Our Hospitality (1923)

Je hebt zo van die tijden dat je constant verrast wordt. Eerder deze week gaf ik al een hoog cijfer aan een obscure horrormusical, wat opzichzelf al bijzonder is. Maar nu wordt het nog vreemder: ik geef een hoog cijfer aan een film van Buster Keaton, wiens films ik tot nu toe niet kon uitstaan.

Wat ik ook van die andere twee Keatons die ik zag (The General en Steamboat Bill Jr.) vind, Our Hospitality is een pareltje; op vele vlakken. Deze Keaton heeft ten eerste al het voordeel mee dat hij in tegenstelling tot beide andere films al een veel leuker uitgangspunt heeft. Het bloedwraakverhaaltje in samenhang met de gastvrijheid levert erg leuke situaties op, die ik hier niet ga verklappen. Maar ook de wat losstaande scènes zijn geweldig, met misschien wel de leukste treinreis in de filmgeschiedenis (daar kan The General nooit tegenop).

Daarnaast is de film ook nog eens prachtig geschoten; duidelijk de mooiste van alle stomme films die ik tot nu toe zag. Veel films uit die tijd kunnen cinematografisch geen indruk op mij meer maken, maar deze film is een uitzondering. Vooral de openingsscène is zeer sfeervol. Het is ook de enige echt serieuze scène in de film overigens. In andere films van Keaton vond ik serieuze scènes vaak niet werken, ook wel omdat Keaton maar een gezichtsuitdrukking aanhoud. Hier had ik er nooit last van.

Keaton waardeerde ik tot nu toe vooral om zijn geweldige stunts. Die blijven hier lang achterwege, maar tegen het einde ontstaat er een van de leukste achtervolgingen die ik ooit gezien heb, waar Keaton ook weer leuk kan stunten. De watervalscène roept niets dan bewondering op. Of er nou een vangnet onder hing of niet, de timing die Keaton hier laat zien is ongekend. Met alle moderne trucages staan we in moderne films nergens meer van te kijken. Keaton gebruikt tijdens zijn stunts zelden cuts en beschikte niet over de moderne technieken, waardoor de echtheid van zijn stunts alleen maar bewondering kan oproepen.

De film zakt af en toe wel een beetje in, maar het valt zeker mee in vergelijking met The General. Nee, ik ben hier zeer enthousiast over. Ik had Keaton eigenlijk al opgegeven, maar blijkbaar heeft hij toch veel leuks te bieden. Dit is een zeer inventieve film met al zijn beeldgrapjes en stunts. Misschien toch weer wat meer Keaton's gaan kijken en eventueel The General eens herkansen.

4 sterren voor nu, maar dat kan groeien.

Leuke onderhoudende film met een aardig verhaal, dat op een goede manier is uitgewerkt . De film komt rustig op gang, maar bevat daarna regelmatig een aantal grappige situaties. De treinreis is erg leuk, maar het echte hoogtepunt van de film, zowel letterlijk als figuurlijk, is absoluut de watervalscène. Zeer spectaculair,zeker voor die tijd en daarnaast ook nog eens behoorlijk fraai in beeld gebracht. Keaton was verder wel aardig, al vind ik hem in vergelijking met Chaplin toch wel wat minder uitstraling hebben. Desondanks een leuke film, die me wel nieuwsgierig maakt naar The General.

3,5*

Ik ben aangenaam verrast door deze comedy-klassieker van Buster Keaton om allerlei redenen. De belangrijkste is misschien wel het feit dat dit de eerste jaren '20 komedie is waarbij ik af en toe weldegelijk gelachen heb. De situaties die uit het verhaal voort vloeiden waren erg leuk, zo ging de hele treinreis die Keaton maakt niet zonder problemen. Ook de scènes op de rivier met de spectaculaire watervalscènes zorgden voor een bijzondere kijkervaring, zeker omdat de mogelijkheden op vlak van effecten zeer beperkt waren. Neem daarbij de leuke personages en een plezant verhaal en je hebt al meteen de basis voor een heel goede film.

Een andere reden waarom dit een must is om te zien is het schitterende acteerwerk van Buster Keaton zelf, die klungelig overkwam op een lachwekkende manier. En al vond ik hem ook niet beter dan Chaplin, toch is het een noemenswaardige komiek. Ook de meeste andere rollen waren leuk om te volgen. Technisch gezien stak deze film ook wel goed in elkaar: soms prachtige shots (de bergklimming, het shot enkele meters boven de trein, enz.) en uitstekende muziek.

4.0 sterren

Buster Keaton is altijd een minder bekend figuur uit de vroege cinema-geschiedenis en dat is jammer. Hij is een ware entertainer, die humor en actie uitstekend weet te combineren. In deze vroege film wordt een familievete uit de doeken gedaan. Vrij gewoontjes qua plot dus, al heeft het tijdens de treinreis nog her en der geinige vondsten. Het lijkt me duidelijk dat Buster Keaton hier ideeën heeft opgedaan voor zijn meesterwerk The General. De film koerste af op een veilige ruime voldoende, maar door een geniaal mooie en spectaculaire eindscene krijgt deze film uiteindelijk toch nog 4 sterren.

Grandioos.

Buster Keaton heeft voor mij nu wel definitief bewezen dat hij de grootste komiek is in de periode van de zwijgende cinema. Vergeleken met zijn verrukkelijke komedies zijn de filmpjes met Charlie Chaplin eigenlijk niet meer dan aardig.
"Our Hospitality" is op alle fronten ijzersterk, misschien nog sterker dan "Sherlock Jr" die tot nu toe voor mij zijn beste film was.
De volgende scènes zijn als het ware om in te lijsten;
1.) De bijzonder komische zwerftocht met een primitieve trein. Magistraal. Ik heb voortdurend in een deuk gelegen.
2.) De scène bij de waterval waarin Buster Keaton zijn liefje redt. Die stunts van hem en dat allemaal zonder special effects. Hoe krijgt die Keaton het toch voor elkaar.
En zo valt er nog veel meer te genieten.
"Our Hospitalty" behoort voor mij met het eerder genoemde "Sherlock Jr" tot de meesterwerken van Buster Keaton en zelfs ook van de hele zwijgende cinema. Dat deze magistrale film voor mij de hoogste waardering krijgt, dat spreekt uiteraard vanzelf.

5,0*

Ongelooflijk dat dit in 1923 is gemaakt. Waanzinnig tempo, ontzettend geestig, ene geweldige moment na het andere, briljante stunts, maar ook overall goed gemaakt. Zo is het wat serieuzere begin, erg sterk. M.i. totaal niet verouderd. Doet niet veel onder voor the General (waar deze film in zekere zin zelfs een voorloper voor is). 4,5 sterren.

Helaas niet zo fantastisch als The General, maar begin Keaton steeds meer te waarderen.

Die treinreis . geniaal.

Buitengewoon creatief en mooi in elkaar gezet filmpje. Zelfs nog leuker dan The General.

Buster heeft weer een aantal grandioze scenes die zelfs het wat flauwige plotje en langdradige uitwerking in het huis niet kunnen verpesten.

Typisch Keaton-plot en vergeleken met zijn andere prenten een van de mindere.

Tuurlijk, de stunts zijn formidabel, maar de grappen en grollen zijn minder scherp als in bijvoorbeeld the General of Sherlock Jr. De antieke beelden blijven echter verbazen en voor genot zorgen, kortom; alle bovengenoemde lof is volkomen terecht. Feit blijft echter ook dat de scherpzinnigheid van deze Keaton in mijn ogen achterbleef. 3*

Love thy neighbour as thyself

Ik ben nooit zo voor de silent film geweest. Mijn eerste kennismaking met dat 'genre' was via een aantal vroege Hitchcock films en het pakte me eigenlijk niet zo goed. Ik dacht dan ook dat het een tak van de cinema was die ik voor de rest opzij ging laten liggen maar dan kwam opeens Buster Keaton op de proppen die met zijn slapstick en heerlijk stuntwerk ervoor zorgde dat ik een favoriete silent acteur kreeg. Ondertussen zijn we al weer een aantal jaar verder, mijn eerste kijkbeurt van Steamboat Bill, Jr. stamt uit 2010, en moet ik niet meer zo heel veel van zijn full features zien.

Al zijn er nog wel wat titels die dateren uit zijn latere periode waar Keaton vaak gereduceerd werd tot een waardeloze bijrol die ik nog moet zien dus de weg is nog niet ten einde. Soit, interessant wel om te zien dat dit de eerste echte langspeelfilm is waar Keaton zijn gebruikelijke kunstjes mag bovenhalen. Drie jaar hiervoor had hij al wel The Saphead om zijn naam staan maar dat is een volstrekt waardeloze film die de naam Keaton onwaardig is. Wat ook meteen opvalt is dat er hier veel meer focus ligt op het verhaal. Het thema van burenruzie is al vaker gebruikt, onder andere Abbott & Costello gebruikten het ook met Comin' Round the Mountain in 1951, maar het blijft natuurlijk de perfecte kapstok voor een komedie. Film lijkt ietwat traag op gang te komen in de zin dat het wel even duurt eer Willie in het stadje aankomt maar we krijgen er een geweldige treinrit bovenop (zowaar zelfs nog een tikkeltje beter dan in The General) en is het genieten van de capriolen van Keaton die besluit om gebruik te maken van de hospitaliteit van zijn buren. Een geweldig komisch zicht maar het indrukwekkendste moest nog komen. Dat is iets dat wel vaker het geval is bij stoneface maar de achtervolging in de waterval is wel erg tot de verbeelding sprekend. Het is onvoorstelbaar dat de acteur dit allemaal aandurfde en bleef aandurven want het heeft hem bijna een aantal keer het leven gekost.

Indrukwekkend staaltje dus weer van wat zowat één van mijn favoriete komieken maar hier wordt toch ook weer duidelijk waarom. Het stuntwerk spreekt voor zich natuurlijk maar dat stalen gezicht dat hij in zijn films heeft is gewoon legendarisch. Films van Keaton hebben vaak ook wel veel familieleden in de bijrollen. Vader Joe Keaton is weer van de partij (al is hij natuurlijk niet zo indrukwekkend als zijn zoon) maar ook zijn toekomstige vrouw Natalie Talmadge speelt hier de belangrijke rol van Canfield's dochter. Al 3 maanden zwanger van Robert Keaton, haar tweede zoon met Buster, toen de principal photography voor Our Hospitality werd gestart maar de rol voor de kleine Willie is dan weer weggelegd voor die andere zoon, Buster Keaton Jr. Amusante bijrolletjes ook, zeker Talmadge heeft wel wat leuke scènes. Valt voor de rest ook nog op hoe knap dit gefilmd is. Voor een film van zo'n 90 jaar oud zien erg veel scènes er nog fantastisch uit.

Wederom een erg vermakelijke zit van Buster Keaton. Onvoorstelbaar wat die kerel allemaal in het silent era heeft afgeleverd, des te schrijnender om te zien hoe het hem daarna is vergaan, en dit is weer één van vele successen. De korte speelduur zorgt ervoor dat de film nooit zijn vaart verliest en het is genieten van de climax.

4*

De eerste langspeelfilm van Buster Keaton. Vooral een charmante film, vooral door de leuke setting van 1830. Gezien vanuit de bril uit 1923. Bij Keaton zijn het de kleine dingen die het hem doen en ook werken. Vooral om dat het niet de overdreven slapstick is van Laurel & Hardy, maar gewoon heerlijke visuele humor zonder druk te worden. Je hebt 3 grote blokken in de film. De treinreis, Keaton die te gast is en dan de scène richting waterval.

Door dat drieluik merk je ook wel dat de man komt van kortfilms. Maar het stoort op zich niet. In z'n geheel is de film zeker te genieten en valt alles mooi samen. Qua score is het gevaarlijk. In gedachten lijkt The General beter te zijn, maar deze Our Hospitality neig ik qua score meer te geven. Misschien wordt het gewoon tijd om The General nog eens te herzien. Beste Keaton blijft nog altijd de kortfilm One Week, al moet ik nog wel wat films van de man zien. Voorlopig dus evengoed qua score als The General, we zien later wel bij herziening of deze film blijft nazinderen.

Buster Keaton op z’n best! Niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk. De redding van Natalie Talmadge (Keaton’s eerste vrouw) bij de waterval is zonder meer uitermate spectaculair en kent volgens mij zijn weerga niet.

De film begint wat gezapig, maar vanaf de reis in een alleraardigste replica van de treinen in het midden van de 19e eeuw is het lachen, gieren, brullen. Prachtig.

Mijn vierde Keaton, net als in Sherlock Jr. weet hij de tijd optimaal te benutten en vertelt hij, in dit geval in 75 minuten, een compleet en veelzijdig verhaal waarmee men tegenwoordig makkelijk 2 uur (en meer) zou kunnen vullen. De basis van het verhaal (de onmogelijke liefde a la Romeo en Juliette) lijkt cliché maar Keaton weet daar met de hospitality-regel wel een hele originele wending aan te geven.

Ook de reis met het primitieve treintje is origineel en grappig, en doet meteen aan The General denken. Eigenlijk is die reis een beleving op zich, waarbij ze de rails over allerlei obstakels worden gelegd en gewoon verlegd worden wanneer een ezel in de weg komt te staan. De watervalscènes doen je je afvragen hoe ze dat toch op hebben kunnen nemen aangezien het werkelijk levensgevaarlijk overkomt. Het middenstuk verloopt in een rustiger tempo wat wel weer de ruimte biedt voor gekruiste blikken tussen de hoofdpersoon en de leden van de rivaliserende familie die hem proberen te vermoorden.

Leuke film, 3,5*

Buster Keaton nr. 3 en wederom erg leuk. Nét wat minder dan 'The General' en 'Sherlock Jr.', maar ik heb bij vlagen weer genoten hoor. Die treinrit en het avontuur vol met stunts naar het einde toe. Prachtig, prachtig. Hoe kreeg de beste man het voor elkaar. Respect. Tussendoor soms ietwat flauw en langdradig, maar Keaton blijft me verbazen. Puike prent. 'Seven Chances' nu maar even opsnorren, lijkt me ook leuk.

Leuke komedie van Keaton, met veel visuele vondsten (het paard met de jurk!) en een aantal halsbrekende stunts. Het vuurwerk bewaart hij voor het laatst, de eerste pakweg drie kwartier waren, op de treinreis na (die vol grappige vondsten zit), wat minder boeiend, al heb ik me geen moment verveeld. Maar tijdens de achtervolgingsscène haalt Keaton alles uit de kast.

Wat de film ook zo genietbaar maakt is de gespeelde gelatenheid, Buster Keaton ondergaat alles zo stoïcijns, niets brengt hem van zijn stuk. Daar is hij natuurlijk ook beroemd mee geworden, maar het werkt ook zo goed- hoe hij altijd zijn gezicht in de plooi weet te houden terwijl hem de meest absurde dingen overkomen.

Vrij vervelende film. Ik ben nooit een Buster Keaton fan geweest (geef mij maar Harold Lloyd) en deze film zal mij niet van het tegendeel overtuigen. Het meisje heeft net als Keaton geen gezichtsuitdrukking, het lijken wel levenloze poppen. Dat maakt het moeilijk om mee te leven met hun karakter. Buster Keaton moet het daarom echt hebben van zijn stunts en daarvoor moeten we wachten tot de laatste 15 minuten van de film (op de trein en aan de waterval).

Goeie film over een man die verliefd wordt op een vrouw van een familie waarmee zijn familie een jarenlange vete heeft. Een prima verhaal voor een stomme film (waarbij de middelen toch beperkt zijn). De film is van 1923 en speelt zich af in 1930, en zo is grap over het drukke kruispunt in New York anno 2018 dubbel zo grappig. Een behoorlijk spectaculaire finale.

Keaton.

Na een paar van z'n films gezien te hebben is de opzet wel redelijk duidelijk. De eerste helft is wat meer gericht op de pure comedy, in de tweede helft krijgen de stunts meer ruimte. Ik ben duidelijk meer fan van Keaton de stuntman dan Keaton de komiek.

Dat maakt dat ik de eerste helft van z'n films vaak moet doorworstelen. Ook Our Hospitality is daarin geen uitzondering, zeker niet omdat het z'n eerst langspeelfilm is, en daarom nog iets onzekerder aanvoelt. Gelukkig duren die Keaton films nooit al te lang en laat die tweede helft dan ook niet eeuwig op zich wachten.

De stunts kunnen zich niet meten met Keaton's beste werk, maar toch zijn ze ondanks hun leeftijd nog steeds best indrukwekkend. Het einde van de film is gevoelig leuker dan het begin, maar ik vond films als The General en Seven Chances toch een stuk aangenamer.

1.5*

Filmisch een allerbeste Buster Keaton-movie met Buster, zoals doorgaans erg vredelievend, maar deze keer toch op bedreigend terrein.
Meerdere geslaagde, avontuurlijke tot grappige scènes zoals de treinrit uit 1830 met de verplaatsbare sporen en vooral de ontsnapping met veel stunts, kundig tot meesterlijk in beeld gebracht.
En als de vete het moet opnemen tegen de liefde, dan zit er in het slot nog meer dan één verrassing.

Degelijke stomme film met Buster Keaton in de hoofdrol. Mijn eerste Keaton overigens. Fijn dat de meeste stomme films online beschikbaar zijn. Het is een ongelooflijke bron aan filmmateriaal. Our hospitality is een avontuurlijke film met hier en daar erg leuke momenten. In zijn geheel ben ik niet wild van de film, maar ik kan hem best appreciëren.

Uiteraard zijn de watervalscène en de treinrit zeer fijn en vermakelijk. Voor de rest vond ik het iets minder. Gelukkig naar verluidt niet zijn beste film, zo kan ik nog eens een Keaton-film proberen.

Buster Keaton heb ik leren kennen via een vertoning van The General, met live piano improvisatie, ergens in de jaren negentig. Een film die ik geniaal grappig vond en die daardoor een onvergetelijke indruk heeft nagelaten. Benieuwd nu naar de rest van zijn langspeelfilms.

Deze Our Hospitality heeft een prima scenario waarvan de kern, de vete tussen twee families, gebaseerd is op echte gebeurtenissen uit de kleine geschiedenis van de USA. De eerste drie kwartier zien we vooral situatiehumor, die effectief werkt, om het laatste half uur een versnelling hoger te schakelen met de voor Keaton kenmerkende acrobatische actioncomedy. Formidabel hoe dit alles perfect geperformed wordt door de meester, en de scènes naadloos in mekaar overvloeien. Bovendien een film met hoge productiewaarde - historisch gesitueerde kostumering en attributen - en tussendoor prachtige fotografie in de woeste natuur! Comedy met extraatjes, daarvoor moet je bij deze Buster Keaton zijn. Meer dan geslaagd dus.

Best oké.

Niet Buster Keaton's beste die ik tot dusver gezien heb. Het komt allemaal nogal gezapig op gang en de gedane stunts zijn eerder langgerekt, dan dat er veel verschillende elkaar opvolgen. Niettemin is het absoluut een aanrader, al is het maar voor de productiewaarde. De film dateert uit 1923 maar speelt zich af in 1830, hetgeen zorgt voor een interessant tijdsbeeld met die trein, in die tijd nog eerder een koets op rails, als hoogtepunt.

3

Bij aanvang delen tekstbordjes de kijker mee dat er tijden waren dat in de Verenigde Staten bloedvetes tussen families gebruikelijk waren. De film baseert zich op een beruchte vete tussen de families Hatfield en McCoy. Een vete waarbij over en weer tussen 1878 en 1891 tientallen doden waren te betreuren. In de film worden de namen Canfield en McKay gebruikt en maakt Keaton deel uit van de McKay clan.

Via allerhande toevalligheden belandt Keaton in het huis van de familie Canfield. Als zij ontdekken van welke familie hij afkomstig is, moet hij gedood worden. Er is echter een oude wet die daarbij in de weg staat. En dat is de wet van de gastvrijheid die zegt dat een gast altijd als gast moet worden behandeld. Pas als hij het gasthuis verlaat kan er op hem worden geschoten. Zie hier de rode draad van de film.

De proloog van Our Hospitality is verrassend humorloos. Dat verandert gelukkig in het verloop van de film maar gezegd moet worden dat ook in het vervolg de typische Buster Keaton slapstick grotendeels uitblijft. Er is minder ruimte voor absurde situaties. Het drama speelt een grotere rol dan ik gewend ben. Toch zijn er weer heerlijke hilarische scènes. Het hoogtepunt is een treinreis die vanwege allerlei verwikkelingen die zich onderweg voordoen, één oerkomisch schouwspel is. Stunts zijn er ook en die worden zoals gebruikelijk door Keaton zelf uitgevoerd. Een scène bij een waterval is zowel spectaculair als grappig.

Twee memorabele humoristische scènes en hier en daar wat humoristische momentjes. Het is wat karig. Our Hospitality verbindt humor met grote stukken romantiek en drama. Interessant en heel kijkbaar, maar ik miste gewoon de slapstick.

Degelijke film van Buster Keaton. Het plot is niet zo bijzonder, maar voldoende onderhoudend voor de niet al te lange speelduur. Er zitten enkele aardige vondsten in en enkele voor die tijd knap gemaakte scènes. Net iets minder dan de twee andere films die ik van Keaton heb gezien (Sherlock Jr. en The General), maar ook na ruim een eeuw nog steeds een kijkbeurt waard.