Musarañas (2014)

Gisteren de premiere gezien op BIFFF. Indrukwekkende film, met hier en daar wat humor. Goed geacteerd ook. Helaas een beetje gespoiled door het idiote publiek dat het nodig vindt constant door de film heen te roepen. Maar dat hoort helaas bij BIFFF. Net als een hoop goede films.

Wel redelijk.

Dankzij de berichten hier heb ik zo min mogelijk over de film gelezen/bekeken en gelukkig maar! Het plot is niet bijster origineel, net als de uitvoering. Wat overblijft is eigenlijk een degelijke film, die nergens excelleert. Audiovisueel is het aardig, acteerwerk is aardig, script is aardig (enigszins voorspelbaar, maar toch met een goede spanningsopbouw) en qua symboliek is het ook aardig. Gewoon een prima film als tussendoortje, niet meer en niet minder.

Een wat aparte film die als drama begint en als horror eindigt. Het verhaal tussen de twee zusjes is interessant, er heerst voor mijn smaak wel een te overdadig aanwezige naar sfeertje. Acteerwerk van de, op Luis Tosar na, wat minder bekende maar zeer ervaren cast was prima. Ik denk dat deze regisseurs nog wel meer van zich zullen laten horen.

De film is zeker niet vlekkeloos, zo voelde de overgang van drama naar horror nogal geforceerd aan, de moordlust van een van de zusjes komt zomaar uit de lucht vallen. Op het misbruikverhaal wordt er verder teveel gehint waardoor je het ziet aankomen, al zag ik het einde zelf (dat ze geen zusjes maar moeder en dochter zijn) totaal niet aankomen.

3* voor deze wat vreemde film. Het deed me trouwens qua sfeer en zieke personages wat denken aan de betere La Madre Muerta | The Dead Mother (1993), die film is een stuk evenwichtiger en ook visueel aantrekkelijker.

Behoorlijk sfeervol filmpje, met de camera gevangen in het gebouw zoals de naaister dat ook is (en de man, á la Misery). De overgang van drama, via uitzichtloosheid naar horror vond ik heerlijk.

Spaanse horrorfilms scoren bij mij meestal goed. Toch ben ik er zelden bewust naar op zoek. Ze overkomen mij. Ik loop er tegen aan. Dat gebeurde me bij deze film ook. Ik kwam hem tegen in één of ander lijstje. Toen ik de combinatie waanzin, obsessie, religie en bloed tegenkwam in de bechrijving was mijn interesse meteen gewekt. Gelukkig maar, want het bleek een fijne film.

De film toont de neerwaartse spiraal die een driehoeksverhouding doormaakt in een duistere orgie van psychische en lichamelijke gewelddadigheid. Een film die begint als een spannend mysterie en al spelende steeds meer eigenaardigheden in het verhaal toelaat om tenslotte te eindigen in een film waarin de waanzin welig tiert.

Cruciaal voor het accepteren van de driehoeksverhouding in deze film is de overtuiging die de personages als persoon en in groepsverband uitstralen om geloofwaardig een tragische cyclus van gewelddadigheden vorm te geven. Die opzet is absoluut geslaagd in mijn ogen. De personages zijn geloofwaardig uitgewerkt en zijn op elk moment indrukwekkend, maar ook irritant aanwezig. Immer zichtbaar en zeer indringend transformeren zij geleidelijk in slechtere afgeleiden van zichzelf. Als kijker ontkom je nooit aan hun somberheid, ongeluk, onmacht en waanzin. Van relativering is geen sprake. Adempauzes zijn er niet. Die dingen bestaan niet in deze film.

Drie hoofdpersonages. De film focust in beginsel op twee. De teruggetrokken, maffe en schuchtere Montse, die met de schaduwen uit haar verleden in gevecht is. Haar tegenpool is haar onschuldige jongere zus, die door haar als een gevangene wordt behandeld en zelfs wordt gepijnigd.

Met name de dominantie van Montse zorgt voor een sfeer van onbehagen, angst en vijandigheid. De rollen van de slechte (zuster) en die van de goede (zuster) lijken vergeven. De komst van het derde lid van de driehoek zorgt voor versnelling van de acties en brengt grauwere kleuren (ook letterlijk!) in de toonzetting met zich mee. Wie is goed. Wie is slecht. Geweld lokt geweld uit en betekent een tragische voortzetting van een al tragisch verhaal dat zich heel sfeervol en heel somber maar ook heel prachtig verder manifesteert.

De personages zijn transparant. Hun openbaringen en hun aanpassingen aan elkaar worden door hun expressieve gedrag alsook door hun duidelijke woordgebruik helder overgebracht. De personages transformeren. De rolverdeling verandert. Er is een voortdurende beweging waarneembaar. Een mooi schouwspel is het. Spannend. Gruwelijk ook.

Ik bekeek een film die wat gezapig begint en in de loop actierijker, grauwer, bloediger en gewelddadiger wordt. Intrigerende personages en goed acteerwerk laten sluimerende waanzin explosief tot leven komen. Een reeks persoonlijke en religieuze motieven gemengd met geweld en bloedige echo's uit het verleden leveren een boeiende film op vol tragiek en grauwe somberheid.

Begint overzichtelijk als een drama van twee samenwonende zussen, waarvan de een niet helemaal spoort. Maar gaandeweg begint hun leven behoorlijk te ontsporen en wordt het wel degelijk onvervalste horror met een flinke dosis gore. Het slot is verrassend, goed doordacht en ik zag het niet aankomen. Maar ja..., ik geloof altijd alles dat ze me voorschotelen.... Sterk spel van beide dames. Ik heb genoten.

Naar beproefd recept...door elementen te gebruiken uit films als Repulsion (1965) The Beguiled (1971) en Misery (1990) is de herkenbaarheid groot eveneens als de waardeerding. Er is niets nieuws onder de zon als het gaat om vertelkunstjes...maar alles wat het doet, doet het nog best behoorlijk. Zonder twijfel zorgen het decor, de kostuums en de zussen Montse (Macarena Gómez) en Nia (Nadia de Santiago) dat je meegezogen wordt in de wereld die zich afspeelt in het Spanje van de jaren 50. Het is dus niet zozeer dat de film slecht is, verre van dat, maar het is gewoon dat allemaal meer een kabbelend nuchtere sfeer en voorspelbaar melodrama is. De film blijft nog steeds leuk en komt weg van een teleurstelling door het laatste "bloederige" derde deel