Shadows (1958)

In november 2003 werd op de zolder van een huis in Florida de eerste versie van Shadows teruggevonden. Ray Carney vertelde op iffr bijzonder leuk over de 16 jaar durende zoektocht.

Unieke film dus mogen kijken. Vooral het jazzy sfeertje was heerlijk.

Ik weet niet of dat wel deze versie is hoor. De versie die recentelijk gevonden is duurt niet langer dan een uur en werd 2 jaar eerder (in '57) opgenomen.

Klopt helemaal. Daarom veranderde ik 'deze' in 'de'. Die eerste versie werd dus gedraaid.

We wouden hem toevoegen als aparte film (omdat ie voor 80% anders is), helaas geen toestemming omdat iMDB dat niet opgenomen.

Achtergronden van de film van Ray Carney

Prachtige eerste speelfilm van Cassavetes. Energiek, speels en fris, maar bovenal realistisch en erg warm. Lowbudget-film, waarin amateurs de hoofdrollen vertolken en de dialogen haast volledig improviseren. Erg coole Jazzmuziek begeleidt de film. Film brak met alle Hollywoodregels en heeft veel invloed gehad op latere regisseurs zoals Martin Scorsese (vooral evident in zijn Mean Streets). 4*

Draait 22 juni eenmalig in Maastricht. *noteert in agenda*

Ik heb deze film gekocht op vhs en gister gekeken. Erg sfeervolle, jazzy en stijlvolle film. Zoals Ramon K al zei, zie je duidelijk invloed van deze film op Scorcese's werk, vooral Mean Streets. Vaak hele mooie dialogen, alleen kon ik het af en toe een klein beetje slecht verstaan (dat ligt echter aan mijn apparatuur). De prachtige jazz muziek, de rebelse beatniks en het feit dat de film een improvisatie is, geven de film een hele mooi sfeer en veel gevoel.

Viel mij trouwens op dat deze rebelse onafhankelijke filmmaker tegelijk opkwam met de Franse Nouvelle Vague.

en de britse new wave

Voor iedereen die de muziek zo mooi vond, zoek eens wat albums van Charles Mingus op .

Een ruwe diamant, maar een hele, hele ruwe. Acting is 75% onbeholpen, het script ook, omdat het veel en veel teveel probeert te bereiken in een te korte tijd. Maar vanaf halverwege komen ze voorbij, die scenes die op instinct geschoten zijn, vol leven, helemaal raak, een schaterlach uitlokkend. Van die scenes die Jim Jarmush moeten hebben doen besluiten films te gaan maken. Die scenes blijven bij. En de fotografie. Prachtige shots van New York en Veel close-ups, en toegegeven: Lelia Goldoni is een classic beauty.

Ik vond het acteerwerk juist heel overtuigend. Een van de sterkste punten van deze film zelfs. Er werd geacteerd zoals jazz wordt gespeeld, veel beter had het op deze originele en pakkende wijze niet gekund, vind ik.

Ik vroeg me tijdens het bekijken van deze film af hoe Cassevetes zijn acteurs zo realistisch op het doek heeft gekregen. Op het einde bleek alles improviserend tot stand was gekomen. Mijn bewondering is er alleen maar groter door geworden. Wat een naturel!! Wat een sfeer! Wat een prachtige observatie van mensen. Wat een heerlijk tijdsbeeld!

Hoe mooi worden de verschillende persoonlijkheden uitgebeeld!

Ik heb eerder het idee, correct me if I'm wrong, dat die z.g.n. familie een vriendenclubje is dat goedkoop samenwoont en bezig is met het vinden van een weg in het leven. Ze vinden bescherming bijelkaar en kennen elkaar van haver tot gort. Dat de zwarte zanger zijn medebewoners een 'sister' en 'brother' noemen geeft aan dat hij ze als zijn gelijke beschouwd.

En dan komt er een outsider die door z'n onzeker vluchtgedrag veel wantrouwen wekt......

Dat wat mensen aantrekken en afstoten, Cassevetes laat die dynamische onderhuidse spanningen op bijna perfecte manier zien.

Een openbaring!! 4,5*

I'm wrong, het is een familie en de improvisaties schijnen min of meer een pr stunt te zijn.........maar de film blijft prachtig!

Shadows is vooral een mooie melange van een culturele observatie, humor en drama. Net als Woody Allen's Manhattan eigenlijk, alleen ruwer en meer geïmproviseerd. Jazz, beatniks, Sartre, New York City, nachtclubs, het passeert allemaal de revue.

Ben (nog) niet geheel overtuigt, het acteerwerk was bijwijlen wel heel ongepolijst en bepaalde scènes sprongen echt boven de rest uit, maar Cassevetes blijft een spannend regisseur.

sterke film van casavettes. Vanavond gekeken met woman under the influence erachteraan. Valt redelijk weg bij de tweede maar zeker een genietbare film. Het boeit continue en veel blijft open. acteerwerk heel ruw en ongepolijst maar zeker te pruimen. Jazzy sfeertje doet de film veel goeds.

voor nu 4* maar sluit 4.5* niet uit. Vooralsnog 4*

De dvd-box Cassavetes (import) van Cassavetes met 6 films is bijzonder de moeite waard, ik heb 'm zelf ook. Niet ondertiteld, maar wel met een interessant boekwerkje en 't ziet er allemaal gewoon mooi uit.

Mijn eerste Cassavetes is goed bevallen. In Shadows slaagt hij erin om met minieme middelen een aantal interessante personages neer te zetten. De dialogen zijn sterk en op momenten zeer herkenbaar. Vooral Lelia wist mij te boeien. Aan de ene kant is ze een sterke jonge vrouw, aan de andere zweeft ze tussen de liefde van Tony en haar broers en is (daarom) bang dat het leven aan haar voorbij gaat. Daarom is het des te jammer dat de actrice niet bepaald de beste is, waardoor de overtuigingen en twijfelingen niet altijd overkomen.

Cassavetes filmt z'n personages van dichtbij en regelmatig er tussen in, wat een bepaalde connectie met ze oplevert die mij zeer aansprak. Dit gecombineerd met de sfeervolle locaties van Manhattan en de relaxte jazz muziek maken van Shadows (het is al eerder gezegd) een ruw pareltje.

En bij blahdvd.com te koop voor slechts zo'n 25-30 euro afhankelijk van de wisselkoers. Zeer de moeite waard, deze boxset.

Wordt gezien als de Citizen Kane van de onafhankelijk film. Dat schept verwachtingen. In het eerste kwartier kwamen die niet uit. Vond er geen klap aan! Had al spijt van het aanschaffen van de Cassavetes box. Weet niet wat het was.

En dan heb je nog ('maar' uiteindelijk) een uur film te gaan. En toen, opeens (echt waar) had ik het. Het gevoel dat past bij deze film. Relaxt. Alsof ik er zelf bij was. Ontzettend sfeervol. Ik zag opeens de diepgang in personages die met ontzettend veel gevoel voor realiteit zijn vastgelegd. Een aantal schitterende scenes zoals de ontmaagding behoren tot de top wat film te bieden heeft. Film is vannacht door mijn hoofd blijven spoken. Bizarre ervaring, vooral na dat eerste kwartier.

Vond het trouwens wel duidelijk dat er iets van een script moest zijn geweest. Ongelofelijk dat de film in de jaren '50 is gemaakt. Breekt met alle tradities uit die conventionele tijd.

4 sterren voor een stukje bijzondere cinema.

Leuk om de eerste film "Shadows" van John Cassavetes uit 1959 te zien. Hij is een jaar eerder opgenomen dan "À Bout de Souffle" van Jean Luc Godard. Beide films zijn lekker losjes uit de pols geregisseerd. Cassavetes met zijn theaterachtergrond en Godard met zijn filmachtergrond laten in de films o.a. de alledaagse omgeving zonder enige opsmuk in een voor die tijd ongebruikelijke rol meespelen. Een plot in beide verhalen is nauwelijks aanwezig, de hoofdzaak is het op sfeervolle wijze in beeld brengen van de interacties tussen de verschillende personages.

"Shadows" is niet echt een grote, maar wel een heel aardige, kleine film. Soms zitten er heerlijk ontroerende, kleine details in de film. Bijvoorbeeld het stilzwijgend, onderhuids gehouden, racisme. Af en toe ontbreekt er echter toch iets aan raffinement. Soms pakt dat minder goed uit, maar vaak is het juist door de spontaniteit erg aantrekkelijk om te zien. Het bekijken van deze film is ook leuk, omdat het improviseren als stijl toen nog tamelijk onbekend was en deze stijl daarna grote invloed heeft gehad op veel collega-regisseurs. Zelf moest ik daarbij ondermeer denken aan de droogkomische films van Jim Jarmusch en het speelfilmdebuut uit 1966 van Wim Verstappen: "De Minder Gelukkige Terugkeer van Joszef Katus naar het Land van Rembrandt".

Redelijk debuut van John Cassavetes. Film heeft alle kenmerken van de Franse Nouvelle Vague die ongeveer dezelfde tijd is ontstaan. Mooie zwart-wit beelden van New York. De soundtrack die bestond uit R&R- en jazz muziek droeg extra bij aan het eind jaren vijftig sfeertje van New York. Film had niet echt een plot, alles schijnt geïmproviseerd te zijn. Groots vond ik de film daarom ook niet. Hij kan bij mij in ieder geval niet tippen aan de Nouvelle Vague film die tegelijkertijd aan de andere kant van de oceaan ontstond; "A Bout de Souffle" van Godard.

3,0*

Mijn niet te stillen honger naar Cassavetes films, zet zich voort met zijn debuutfilm Shadows. De intro is gaaf, alles en iedereen lijkt te swingen op prettige muziek, terwijl Cassavetes zijn openingscredits over het scherm laat rollen.

Daarna volgen we 3 verschillende leden van een familie. Alhoewel de samenhang tussen de losse sfeerschetsen aanvankelijk ver te zoeken was, genoot ik van enkele prachtscenes. De scene hierboven op de poster is geniaal qua compositie, maar ook qua het uitdrukken van tegenstrijdige gevoelens als tederheid en leegte.

De band tussen Hugh, Benny & Lelia is opmerkelijk echt en warm, zonder ook maar een seconde te neigen naar sentimenteel effectbejag. Het acteerwerk is los, waar je uit af kan leiden dat iedereen zich wel goed op zijn gemak moet hebben gevoeld. John Cassavetes weet voor mij bijna altijd een goede mix tussen emotionele uitspattingen en levensvreugde te vinden, al is het met vallen en opstaan. De man die Tony vertolkte had trouwens nogal wat weg van Jean-Paul Belmondo , niet alleen qua uiterlijk maar ook qua streken.

Fris, los, levendig, authentiek! Ik kan niet wachten totdat ik Husbands & Love Streams in mijn armen kan sluiten, al zal het nog een klus worden om die films te vinden. 4*

Af en toe een charmant rommeltje, maar op andere momenten een regelrechte puinhoop in mijn ogen.

Zo schetsen bepaalde scènes erg treffend een tijdsbeeld van New York. Om dan gevolgd te worden door iets dat het etiket "cinema" wat mij betreft niet eens waard is. Die versnelde beelden .

Aardige muziek wel (Mingus!) en na meer dan 50 jaar heeft Shadows zeker nog iets fris. De leeftijd kan ik evenwel niet laten meespelen in m'n beoordeling. En blijf dus hangen op 1,5*.

Geef mij dan maar Mean Streets of À Bout De Souffle!

Nadat ik dit artikel gelezen had, ben ik nu begonnen aan de DVD-box van Cassavetes: Lynch and Cassavetes ...

Shadow zet meteen een heerlijke jazzy sfeer en volgt een natuurlijke stroom van menselijke interactie... Op naar de volgende.

Ik vraag me af of Shadows een favoriete film van Jim Jarmush is. Cassavetes' debuut heeft namelijk voor een groot deel dezelfde werking op mij als het werk van Jarmush en dan met name Down by Law en Coffee and Cigarettes (wellicht omdat die ook zwart-wit zijn). Er is iets relaxts over al deze films, mede door de koele look, de vaak jazzy muziek en wellicht ook doordat het allemaal duidelijk lowbudget oogt. Plot is onbelangrijk, groot drama wordt vermeden en het belangrijkste zijn menselijke interacties. Zo'n film werkt onthaastend en geeft een warm gevoel.

Shadows is echter beter dan iedere Jarmush die ik zag. Waar bij Jarmush het relaxte ten koste lijkt te gaan van met name emotionele diepgang is dat hier niet het geval. Het acteerwerk is niet eens zo heel hoogstaand. Het spontane komt goed over, maar tegelijkertijd voelen de acteurs over het algemeen amateuristisch aan. Het deert weinig. Wellicht omdat er heel lang gewerkt is met geïmproviseerde repetities, maar de personages lijken enorm geloofwaardig.

Het is ook interessant om te zien hoe er hier met ras omgegaan wordt. Als dat in 1959 al eens aangekaart werd in Hollywood dan gebeurde dat met moralistische films, zoals kennelijk in The Defiant Ones (die ik nog moet zien). Cassavetes maakt hier echter nauwelijks een issue van het feit dat zijn hoofdpersonen tot een zwarte etniciteit behoren. Ja, er is een sleutelscène waarin Lelia ermee geconfronteerd wordt dat ze een zwarte afkomst heeft, maar dit wordt veel gevoeliger, subtieler en aardser uitgewerkt dan we gewend zijn in Amerika (en eigenlijk gewoon in andere landen). Ras is een zijlijn, waardoor Cassavetes niet de blanke voorvechter voor de zwarte broeder wordt, maar meer iemand die geïnteresseerd is in verschillende relaties, waar toevallig zwarten bij betrokken lijken. En als hij toch bezig is kan hij ook zomaar plotlijnen rond interraciale relaties, mislukte seks en seks voor het huwelijk open en bloot tonen. In 1959! Geen wonder dat Shadows veel invloed had op latere onafhankelijke films.

Deze film wordt wel eens het enige nouvelle vague werk van de Verenigde Staten genoemd en dat is jammer, want er is veel te genieten. Ja, het voelt soms amateuristisch en ondhandig aan, maar nooit op een storende manier. Het is een film die snel op je groeit en je betrekt bij zijn karakters. Hopelijk zijn meer Cassavetesfilms zo.
4,5*

01. L'Atalante (Vigo)

02. Tokyo Story (Ozu)

03. They Live by Night (N. Ray)

04. Bob le flambeur (Melville)

05. Sunrise (Murnau)

06. The Cameraman (Sedgwick)

07. Mouchette (Bresson)

08. Seven Samurai (Kurosawa)

09. Broken Blossoms (Griffith)

10. Rome, Open City (Rossellini)

BFI | Sight & Sound | Top Ten Poll 2002 - How the directors and critics voted - bfi.org.uk