The Out of Towners (1970)

Heerlijke film. Ontzettend sterk geschreven en een schitterende chemie tussen het echtpaar. Lemmon blijft geweldig.

Aardige film waarin een koppel een trip naar New York maakt, maar de reis verloopt niet op rolletjes. Een simpele opzet waarbij de ene ongelukkige gebeurtenis leidt naar de volgende. Sporadisch grappig, maar wel redelijk vermakelijk over de gehele lengte. De dynamiek tussen Jack Lemmon en Sandy Dennis wordt gaandeweg de film beter.

Vanaf de eerste minuut weet je; Jack Lemmon is de ideale neuroot voor deze geweldige wet van Murphy film.

Zijn vrouw is de kalmheid zelve, wat hem nog weer extra opwindt.

Hilarisch als op een gegeven moment juist Lemmon tegen zijn vrouw 'don't panic' roept.

Visueel is het niet zo heel mooi geschoten, maar dat ruwe en vluchtige past ook wel bij het 'opzij, opzij, opzij' karakter van de film.

Planes, Trains & Automobiles (1987) heeft hier veel van geleend, die vond ik ook erg leuk. The Out of Towners is net wat scherper en neurotischer.

Het is en blijft een hele leuke classic zelfs bij een 2de kijkbeurt! Jack Lemmon en Sandy Dennis bewijzen in deze film dat ze 2 grote acteurs waren in hun tijd, ze hebben een erg goede chemie samen en dragen dit plot zonder moeite een stapje verder.

Ik betwijfel het of 2 andere acteurs deze rollen net zo goed hadden kunnen aanvullen, dit maakt mij tegelijkertijd stiekem wel een beetje benieuwd naar de remake met Steve Martin maar ik vrees dat ze het origineel niet gaan evenaren.

Zonder twijfel een film die ik nog velen malen ga herbeleven.

Een verhoging van 3,5 naar een 4 is wel verdiend!

In deze komedie komt een echtpaar uit het gemoedelijke Ohio in het jachtige New York terecht. Het is geschreven door Neil Simon, in dit geval niet voor het toneel maar rechtstreeks voor het scherm. Zijn personages zijn vaak Jannen met de pet die hun gebreken hebben maar met wie je je gemakkelijk kunt identificeren. Zij botsen op het onbegrip en de zielloosheid van het moderne, hectische leven en willen het uitschreeuwen van machteloosheid.

Tussen de man en de vrouw bestaat een klassieke tegenstelling. Hij is de jager met slechts één doel voor ogen, namelijk die promotie tot onderdirecteur in the Big Apple. Zij ziet het bredere plaatje: medemenselijkheid, de kinderen, een aangename woonomgeving.

Tijdens hun tocht naar en doorheen New York botsen ze op een cascade van obstakels, een opeenvolging van komische situaties - de ene beter geslaagd dan de andere. De vliegtuigreis deed me denken aan bepaalde avonturen die je weleens meemaakt bij de NMBS (in een boerengat gedumpt worden waar je op een niet bestaande busverbinding moet wachten). Daarna word je geconfronteerd met grootstedelijke problemen als criminaliteit en verloedering. Het krijgt ook nog een politiek staartje met de situatie in Cuba.

Er zitten een paar leuke nevenrolletjes in, maar het wordt toch vooral gedragen door de twee hoofdrollen, waarvoor ze wel de juiste acteurs gekozen hebben.