Flying Tigers (1942)

If we get any closer to that bridge, we'll have to pay a toll charge!

In zijn tijd heeft John Wayne veel van die typische patriottische films gemaakt maar er moet er altijd eentje de eerste zijn natuurlijk. De eer viel te beurt aan deze Flying Tigers die ook in volle oorlogsperiode werd gedraaid en een klein jaartje nadat Amerika zich moeide met de Tweede Wereldoorlog werd uitgebracht. Het is een subgenre in Wayne's oeuvre dat me niet altijd even goed weet te boeien, maar het is en blijft wel één van mijn favoriete acteurs.

Het voordeel is wel dat het merendeel van Wayne's oorlogsfilms redelijk kort qua speelduur is. Het is een genre dat ik niet altijd even goed trek als een echt langdurig epos maar Flying Tigers laat vanaf de eerste seconde de propeller draaien en vliegt in een goed tempo voorbij. Een ietwat voorspelbaar verhaal weliswaar waarbij je weet dat niet iedereen van de crew het zal overleven en dat losbol Woody nog wel tot inkeer zal komen maar ik ben wel fan van dit soort kameraadschappelijke verhalen. Er hangt onbewust toch zo'n soort van jongensmentaliteit van "Wij tegen de wereld" dat ik altijd wel leuk vind. Uiteraard moet er tussen al dat testosterongeweld en haantjesgedrag ook ruimte zijn voor een romance maar die voelt eigenlijk helemaal niet geforceerd aan. Het einde met de brief van Woody is wel erg abrupt maar dit is één van de beste driehoeksverhoudingen die Wayne al in zijn carrière heeft gespeeld. Vroeger dacht ik altijd dat hij het echt niet in zich had om een geloofwaardige romance op poten te zetten maar in het grote aantal films dat hij heeft gemaakt zijn toch hier en daar wat opflakkeringen op te merken. Evengoed veel films waar hij als een houten plank tegenover een vrouw staat dus je hebt zowat fifty fifty kans.

Maar laat ons eerlijk zijn: een John Wayne film kijk je niet vanwege zijn romances maar gewoon omdat het John Wayne is! Het alfamannetje, de man der mannen, de acteur met één van de meest herkenbare stemgeluiden uit de hele filmgeschiedenis! Hij is hier nog jong en oppermachtig en de branie spat ervan af. John Carroll is als Woody een goed klankbord voor Capt. Jim en met de mooie Anna Lee is de driehoeksverhouding een feit. De bijrollen zijn redelijk inwisselbaar, met uitzondering van Paul Kelly als Hap, maar het is toch ook vooral visueel dat dit nog goed overeind blijft staan. Er is enige onduidelijkheid of er nu wel of niet met echte vliegtuigen is gewerkt maar het ziet er in de eerste plaats gewoon uitstekend uit. Verder is Flying Tigers een typische oorlogsfilm maar ik kan me niet voorstellen dat liefhebbers van het genre hier niet aan hun trekken komen, of je moest een aversie tegen Wayne hebben natuurlijk.

Van het aantal soortgelijke films die Wayne heeft gemaakt zou ik dit toch één van zijn beste noemen. Het komt niet in de buurt van zijn echt beste werk maar hij heeft ook wel flink wat slechtere films dan deze gemaakt. Regisseur David Miller zou later nog Love Happy, een film met de Marx Brothers waarin Marilyn Monroe één van haar eerste rolletjes speelt, maken. Die werd in het begin van haar carrière wat onder hoede genomen door John Carroll die hier dus Woody speelt, ik vraag me af of deze film er voor iets tussen zit dat Monroe dat rolletje heeft weten versieren.

3.5*