What We Do in the Shadows (2014)

Geweldige komedie van Nieuw-Zeelandse bodem. What We Do in the Shadows is een volledig geslaagde parodie op vampieren. Alle bekende en minder bekende dingen over vampieren komen naar voren en worden op hilarische wijze neergezet. De leuke setting, goed acteerwerk, komische scènes en puik camerawerk zorgen voor een meesterwerkje uit een land dat absoluut niet bekend staat in de wereld van cinema. Heel spijtig, want voor mij is het toch absoluut duidelijk dat ze wel degelijk weten hoe ze films moeten maken daar aan de andere kant van de wereld. Het zijn de regisseurs Jemaine Clement en Taika Waititi gelukt om een van de meest hilarische films van het jaar te maken, zonder twijfel ook meteen de meest onbekende. What We Do in the Shadows kan een beetje gezien worden als een soort van documentaire. De vampieren worden namelijk gevolgd door een camerateam. Dit zorgt voor een meer intiemere film en creëert tegelijk hilarische scènes.

De geweldige cast zorgt voor een hele fijne kijkervaring. Taiki Waititi is simpelweg briljant als de beschaafde vampier Viago. Hij laat weer eens zien dat hij een A-acteur is en tegelijkertijd een goede regisseur. Waititi laat Viago tot leven komen door zijn bijna autistisch gedrag en verfijnde manieren. jemaine Clement speelt de charmante playboy Vladislav die liever orgies heeft op zijn kamer dan dat hij wat zinnigs doet. Geweldige rol van Clement die net zo grappig is als Waititi maar dan op een andere manier. Jonathan Brugh speelt de onverzorgde vampier Deacon. Net als Clement en Waititi speelt hij geweldig en verzorgt hij een aantal uiterst grappige momenten. De chemie tussen de drie heren is geslaagd en dat alleen al zorgt voor leuke scènes

Ik ben Nieuw-Zeeland goed in de gaten aan het houden voor meer interessante films. Alle films die ik tot nu toe uit NZ heb gezien, hebben me aangenaam verrast. Deze film is een absolute aanrader voor iedereen die van komedie en horror houdt. Typische weetjes over vampieren worden op een leuke manier op het witte doek gezet. Doe daarbij goed acteerwerk, een leuk verhaal en een prettige sfeer en je hebt een meesterwerkje. Alles wat gedaan wordt in de film werkt gewoon. Ik heb me kostelijk vermaakt met What We Do in the Shadows. Ik zal met plezier wachten op een nieuwe film van de heren Waititi en Clement.

4*

Heerlijke film en een briljante parodie. Lang geleden dat ik zo heb gelachen om zo'n kleinschalige en sympathieke film.

Werewolves, not swearwolves

Zeker een geinige vampierenklucht die alle bekende elementen rond spiegelbeelden, zilver en zonlicht een draai geeft en er volop komisch effect uithaalt. Echt hilarisch wordt het daarbij misschien nooit, maar de nietsvermoedende kijker zal toch maar moeilijk de grijns van het gezicht kunnen halen bij het kijken naar de strapatsen van de ondode flatgenoten. Daarnaast ziet het er voor het beperkte budget allemaal prima uit. Oh, en wie wil Stu nu niet als vriend?!

Best een grappig uitgangspunt: we volgen via een docu vampiers in hun dagelijkse bezigheden. Er zaten een paar geinige vondsten in maar lang kon het me niet boeien. Werd op een gegeven moment gewoon wat flauw en vermoeiend.

Eén van m'n vrienden is heel enthousiast over deze film en heeft 'm inmiddels al 10 keer gekeken. Persoonlijk vind ik dat echt veel te veel van 't goede, één keer is meer dan voldoende, een herziening zit er absoluut niet in. Maar het geeft wel aan dat de humor en de geslaagdheid hiervan héél persoonlijk is wat betreft What We Do In The Shadows.

Ik vond het zelf allemaal niet zo heel geslaagd. Begrijp me niet verkeerd, er zitten echt hilarische stukjes in en ik heb een aantal keer echt in een deuk gelegen ("werewolves, not swearwolves") maar dat woog niet op tegen de in mijn ogen voornamelijk minder geslaagde grappen. Het was allemaal net niet leuk, pakkend of grappig genoeg om me er echt mee te vermaken.

2*

4/10 (IMDB)

NZ

Hun weer. En weer dat nogal droogkomische. Daar houd ik wel van.

Er zitten genoeg dingen in om heerlijk van te genieten. Stu! Door dat het wat sketch-matig is, ondanks het geen belachelijk hoog tempo heeft, blijft de vaart er genoeg in. De grappen zijn wat droog waardoor je niet 90 minuten op de vloer ligt. Maar je hebt inderdaad die grijns wel continu op het gezicht. Cast is uitstekend. En ze halen veel uit het concept. Ook fijn dat hier ook weer genoeg budget was waardoor het ook allemaal prima oogt.

Nooit echt Flight of the Conchords gekeken, maar een film als deze maakt me wel weer nieuwsgierig. Sowieso is dit weer een film die naadloos past in de summiere komedie/horror lijn uit Nieuw Zeeland.

3.75*

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik dit de beste komedie film vind van het afgelopen jaar.

Heerlijke humor,de ene flauwe grap na de andere....hilarisch.

Een hele simpele maar originele film die ook visueel ook nog eens prima uitziet.

Ik ben gelijk een fan van deze film geworden en zal deze zeker vaker bekijken.

De vampiers die in de film worden neer gezet zijn gewoon superleuke typetjes op het scherm....je moet wel van flauwe humor houden anders kan je hem beter links laten liggen.

Jaaaaa topfilm in zijn genre!!!!

Wat moet je goed vinden van deze film even denken het slechte acteerwerk de camera voering of de effecten veel te goedkoop allemaal nee nee goedkoop mag geen excuus zijn Braindead 1992 was ook low budget movie en gefilmd in Nieuw Zeeland door TOP opgroeide regisseur mister Peter Jackson!

en voor zijn scenario te denken is niet de uitvinding daarvoor moet je terug gaan naar de jaren 1945-1965 film's met sterk scenario!

TIP: Wil je goede (komische) Dracula film zien kijk dan naar

"Dance of the Vampires" (original title) ook bekend als (The Fearless Vampire Killers) of Andy Warhol's Dracula (1974)

"Blood for Dracula" (original title).

"Lachen geblazen" Graag gedaan!

Heerlijke film. Het genre kenden we vooral in horror/thriller met films als [Rec], Cloverfield of Monsters maar kent wel meer komedie als C'est Arrivé près de chez Vous en zelfs deze What we do in the shadows is nog meer komedie dan donkere satire. Ik had wat schrik dat na het begin de film wat zou terugvallen eens het idee van de film gelanceerd is. Maar de film biedt gelukkig genoeg leuke momenten. Hier en daar misschien iets minder, maar dat valt zeer goed mee. Het is een andere soort humor dan we gewoon zijn van de parodiehumor met Leslie Nielsen of de over-the-top humor van Braindead. Dat maakt het juist zo uniek en de moeite om te kijken. Meer een subtielere versie van de Britse humor. En toch weer wat anders...

Erg leuke mockumentary, die op een uiterst originele wijze een inkijk geeft in het leven van een aantal vampiers en daarnaast de wezens ook nog eens op een grappige manier parodieert.

De droogkomische aanpak werkt van de eerste tot de laatste minuut. Jonathan Brugh is een leuke verteller, die als de charmante Deacon je iedere keer weer bij praat. Hij doet dat op zo'n droge manier, dat ik tot een paar keer goed moest lachen. Tussendoor zat ik overigens ook de gehele tijd met een grote glimlach te kijken.

Vooral de wijze, waarop ze over alles praten op een manier, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, is erg leuk. Daarnaast zijn het camerawerk en de bijbehorende effecten van een bovengemiddeld goed niveau.

Erg geslaagd dus, behoorlijk uniek en gewoon erg leuk om het genre eens op een erg leuke manier op de hak te zien worden genomen.

4,0*

Leuk idee, deze mockumentary over een groepje bevriende en samenwonende vampiers die gevolgd worden door een documentaire filmploeg. Wel jammer dat de koek op gegeven moment een beetje op is qua grappen en grollen, ruimschoots voor het einde. De film begint niettemin erg grappig en ook visueel is alles dik in orde.

Leuk om met vrienden te kijken. Inderdaad zoals veel mensen zeggen, begin is wel goed, maar naar het einde toe wordt het steeds minder, ook met de humor.. jammer. De humor is zo flauw en voorspelbaar dat het toch wel grappig wordt, zoals bij the procession of shame, the Jacksorsist en die awkward momentsvan Viago, waar nog over nagepraat werd . Goed vermaakt iig.

Leuk.

Misschien wat weinig humor om het de hele looptijd goed te laten werken, en ik had het ook wel leuk gevonden als de documentairecrew wat vanachter de camera zou komen - een beetje zoals in C'est Arrive pres de chez Vous (1992) bijvoorbeeld. In ieder geval weer eens een wat andere kijk op het vampierenbestaan. En hoewel er vond ik wat weinig humor in zit, er zitten wel een paar echt leuke grappen bij.

Niet meer dan een verzameling slechte sketches, gegoten in de vorm van een documentaire. De hooggespannen komische verwachtingen werden niet ingelost. Wat een anti-climax!

Mijn enthousiasme was na 5 minuten reeds verdwenen. Wat een ellende!

Wat een geinige film. Wat een suffe vampiers. Geen onderbroekenlol, maar veel leuke droge en surrealistische humor en scènes. Meer engelse stijl. Moet je van houden. Ik geef t een 4,0.

Zeker geen leuke film. Een paar scenes zijn de moeite waard. Maar dat is natuurlijk niet genoeg. Een sterke film moet op alle gebieden uitblinken. Dit is erg slap allemaal.

De dagelijkse beslommeringen en problemen van vampieren in pofbloesjes of hoe die dingen ook maar mogen heten. Kleding is niet het enige dat ze door de eeuwen heen zijn blijven behouden, blijkbaar zijn ze hun accent ook nooit kwijt geraakt. Alsof je naar verwijfde versies van Werner Herzog zit te luisteren. Eerder hinderlijk dan grappig. Het heeft wel wat droge humor aan boord, maar landen is er met deze typetjes nauwelijks nog bij.

Petyr is de leukste van het stel. Zal er wel mee te maken hebben dat-ie niks te melden heeft. Verder is het in het flatje veelal een flauwe bende. Het gaat wat beter als het spul de stad ingaat en een nieuwe rekruut zich meldt. Stu is een droge, maar het ontaardt in een gemaskerd bal, met The Beast wordt het niks en volle maan zet ook niet veel zoden meer aan de dijk. Best een aardig idee, zo'n mockumentary, maar niet met deze invulling.

What we do in the shadows

Leuk verhaal! Erg orgineel met de nodige dosis humor.

Het verhaal is eigenlijk vrij simpel. Een paar vampieren die zoveel mogelijk dingen proberen na te doen van een mens. De manier waarop maakt het grappig. Een documentaire over stuntelaars.

De gore was prima in de film en werd ook met een korreltje zout genomen. Sommige dingen waren ook wel overdreven.

Acteerwerk is goed en tevens grappig. Ze vervullen een goede rol waar ik telkens toch erg om moest lachen. Ieder had zijn eigen karakter.

De film word niet al te serieus genomen. Vandaar ook de genre Komedie. Op een aantal flauwe scènes na en het niet zo serieuze verhaal heb ik toch wel kunnen lachen. Maar zoals voorgangers ze beoordelen als 'de beste Komedie van het jaar 2014' vind ik weer te ver gezocht. 6/6,5 voor de film (3*)

Fantatisch!! Film die zich voor doet als een Mocumentaire. En waar we wat vampieren in een huis volgen. De vampieren zijn alle stuntelig en dit levert leuke droge en surrealistische humor en scènes op! (Denk bv. aan Jiskefet). Zelfs over de aanwezige cameramensen die moeten filmen worden nog grappen gemaakt. Enzo neemt de film zichzelf als het waren op de hak. Met het dansje van Deacon ging het helaas wat over de top maar voor de rest heb ik genoten en flink moeten lachen. Ook al komt de film uit Nieuw- Zeeland is het toch de Britse humor die hier ronddwaalt. Dus voor iedereen die meer wil dan de gebruikelijke mr. Bean humor is deze film een aanrader!!

Typisch zo'n geval waarbij een in potentie leuke sketch van hooguit een kwartier wordt uitgesmeerd over een volledige speelduur van anderhalf uur. Dit heeft tot gevolg dat het aanvoelt alsof de plotlijnen als los zand aan elkaar hangen en meer bedoeld zijn ter ondersteuning van de grappen dan voor intrigerende karakterontwikkeling of voor een verrassend plot. Op zich hebben de oubollige vampiers in de hoofdrol samen de chemie om dat gebrek mee te compenseren, maar met een scherper script had er waarschijnlijk veel meer uit het hilarische materiaal gehaald kunnen worden.

Gortdroge vampier mockumentary

Typisch humor waar je van moet houden. Dit was té hipster voor mij. Vreselijk quirky, als een vroege Wes Anderson, echter in een veel trager tempo en zonder de mooie decors. Het gegeven is best leuk, zoals wel vaker bij soort films, maar hooguit voor de duur van een korte sketch; niet een hele film. Al vrij snel begonnen de irritante personages te vervelen en behoudens enkele aardige momenten, was het grotendeels een vermoeiende zit.

2**

''He looks like Seal!''

Droge bedoening. De zeer fijne vertelwijze die doet lijken dat het allemaal maar normaal is wat we zien werkt uitstekend. Heb nergens krom gelegen van het lachen, maar constant met een glimlach zitten kijken naar deze vampiers. Geinige effecten, leuke gore en een paar heerlijke vondsten. 'What We Do in the Shadows' heeft best wat te bieden. Heb me dan ook prima vermaakt met dit originele werkje.

Origineel, droog, flauw, voor de liefhebber.

En daar ben ik er één van

Film werd naar het einde wel wat minder krachtig,

maar gemiddeld gezien vond ik het echt een verfrissende stijl. *3,5

Leuk filmpje, tegelijk parodie op de vapierenfilm én mockumentery, een bijzonder geslaagde combinatie. Vooral van de naïeve charme van vampierdandy Viago heb ik de hele speelduur genoten, het einde als lekkere uitsmijter. What we do in the shadow kent ook voldoende ontwikkeling, waarin het nog wel eens mis kan gaan bij zoiets, en blijft dus van begin tot eind vermakelijk.

Wat een leuke film! Echt een topper!

Je zou kunnen zeggen dat dit een soort Lost Boys is dat flink wat elementen van The Young Ones gebruikt. En het mockumentary-hype mag hier ook weer gebruikt worden. Het lijkt erop alsof ik me ook weer steeds laat verassen de laatste tijd met het feit dat eeuwenoude thema's op een creatieve en alsnog een originele manier worden verwerkt. WWDITS is er weer eens eentje van; creatief, gortdroog, en uiterst vermakelijk. Het eeuwenoude thema vampiers verplaatst zich naar onze tijd in Wellington en we mogen met een filmcrew bezoek nemen bij vier vampiervrienden, waarbij het ook al meteen duidelijk is dat het eeuwige leven, naast dat het aan de ene kant erg mooi is, aan de andere kant ook erg saai word, waarbij je maar een beetje aansluit bij de steeds veranderde tijdsbestek. De personages (vampiers die inmiddels al eeuwenoud zijn, maar er nog jong uitzien) zijn ook echt fenomenaal. Ze worden met historische tekeningen en schilderprenten geïntroduceerd waarin me ook meekrijgen hoe ze vampier zijn geworden. De introductie met alle prenten en foto's over hun levensloop door de jaren (lees eeuwen) heen, was ook geweldig. De personage's zijn echter soms niet echt makkelijk uit elkaar te houden, maar Petyr is degene die me altijd is bijgebleven en weer lijkt het erop alsof passieve personages bijna altijd de rol stelen. Terwijl de "jongenlui" zich elke nacht vestigt in het nachtleven van Wellington om los te gaan, maar ook om nieuw bloed te zoeken, geniet de 8000 jarige Petyr grotendeels van zijn rust in zijn tombe, waarbij hij ook liever niet vaak gestoord wilt worden. Het word pas helemaal leuk als ook cameraman Nick word gebeten en een vampier wordt en vervolgens een verzoek aan de groep doet om zijn vriend Stu als mens te laten leven. Die begripvolle knikken van Petyr dan.

Het schijnt dat er, naast het bruizende uitgaans, zaken en burgerleven in Wellington, en naast deze vampiervrienden, er nog veel meer ondoden deelmaken van de maatschappij. Neem die weerwolven, die op hun beurt weer flinke concurenten zijn van de vampiers. Om nog maar even te zwijgen over de masquerade ball.

WWDITS is echt een fenomenale feelgood film. Origineel, goed getimed en het lukt de film ook om eventuele zware thema's te ontlopen. Wat mij betreft gewoon uiterst geslaagd, en zelfs goed te doen voor een feestje, ter vervanging van die geforceerde Amerikaanse komedies met een hoop lawaai.

5,0*

Erg toffe mockumentary film over een groep vampiers in de huidige wereld, met alle aanpassingsproblemen van dien. Leuk idee en erg goed uitgewerkt. Uiteraard komen alle vampierkenmerken voorbij en steekt men met alles de draak. Het pakt gelukkig prima uit, mede doordat het nooit te flauw of simpel wordt. De cast weet ook te overtuigen, ze spelen zichtbaar met plezier hun rollen. Van meer banale grappen (de afwas moeten doen of online wat bestellen) tot meer gerichte grappen zoals een confrontatie met weerwolven of de politie-inval, het zit er allemaal in. Het wordt nergens echt geniaal of hilarisch, maar er valt genoeg te genieten.

3,5*

"Just leave me to do my dark bidding on the internet!"

Op basis van de vele positieve berichten had ik hier toch meer van verwacht.

Op zich is het gegeven van een mockumentary wel interessant; als kijker volg je een groepje vampiers in de aanloop naar een jaarlijks bal voor ondoden. Het is een bonte verzameling die honderden jaren van elkaar in leeftijd verschillen, wat te merken is in hun handelingen en motivatie. Al kan ik eigenlijk alleen Petyr waarderen, omdat hij nog een bepaalde old skool look heeft.

Je krijgt inzage in de dagelijkse beslommeringen van de vampiers, dit varieert van afwassen tot aan uitgaan. Op zich grappig gevonden, omdat ze dingen anders aanpakken dan mensen. Daarbij wordt er goed ingespeeld op de clichés die er heersen rondom vampieren, wat voor een aantal leuke vondsten zorgt.

Helaas moet je al gauw concluderen dat de film te lang doorgaat en er nauwelijks een rode draad te vinden is in het geheel. Het is namelijk een aaneenschakeling van - flauwe - sketches die veelal hit-and-miss zijn. De droge humor moet je dan ook liggen. Tevens is het ontbreken van een echte pay-off een groot gemis.

Al met al een matige horror/comedy. Best jammer want met het uitgangspunt had veel meer gedaan kunnen worden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

2,0 Sterren.

Goeie film waarin een paar samenwonende vampiers worden gevolgd door een documentairemaker. De humor is nogal droog en soms wat flauw, maar tegelijkertijd ook erg inventief en uiteindelijk ook grappig (mede doordat het allemaal realistisch is gebracht en de film zich in het heden afspeelt). Een geslaagde soort van mockumentary waarbij het ontbreken van een verhaal niet echt een gemis is (ook vanwege de korte speelduur).

Horror en komedie gaan zelden samen, maar het Nieuw-Zeelandse regisseursduo Clement/Waititi bewijst wel dat het kan. What We Do in the Shadows wordt gebracht als een documentaire over de dagelijkse beslommeringen van een clan vampiers. Toegegeven, de film ontbeert een echt verhaal (lees: begin, midden, einde) en is derhalve niet meer dan een aaneenschakeling van sketches, fragmenten en op zich staande grappen. Gelukkig heeft men goed nagedacht over die grappen. Platgetrapte clichés worden op inventieve wijze gepersifleerd. Verwijzingen naar vampierklassiekers zijn dus talrijk (vooral de confrontatie met een roedel weerwolven is om je ziek te lachen), maar er worden ook enkele nieuwe elementen toegevoegd. Ik denk bijvoorbeeld aan het bal der Ondoden, dat als climax van de film moet doorgaan. Trouwens, voor wie het weten wil: zombies zijn ook uitgenodigd. Spijtig genoeg komt er een moment waarop de grappen "op" zijn en dat laat zich gelden tijdens het genoemde bal der Ondoden waar de verwachtingen niet helemaal ingelost worden. Er wordt bijvoorbeeld geanticipeerd op een reünie tussen één van de vampiers en zijn oude liefde, maar van een spetterend vuurwerk is helaas geen sprake. Toch ben ik geneigd dit één van de beste vampierfilms van het laatste decennium te noemen (niets tegen Twilight, overigens), al was het maar omwille van de memorabele personages.

Wow, dit was liefde op het eerste gezicht!

Ik had wel gedacht dat ik hier iets mee zou kunnen, maar dat ik non-stop heb zitten schaterlachen bij een film is lang geleden. What We Do in the Shadows - wederom bevestiging dat de beste horrorkomedies uit Nieuw-Zeeland komen - is creatief, speels, krankzinnig en boven alles hilarisch as fuck. Vanaf de eerste seconden wisselen gortdroge dialogen, heerlijke visuele grappen en lekkere flauwe ongein zich in een moordend tempo af. Er is uiteraard niets zo persoonlijk als humor, maar voor mij waren praktisch alle grappen die werden afgevuurd in What We Do in the Shadows raak. De personages zijn stuk voor stuk memorabele typetjes, de grappen gaan van hoogstaand en vindingrijk - alles met een spiegel - tot hilarisch flauw en de film verveelt werkelijk waar geen seconde. Had een paar uur na het kijken nog steeds een grijns op mijn smoelwerk.

5 sterren.