecht ofzo. Extreem goed, ook niet. Maarja, het stak me niet tegen. Maar? Hebben jullie het al gemerkt? Het einde klopt niet hé? Cloë en Matthias waren toch familie van elkaar? En het laatste? Klopt dan niet hé?

De 57-jarige Mathias Gold [Kevin Kline] heeft zijn hele hebben en houden in de VS verkocht om te emigreren naar Parijs. Zijn pas overleden vader liet hem immers een riant appartement in Parijs achter dat hij 40 jaar geleden kocht als investering. Mathias wil het appartement verkopen en het geld gebruiken om een nieuw leven op te bouwen. Maar er blijkt een addertje onder het gras. Dankzij een Franse wettelijke constructie is het appartement formeel in het bezit van de 90-jarige Mathilde [Maggie Smith]. Volgens die regel moet Mathias haar zelfs een maandelijkse toelage geven, tot ze komt te overlijden. Pas dan mag hij zich eigenaar noemen. Mathias en Mathilde komen tot een regeling en Mathias maakt kennis met Mathildes dochter Chloé [Kristin Scott Thomas], die op het punt staat te scheiden van haar overspelige echtgenoot [Stéphane De Groodt]. Een cast om je vingers bij af te likken, maar Horovitz is er niet in geslaagd om zijn eigen toneelstuk open te breken en ontsnapt niet aan de val van gefilmd toneel.