Candyman (1992)

Sterke horrorfilm die balanceert tussen droom en werkelijkheid. Candyman is goed voor een handvol schrikmomenten, iets waar tegenwoordig nog maar weinig horrorfilms in slagen en alleen daarom al de moeite waard. Het verhaal op zich is leuk gevonden maar eerder matig uitgewerk. Meer aandacht voor de motieven van The Candyman zou de film iets overzichtelijker en interessanter maken. Nu heb je zo'n beetje een collage van sterke en zwakke scènes. MAAR, die sterke scènes zijn dan ook écht sterk. Vooral het slot is in mijn ogen subliem.

Ook heeft Candyman een prachtige soundtrack die nog lang in je hoofd blijft rondspoken.

Heb me goed vermaakt met deze neo-slasher en een hogere score zou hier meer op z'n plaats zijn.

Leuk om weer eens een oude horrorfilm te zien. Lekker vermaak maar ik weet dat ik toendertijd het derde deel wat spannender vond.

Ik vind vaak dat het een leuk verhaal is maar dat er te weinig mee gedaan word. De candyman komt hier niet echt als een supereng character over. En het was al helemaal lachwekkend om hem met een donkere stem door een verlaten autogarage te horen roepen 'Be my victim!' Maar verder zoals ik al zei aardig vermaak en wil de andere twee delen nu ook nog wel een keer terugzien. 3*

Leuk om een keer terug te zien. Waar je als kind vroeger niet helemaal van in de zetel wegkroop

Verrassend rustige film waar eigenlijk bitter weinig in gebeurt. Het concept is leuk en de opbouw goed, maar de film mist na al die jaren toch wat effect.

Beetje jammer dat die Candyman klinkt als een idioot figuur uit de nieuwe Donna (radiozender) reclame, maar verder wening aan te merken op dit filmpje.

Keertje lekker ouderwets griezelen, aardig sfeertje, maar nergens indrukwekkend of opvallend.

2.5*

Mwah, vond m toch wat tegenvallen. Ik denk dat dat vooral komt omdat deze film heel gedateerd aanvoelt. Dit hoeft niet per sé een probleem te zijn maar in Candyman vind ik het toch wel storend.

Wat wel echt geniaal is, is de themesong van deze film. Echt fenomenaal!

Wel een aardige horror, zoals er zoveel aardige nooit echt uitblinkende horrorfilms zijn. Echt griezelen zit er namelijk niet bij. Af en toe een beetje slordig in de afwerking. De muziek van Philip Glass vond ik overigens vaak irriterend werken.

Dit was ongeveer de eerste horrorfilm die ik op achtjarige leeftijd zag. Aangezien mijn Engels niet verder was dan 'yes' en 'no' waren het alleen enkele beelden die waren blijven hangen. Vond hem destijds erg spannend en net sinds tien jaar weer herzien.

Ik kwam eigenlijk een beetje per ongeluk aan deze film. Ik zat in groep 5 en op één of andere manier ging de Candyman-mythe de klas rond. Hoewel iets anders dan in de film - zeg vijf keer Candyman en hij verschijnt met afgekauwde snoepjes in z'n bek - vond ik het toen al fascinerend. Op diezelfde leeftijd gingen een vriend en ik wekelijks naar de videotheek om horrorfilms te huren, en warempel, daar lag Candyman!

Het verhaal is aardig origineel en spannend. Altijd interessant om te weten hoe de Candyman zo is geworden. Ik weet nog dat ik vroeger de sfeer erg drukkend vond. Dat kwam vooral door het eerste stuk van de film wat zich afspeelt in een verlaten pand met bekladde muren die verwijzen naar de mythe. De sfeerverhogende soundtrack draagt ook zijn steentje bij.

De film is regelmatig spannend, maar dat verdwijnt als Candyman in beeld komt. Zijn stemgeluid is ok, de dialogen minder. Tony Todd is een goede Candyman, maar misschien was het beter om hem niet zo herkenbaar in beeld te laten komen. Nu leek hij soms op een gewone moordenaar van vlees en bloed, wat alle spanning wegneemt. Madsen acteert hier ook erg goed trouwens.

De gore was matig, maar genoeg voor een film als deze. Het is immers geen slasher. Het einde van de film herinnerde ik me nog erg goed, en opnieuw was het genieten. Een zeer degelijke horror die goed wordt onderhouden zodat je de hele film geboeid blijft kijken.

Lang geleden gezien. Ik kan me nog herinneren dat ik Virginia Madsen er zeer mooi zag uit zien (ze leek toen op Madonna) en dat ze ook best goed acteerde in deze film. Tony Todd deed het uitstekend als de Candyman en sommige scene's waren ook best grof. Een echte topper was het natuurlijk niet maar hij was wel vermakelijk.

De film wil dan wel heel erg graag een aangrijpend verhaaltje vertellen over een vrouw, waanzin en een legende maar dat neemt niet weg dat de invulling met momenten erg creatief is. De zeer vlotte montage, enge maintheme en ijzersterke momenten van spanning maken dit een bijzonder geslaagde horror. Candyman zorgt meermaals voor een zeer onprettig gevoel en ijskoud kippenvel.

De film is gebaseerd op het verhaal van horrorauteur Clive Barker. Ik heb deze film jaren geleden een keer gezien, 1999 ofzo, en wat was ik toen bang! Toen de film was afgelopen ging ik in de badkamer voor de spiegel staan, en na 4 keer candyman te hebben gezegd klemde ik mijn lippen stijf op elkaar. Ik was echt bang dat de meneer met de haak mij zou komen opzoeken. Voelde me weer even dat kleine donkere jongetje uit de film. Een gebeurtenis die ik nooit zal vergeten.

Ik had op die leeftijd nog geen idee van films, laat staan wie Clive Barker was, maar dat ontdekte ik laatst toen ik deze film zag liggen.

Ik begrijp waarom mensen het een flutfilm vinden en zeggen dat er te weinig in gebeurd. In mijn ogen is dit juist de kracht van deze film. Het is niet echt een heel bijzonder verhaal, maar de wijze waarop regisseur Bernard Rose dit uit de doeken doet wel. De film is een beklemmende, bovennatuurlijke horror-thriller geworden. Geweldige rol natuurlijk voor Tony Todd als mythische seriemoordenaar die het op de zwarte bevolking uit ghettowijken gemunt heeft.

Madsen is gelukkig geen standaard tikkeltje domme studente die in de armen valt van de bad guy. Zij zet haar rol zeer geloofwaardig neer waardoor je haar steeds beter leert kennen en begrijpen.

Vooral de laatste scenes vond ik zeer indrukwekkend. De brandstapel, de begrafenis en de eindscene in de badkamer Werkelijk, wow!

Geweldige film, na meer dan 10 jaar weer eens herzien.. en ben hem nog meer gaan waarderen. Dit is echt een van de betere horrorfilms!

Matige horrorfilm over de mythe rondom Candyman. De film is nogal eentonig, maar heeft een redelijk sfeertje. Echt eng of spannend wordt het niet. Ook het verhaal laat wel wat steken liggen en is niet altijd even goed uitgewerkt. Gelukkig heeft de film wel een bevredigend en ook wel verrassend einde.

Leuk om weer eens te zien, alleen die bijen stonden me nog een beetje bij. Ik had nu iets dufs verwacht maar dat viel erg mee. Sterker nog het verhaal weet een vertroebeld beeld neer te zetten van wat fictie is en wat werkelijkheid. Wordt ze gek of bestaat Candyman echt Geen Lynch-niveau natuurlijk maar wel boeiend.

Jammer dat Candyman zo'n duidelijk gezicht krijgt, haalt de angst voor het onbekende weg. De soundtrack geeft het gelukkig wel een griezelig sfeertje mee, de beelden zijn soms nog best aardig gemonteerd er zijn een paar erg goede schrikmomenten. De grootste schok is echter dat de kledingstijl van hangjongeren blijkbaar geen reet veranderd is in 19 jaar (bontkraag-jas en petje).

Absoluut 1 van de betere horrorfilms en mijn favoriete. Heb hem nu al meerdere keren gezien en blijft me intrigeren. Het droefgeestige sfeertje van een achterbuurt in Chicago, de mythe rond de Candyman, de onheilspellende bijen, de psychologische spelletjes, de duistere muziek.. Ik smul er van.

Tony Todd heeft het ook gewoon in hem om de engerd te spelen dus deze rol stond hem op het lijf geschreven.

Er volgden nog 2 andere delen, maar deze blijft wel de betere en moet elke horror liefhebber gezien hebben, want zo worden ze niet meer gemaakt.

5 sterren

Aardige thriller die niet voortdurende de spanning weet vast te houden maar toch best weet te onderhouden met het goeie spel van Madsen en het boeiende camerawerk en montage.

De sfeer is vanaf het begin goed en benadrukken de locaties, kapsel en kleding nog even van welke tijd deze film is. Een echte slasher is dit niet en moet deze het meer van de schrikmomenten hebben en de overigens geslaagde scenes met de sprekende 'Candyman'. Dit voegde nu net het beetje toe om mij deze film te blijven herinneren. Jammer genoeg is het verhaal te mager en verder niet interessant genoeg om er nog meer uit te halen.

Goed om een keer gezien te hebben.

3*

Zag hem in de 2 voor 20 actie staan en gokte het maar gewoon dat ik hem goed zou vinden. Dat doe ik niet snel, maar het verhaal sprak me gewoon heel erg aan (Ik ben heel erg geïntereseerd in dat soort broodje-aap verhalen, dus als iemand daar nog meer film van weet, ik hoor het graag!) Gelukkig bleek dit wel een goede koop te zijn.

Want, man, wat is deze film goed. En, man, wat is hij onderschat. 448 stemmen hier. Veel te weinig. Er zijn genoeg horrorfilms die als classics worden beschouwd die veel en veel minder zijn.

De muziek is formidabel en zorgde vooral in de intro en aan het einde voor een kippevel momentje. Acteren is niet altijd geweldig, maar zeker niet slecht. Het verhaal is gewoon helemaal mijn ding, dus dat vond ik ook geweldig.

Alles bij elkaar gewoon een 4,5* voor mij!

Teleurstellend, want de verwachtingen lagen zeer hoog. (Bijna) alle kracht komt van de magistrale soundtrack, terwijl het visuele nogal achter blijft hangen. Zeker tegenwoordig mist het (buiten de Candyman himself) een hoop sfeer, mocht echt een stuk duisterder. Het onderwerp nodigt daar wel toe uit en het levert enkele memorabele scenes op, maar het is met vallen en opstaan. Tony Todd vind ik zoals altijd geweldig terwijl Madsen weinig indruk weet te maken.

toen de film net uit kwam scheen het een klasieker te zijn.begreep ik toen niet.

nu bijna twintig jaar later is hij zeker blijven hangen(wat me niet vaak meer overkomt)

maarja ik wist toen ook niet wie clive barker was,een horror master,alhoewel dit

helemaal vergleken bij zijn bijvoorbeeld hellraiser,niet echt horror word kwa gore.

goeie film.

I am the writing on the wall, the whisper in the classroom! Without these things, I am nothing

Het begint zo'n vast ritueel te worden om eens ergens in de week een avondje horrorfilms te kijken. Altijd leuk natuurlijk en het handige aan een oudere broer met een grote collectie in het genre is dat je altijd wel iets vind dat je boeit. Zo kende ik Candyman alleen maar van het gelijknamige nummer van de recentelijk overleden Da Boy Tommy (wederom dankzij diezelfde broer die dat plaatje veel te veel naar mijn goesting heeft gedraaid) maar zowel hij, mijn broer dus, als zijn vriendin waren erg over deze film te spreken. Wie ben ik dan om hun niet te geloven dus ik was hier wel benieuwd naar.

En de verwachtingen komen eigenlijk redelijk goed uit. Ik sta er niet zo wild van als zij maar het valt niet te ontkennen dat Candyman een erg vermakelijke film in het genre is geworden. Dat komt doordat de film zich niet laat vangen aan de klassieke opbouw met één of andere college chick die er dan uiteindelijk in slaagt om het monster te verslagen. Neen, het hoofdpersonage is hier een volwassen vrouw die redelijk rationeel weet na te denken maar uiteindelijk toch bezwijkt. En op wat voor een manier! De climax met het kampvuur waar Helen smeulend uit komt gekropen was al schitterend en het wordt dan nog net iets heerlijker wanneer ze het werk van de Candyman heeft overgenomen. Sowieso hangt hier eigenlijk een heel naargeestig sfeertje rond en wordt er visueel een paar keer leuk getoverd met allerlei shots. Zo blijf ik het moment waarop Helen voor het eerst het appartement betreed door dat gat in de muur (met die geweldige graffiti met de mond op de plaats van het gat) erg sterk vinden.

Virginia Madsen is zo'n actrice die soms redelijk onopvallend doorheen de film glijdt. Ik heb het toch dat ik een vrij groot aantal van haar films heb gezien maar dat het me eigenlijk nooit is opgevallen dat ze in al die films meedeed. Wel, Candyman is in ieder geval een rol die ik zal blijven onthouden want als Helen weet ze haar stempel op de film te drukken. Het is echter Tony Todd die de show compleet weet te stelen als Candyman. Jongens toch, dat charisma gecombineerd met die heerlijk diepe stem en die haak aan zijn hand... Mag zich met gemak bij de iconen in het genre scharen. Hij heeft sowieso al wel wat memorabele rollen op zijn naam staan maar dit is toch het beste dat ik tot nu toe van hem heb gezien. Meteen ook de enige reden waarom ik de twee vervolgen wel is zal kijken, al vraag ik me af hoe ze zijn terugkeer in de film zullen verwerken. Sterke muziekscore trouwens nog van Philip Glass. Werkt goed samen met het sfeerbeeld van de film.

Ik ben eerlijk gezegd nog wat aan het twijfelen tussen een 3.5* of 4*. Todd en Madsen zijn erg goed op dreef en de film heeft een zekere charme. Toch mis ik iets waardoor ik hier zonder bezwaren een 4* aan kan geven. Misschien met een herziening (alleen dan want dan komt een film als deze volgens mij helemaal tot zijn recht) dat er nog meer in zit maar voor nu hou ik het op een dikke 3.5*

3.5*

Candyman is best sfeervol, maar daarmee is het grootste pluspunt ook gelijk wel benoemd. Het is het allemaal net niet soms. Het verhaal is op papier best aardig, maar komt qua uitwerking hier en daar duidelijk wat te kort.

Qua horror stelt het allemaal ook niet zo heel bijzonder veel voor. Een paar redelijke schrikmomenten, die vooral goed werken dankzij Tony Todd, een man die in dit soort horrorfilms altijd wel op zijn plaats is. Madsen doet het redelijk, maar ook niet meer dan dat.

Het echte spektakel zit duidelijk aan het einde en is ook best goed. Wel is het jammer dat Candyman niet meer van dit soort momenten kende. Nu blijft het ondanks die paar schrikmomenten nogal gezapig en wordt het nooit het spannend. Ook Philip Glass heeft weleens betere soundtracks verzorgd. Meer dan een matige score zit er wat mij betreft dan ook niet in.

2,5*

Ik vond deze film best te pruimen dankzij het karakter van Virginia Madsen. Tony Todd als Candyman was ook een goede keuze. Schrikwekkend vond ik hem nu ook weer niet, het was vooral zijn diepe stem die het voor mij deed. Het verhaaltje was vrij interessant wel aan de magere kant, maar ik vond dat ze toch wat dieper hadden mogen ingaan op de legende en de achtergrond van Candyman. Hoe is hij uiteindelijk zo geworden, daar gaan ze eigenlijk veel te vlug over. Als ik het me goed herinner wordt dit in de sequel toegelicht. Wel jammer dat ze dat niet in één en dezelfde film konden doen, dat zou het matige verhaal toch enigszins omhoog hebben gekrikt.

Candyman

Candyman... Candyman... Candyman... Candyman... Candyman... Ik heb de film een tijd geleden eens in bezit genomen naar aanleiding van een meme op 9GAG meen ik mij te herinneren. Daar werden de top 10 horrorpersonages met de meeste moorden op hun geweten getoond, en Candyman was daar één van. Genoeg reden om hem op te zetten dus! Toch?

Het verhaal van de Candyman steek echter bijzonder zwak in elkaar. Een buurtlegende die tot leven wordt gebracht tijdens het onderzoek van een vrouw Helen is al een vrij afgezaagd concept, en daar komt dan bij dat dit afgezaagde concept nog eens mager wordt uitgewerkt. Het verhaal weet geen enkel moment een niveau van spanning te bereiken. Candyman is simpelweg teleurstellend, en het einde is dan misschien nog één van de betere stukjes in de film. Ook heb ik 80 minuten lang het idee gehad dat zelfs de film niet wist waar hij nou heen wilde. Doelloos kruipen de minuten voorbij. Met de grootste zelfbeheersing weet je echter je aandacht op het scherm te houden.

Virginia Madsen is naast een lieftallige verschijning niet heel goed. Ze ziet er schitterend uit in haar rol, dat moet eerlijk gezegd worden, maar op acterend vlak laat ze veel te wensen over. Haar werk komt echt ongeloofwaardig over. Krokodillentranen biggelen over haar wangen en de geveinsde angst is niet te pruimen. Één punt dat ik dien te vermelden is dat het personage Helen sympathiek, en karakteristiek goed in elkaar zit.
Tony Todd is als haar tegenstander een twijfelgeval. Als voice-over maakt hij aan het begin met zijn diepe bas een zekere indruk, maar zijn latere verschijning in de film is zwak, lachwekkend zwak zelfs. Zijn dominante imponerende stem wordt teniet gedaan door zijn simpele uiterlijk.
Verder zijn Xander Berkeley en Kasi Lemmons in hun bijrollen nog wel te pruimen en de bloedige manier waarop beide sterven is ook bijzonder vermakelijk.

Het audio-visuele aspect van de film bevindt zich in een gigantische patstelling. Aan de ene kant is de film audiotechnisch gezien erg goed. De intrigerende muziek en (nogmaals) de bas van Todd zijn werkelijk goed. Op het visuele aspect laat de film dan wel weer bijzonder veel steken vallen. De oude vervallen buurten zijn niet meer dan een zwakke afspiegeling van Harlem en Todd is verkleed alsof hij naar een feestje gaat. De bijen zijn dan misschien het enige die het nog een beetje doen.

Nee, Candyman was het zeker niet. Aardig wat moorden op zijn geweten, maar als film zeker niet in staat om wat memorabels neer te zetten. Een afgezaagde volkslegende en een zeer slechte visuele uitwerking maken de film gewoon zonde. Het empathische karakter van Helen en de audiotechnische uitwerking kalefateren de film dan nog een beetje op.

1.5*

Mweh, best teleurstellend. Ik kan me niet meer echt heugen of ik deze al eens eerder had gezien vroeger, maar na hem ieder geval nu voor het eerst te hebben gekeken was ik er niet zo tevreden mee. Het concept is best wel goed bedacht, de uitwerking valt tegen. Niet erg eng, spannend of boeiend. Ook spijtig dat Candyman zelf veel te zichtbaar is, waardoor er vrij weinig mysterieuze momenten nog zijn. Zo richting het einde wordt het wel iets beter, maar te weinig om er nog een voldoende voor te willen geven.

2,5*

Gewoon een lekkere horror klassieker uit de 90s,een urban legend filmpje die best wel wat sfeer heeft.

Acteerwerk kan hier en daar zeker wat beter maar kwa spanning zit het wel goed...tuurlijk er komt hier voor mij ook wel wat jeugdsentiment bij kijken en daarom heeft hij ook meerwaarde.

Ik heb gelezen dat er ook weer een nieuw deel aan zit te komen.....ik kan niet wachten

Met Tony Todd overigens

Candyman, een horrorklassiekertje uit de jaren 90 waarvan ik nooit echt de drang heb gehad om hem te kijken. Nu toch maar eens aangezet, en daar heb ik geen spijt van..... Apart filmpje.

De subtiele maar zeer effectieve soundtrack schept een mysterieus sfeertje dat door de hele film hangt. Virginia Madsen acteert prima als de langzaam tot waanzin gedreven Helen. Tony Todd is imposant als Candyman, zeg maar de moordlustige Captain Hook van de achterbuurten van Chicago. Sowieso komt de Windy City hier niet heel florissant uit de hoek. Wat een troosteloze buurten daar zeg (maar voor de film een perfecte setting). Het is nooit echt eng (of zelfs héél spannend), en het is af en toe allemaal een beetje vaag... Toch heeft Candyman een soort vreemde vibe waar ik wel van kon genieten (zo'n scene waar Candyman zijn rottende karkas toont inclusief honderden bijen vind ik gewoon enorm tof). De scene met de vlammende vuilnishoop is eveneens erg sterk.

Zal hem niet zo snel nog eens aanzetten denk ik, maar Candyman verdiend zijn reputatietje absoluut. Tony Todd is creepy, het desolate sfeertje werkt, en er is genoeg (vreemde shit) te beleven om het een kleine 100 minuten leuk te houden.

Exterior, hallway, and stairway scenes were actually filmed for a few days in the infamous Cabrini-Green housing projects, though the producers had to make a deal with the ruling gang members to put them in the movie as extras to ensure the cast and crew's safety during filming. Even with this arrangement, a sniper put a bullet through the production van on the last day of filming, though no one was injured.

De jaren 90 waren geen vruchtbare jaren voor horror. De grote namen in het genre, die in de jaren 70 en 80 waren gecreëerd, waren flink op hun retour of simpelweg al dood en begraven. En hoewel Candyman qua populariteit niet echt van het kaliber Jason, Michael of Freddy is, het is één van de weinige echt iconische horrorfiguren die ontstond in de jaren 90. Zoals de Cenobites in Hellraiser - ook een creatie van Clive Barker - valt Candyman in vergelijking met de bestaande slashermonsters op, want hij was anders. Naast het feit dat hij één van de eerste (en weinige) zwarte horrormonsters is, voelt ook de film Candyman anders dan de meeste slashers die we eerder zagen.

Candyman heeft qua structuur en toon veel weg van de Japanse horrorfilms die eind jaren 90 steeds populairder werden: Een journalist of onderzoeker duikt in een vrij enge legende en raakt hier steeds verder in verwikkeld. Candyman is geen entertainment zoals we gewend zijn van een slasher: de sfeer is duister, naargeestig en kil. Dat kille komt voort uit de inhoud; er is weinig tot geen komische noot en de thematiek is vrij zwaar. Het kille zit ‘m ook in de stijl, de film gebruikt bijvoorbeeld maar weinig muziek en is dus tijdens veel sequenties vaak opvallend (en effectief) stil. De film is niet puur bloedvergieten, maar focust veel op het drama en voelt soms meer als een detective-thriller, maar zodra de roestige haak van het titelpersonage om de hoek komt kijken wordt het pure en rasechte horror. Virginia Madsen speelt verder een fenomenale rol, met verder ook prima bijrollen. Alleen wie besluit er in hemelsnaam om übergeek Ted Raimi te casten als stoere gozer? Dat is minder geloofwaardig dan al die Candyman spookverhalen bij elkaar opgeteld.

4 sterren.

You called?

Reizen in het buitenland zijn altijd een mooie gelegenheid om een filmpje op Netflix mee te pakken, wat niet opgenomen is in het Nederlandse aanbod. Zo ook Candyman, een film die ik normaal niet snel zou kijken, maar op deze manier toch een kans gaf. Ik had her en der wel wat verhalen gehoord maar verwachtte eigenijk een simpele slasher. Groot was de verassing dat Candyman een verassend intelligente horror is die een stuk dieper gaat dan de omschrijving doet vermoeden. Dit alles vergezeld van een prachtig hypnotiserende soundtrack, die steeds beter wordt naarmate je hem vaker hoort. En daarnaast stamt deze horror nog uit de goede oude tijd waarbij ze nog gebruik maakten van praktische effecten in plaats van spuuglelijke CGI!

Hoewel het verhaaltechnisch dus wel goed zit was ik wel enigszin teleurgesteld door Candyman zelf. Hoewel zijn verschijning tot op zekere hoogte ook wel heel tof gedaan is, joeg hij mij op geen enkel moment schrik aan. Ook de haak die als moordwapen gebruikt werd, vond ik vandaag de dag behoorlijk achterhaald overkomen , al moet je er natuurlijk wel rekening mee houden dat je naar een film uit 1992 zit te kijken. Nog een nadeel vond ik dat, hoewel het verhaal sterk is, het wat mij betreft wel iets vlotter op gang had kunnen komen.

Toch is Candyman in zijn totaliteit zelfs anno 2018 nog, een frisse wind op horrorgebied. De balans tussen drama en horror is precies goed, en bevat nét dat einde wat een tikkeltje over de kop gaat maar de film wel met een klapper laat eindigen (in positieve zin). En dan die geweldige soundtrack weer..

3,5*

Leuk hoor.

Candyman was 1 van de weinige klassiekers die ik dus nog moest zien. Nu, mede door de horror K.O. 2019, is dit eindelijk aan de pas gekomen. Ik moet zeggen dat deze zijn status als klassieker dan ook best mag dragen, want het was best leuk.

Maar wel weer een horrorfilm die wordt gedragen door een iconische killer. In dit geval dus de rol waar Tony Todd zelf ook een icoon mee is geworden in de horrorbusiness. En ik snap wel waarom, want zijn rol is intimiderend en intrigerend. 1 van de leukere horroriconen.

Voor de rest is het verhaaltje redelijk simpel, maar wel effectief uitgevoerd. Enkele horrorscenes zijn erg gaaf, enkele schrikmomenten zeer doeltreffend. Vooral de opening en eerste kill samen met de hand uit het medicijnkastje zijn sterk en ik was toch wel goed geschrokken.

Voor de rest is het voordeel dat deze film gewoon goed weet te boeien. Het is allemaal gewoon lekker interessant zonder zichzelf ergens te verliezen. Een redelijk tempo en er gebeurd genoeg om het allemaal interessant te houden.

Het duurt voor de rest ook niet te lang. Het is allemaal redelijk effectief. Alleen jammer dat het nergens doodeng dreigt te worden en voor de rest is het wel wat aan de simpele kant. Ook de rollen buiten Todd om zijn niet al te best geacteerd. Inclusief Madsen.

De film had ik rond het jaar dat hij uitkwam al eens gezien maar wilde hem eerst herzien om daarna pas een waardering er aan te geven. En nu dus jaren later is het eindelijk zover en deze verfilming van Clive Barker's korte verhaal 'The Forbidden' was voor mij nog steeds om van te genieten. Lekker naargeestig sfeertje, een soundtrack die onheilspellend klinkt en Tony Todd aka Candyman is de perfecte persoon om in de huid te kruipen van de moordende kunstenaar. Wat ook heel knap wordt gedaan is de mythificering over de legende van de Candyman. Die kracht van die suggestie maakt de spanning in de film bijna tastbaar. En dan is er nog de setting van de groezelige verpauperde wijken van Chicago. Die toont een nogal mistroostig beeld van de situatie van armere mensen uit de 80's samenleving. Het blijft een een uitstekende horrorfilm.

Rijp voor een remake.

Gelukkig komt deze er dan ook. Want deze film heeft de tand des tijds niet geweldig doorstaan. Het ligt niet alleen aan het verouderde decor. De studio setting heeft hebben altijd in de 90s films nog wel wat. Maar het is vooral een wat lome film die veel strakker in elkaar gezet had kunnen worden.

Zo is het slecht uitgewerkt waarom Madsen eigenlijk aan dit onderzoek is begonnen en maakt de film wat luie keuzes. Door de folklore te laten vertellen tijdens een saai etentje door een slechte Britse acteur krijgt Candyman nooit echt de introductie die hij verdiend. Je ziet een wat lame moord met die broer van Sam Raimi wel visueel verteld maar de grand story van the Candyman dus niet. Ook viel de manier waarop het 5x vertellen tegen de spiegel wat in het water. Het weet nooit een leuk element te worden waardoor het einde ook wat jammerlijk is, wanneer haar man haar naam 5x in de spiegel noemt.

Het is niet super slecht verder. De muziek lijkt niet helemaal thuis te horen in de film maar het gaf ergens wel iets eigens aan de film. En de back drop van een zwarte bad-guy en slavernij heeft heel veel boeiende potentie, maar het komt er te weinig uit.

Wat rest is een film die redelijk wegkijkt, alleen de gedachte dat er een betere film zit in dit bronmateriaal blijft vooral hangen.

2,5 sterren.

Candyman Candyman Candyman Candyman......

Prachtige artistieke horror met fantastische regie van Bernard Rose. De sfeer is ongelooflijk creepy met fantastische camerawerk, composities en belichting. Soundtrack is krachtig, spookachtig en blijft in je hoofd zitten.

Protagonist Virgina Madsen in haar beste rol is ongelooflijk goed als een vrouw die haar fascinatie voor een onderwerp te veel word. Tony Todd is krachtig als The Candyman die alleen maar haar liefde van haar leven terug wil. De film heeft een geweldig mythologisch verhaal dat goed word opgebouwd met een 3de acte dat je weinig tegenkomt in meeste horror films uit de jaren 90. 

Candyman krijgt te weinig erkenning als het om best 90's horror gaat. Hopelijk wanneer de remake uit komt dat meer mensen het orgineel gaan kijken

Morgen naar de reboot, dus eerst dit bekende origineel maar even opgezet. Ik had eigenlijk een goedkope slasher verwacht, maar wat je eigenlijk voorgeschoteld krijgt is een ontzettend sfeervolle mysterie waarin Madsen's personage langzamerhand de grip op de realiteit verliest. Wat dat betreft eigenlijk veel subtieler dan ik van tevoren had verwacht. Dat gezegd hebbende vond ik het bij vlagen ook wat saaier hierdoor en duurt het uiteindelijk drie kwartier voordat de film een beetje op gang komt. Tony Todd als Candyman was ook iets te flets wat mij betreft, ik had er toch een iets epischer personage verwacht.

Leuk, maar geen hoge herzieningswaarde.

3,0*